15.ปลอบใจหนูยิ้ม

ไม่นานนักทั้งสองคนก็ขึ้นมาถึงห้องที่ไคเฉิงเปิดเอาไว้ ยิ้มรู้แค่ว่าโรงแรมนี้เป็นโรงแรมเดียวกับที่เราเจอกันครั้งแรก เธอมัวแต่ร้องไห้จนดวงตาพร่ามัวมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเลขห้องคืออะไร

จะใช่ห้องเดิมที่เคยเสียบริสุทธิ์หรือไม่ ในยามนี้เด็กสาวไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เพราะทันทีที่ประตูห้องปิดลงและเขาก็รั้งตัวเธอมากอดเอาไว้แน่น หยาดน้ำตาที่เพียรกลั้นพากันไหลบ่าลงมาราวกับเขื่อนแตก

“ฮึก!” เธอกอดเขากลับต่างที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่ร้องไห้หนักจนตัวโยกคลอนอยู่ในอ้อมกอดอุ่น

ไม่รู้ว่าจะเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไรเหมือนกัน เสียใจเหรอที่พวกมันได้รับผลกรรม ไม่หรอกเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ดีใจด้วยซ้ำที่ตัวเองไม่ได้โดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียว

อาจเป็นความรู้สึกดาวน์ล่ะมั้ง เธอเองก็ไม่ใช่คนไม่มีหัวใจที่ทำเรื่องร้าย ๆ กับคนอื่นแล้วจะนิ่งเฉยไม่รู้สึกอะไรได้ ที่เป็นอยู่นี้ก็เพราะจิตใจของเธอยังปกติ ไม่ใช่สัตว์นรกอย่างสองคนนั้น

“ร้องออกมาให้หมดเลยค่ะ เฮียอยู่ตรงนี้” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นเป็นเหมือนหยาดฝนที่ปลอมประโลมจิตใจ ฝ่ามือหนาลูบลงมาบนเรือนผมพาให้หญิงสาวแทบจะหยุดร้องไม่ได้

ไคเฉิงเองก็ช่างดีเหลือเกิน เขายอมทำทั้งหมดนี้ไปเพราะชอบเธออย่างนั้นเหรอ เขาจะรู้หรือเปล่าว่าทำแบบนี้มันอันตรายกับหัวใจคนอื่น

แค่หลายวันที่ผ่านมาเธอก็ต้องคอยห้ามใจตัวเองอยู่ทุกวี่วันแล้ว เขามาทำแบบนี้แล้วเธอจะห้ามใจตัวเองยังไง

“ฮะ…เฮียไค”

“คะ?”

“ขอบคุณนะคะ ฮึก! ที่ช่วยหนู” ยิ้มไม่รู้ว่าต้องขอบคุณเขาเท่าไหร่ถึงจะพอที่พาขึ้นมาร้องไห้บนนี้ เธอจึงไม่ต้องปล่อยโฮต่อหน้าคนหมู่มากให้อาย

ยามที่เงยหน้าขึ้นมาหยาดน้ำตาที่กำลังไหลบ่าก็ถูกเช็ดออกไปโดยปลายนิ้วเรียว ชายหนุ่มพาเธอที่ลดอาการสะอึกสะอื้นบ้างแล้วไปนั่งที่ชุดเก้าอี้นวมที่หันออกนอกระเบียง

ส่วนตัวเองเดินไปหยิบขวดไวน์โรเซ่ที่เคยชวนเธอกินมาพร้อมกับแก้วสองใบ ชวนดื่มต่อแบบไม่บอกกล่าว แต่กลับไปตรงใจเด็กสาวที่กำลังรู้สึกแย่อย่างจัง

ไคเฉิงมีญาณทิพย์หรือไงนะ

“นี่ไงที่ถาม พอดีมีอยู่ขวดนึงหนูอยากลองไหม”

“อยากค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวเฮียรินให้นะ” ไคเฉิงในยามนี้ใช้น้ำเสียงเหมือนกำลังหลอกล่อเด็กขณะที่รินน้ำสีชมพูมายื่นให้เธอราวกับกำลังหยิบยื่นน้ำสตรอว์เบอร์รีให้

แต่ยิ้มไม่โทษเขาหรอก เมื่อกี้เธอก็ขี้แยเหมือนเด็กจริง ๆ นั่นแหละ

“เฮียเห็นได้นั่งมองวิวนี้ทุกวันเหรอคะ” หญิงสาวว่าพลางทิ้งสายตาไปกับทิวทัศน์ยามบ่ายแก่ ๆ ของกรุงเทพฯ ในมือมีแก้วไวน์โรเซ่สีชมพูใสที่กำลังยกขึ้นมาจิบ

รสชาติของมันหอมหวานเหมือนที่เคยชิมเมื่อนานมาแล้ว ความเปรี้ยวอมหวานอมฝาดช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้บ้าง

“บางวันก็ไม่มีเวลาดูหรอกค่ะ” ส่วนเขานั่งลงข้างกัน เพิ่งจะได้มาสังเกตในตอนที่จัดการเรื่องนั้นจบแล้วว่าวันนี้เธอแต่งตัวน่ารักมาก ยิ้มใส่ชุดเดรสไหมพรมสีแดงทับด้วยคาดิแกนสีเดียวกัน

“ทำงานหนักเหรอคะ หรือเป็นเพราะออกไปกับหนูตลอด”

“ก็หนูน่ามองกว่าวิวนี่คะ วันนี้แต่งตัวน่ารักด้วยนะ”

“จะจีบทุกครั้งที่มีโอกาสเลยหรือไงคะ”

“แล้วไม่ได้เหรอคะ” คำถามของเขาที่มาพร้อมแววตาอ่อนโยนทำเอาเธอหน้าแดง นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ยิ้มรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม เขาแค่พูดออกมาตามตรงทำตาเจ้าชู้หยอกเย้านิดหน่อย

แต่กลับเรียกเลือดลมของเธอให้สูบฉีดรุนแรงได้

หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร เธอหลบสายตานั้นหันกลับมามองทิวทัศน์ด้านหน้าราวกับมันน่าพิสมัยเสียนักหนา ทั้งที่ความจริงแทบไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ

มือสวยยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเงียบ ๆ ดับความรู้สึกบางอย่างที่ถูกตีฟุ้งในใจ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไคเฉิงเปลี่ยนไปหลายอย่าง

เราคุ้นเคยกันมากขึ้น เธอไม่ได้กลัวเขาอย่างวันแรก ไม่ได้ระแวงเหมือนวันที่สอง ไม่ได้สนุกที่ได้แกล้งแล้วด้วย อาจจะเรียกว่าสนิทสนมก็ได้มั้ง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังระวังอยู่บ้าง

เพิ่งมารู้สึกว่าจุดที่ยืนมาตลอดกำลังสั่นคลอนก็ยามที่เห็นสายตาของเขาตอนบอกว่าเต็มใจช่วยนั่นแหละ สายตาของเขามันช่วยยืนยันคำพูดทุกอย่างที่ได้ยินมาตั้งแต่วันแรก

ไอ้ที่ห้ามตัวเองว่าอย่าประทับใจอะไรง่าย ๆ มาหลายวันมันพังไปหมดแล้ว

ระบ่งระบบล่มไม่เหลือ

“เอาอีกไหม”

“ค่ะ”

กระทั่งแก้วไวน์ถูกเติมเป็นครั้งที่สอง เด็กสาวจึงรวบรวมความแก่นกล้าของตัวเองขึ้นมาใหม่ เธอหันมองไคเฉิงที่เติมไวน์ให้แล้วก็ยังนั่งข้างกันเงียบ ๆ

มองเสี้ยวหน้าดุดันมากจนเกือบจะน่ากลัวยามที่เขาไม่ยิ้ม มองรอยสักพวกนั้น…

คิดในใจว่าไม่อยากเชื่อเลยว่านี่จะเป็นคนคนเดียวกันกับเธอแกล้งมาหลายวัน ทั้งยังเป็นคนที่ใจดีกับเธอด้วยมากที่สุด

“หนูถามได้อะไรหน่อยไหมคะ”

“ถามอะไรคะ”

“ทำไมเฮียถึงอยากสานต่อเรื่องของเราล่ะ ทั้งที่วันนั้นมันก็เป็นแค่วันไนท์สแตน ถ้าเฮียไม่พูดคุณแฝดก็ไม่มีวันรู้” ยิ้มถามสิ่งที่อยากรู้ไปตามตรง

“เพราะชอบหนูไงคะ ชอบตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ เรียกว่ารักแรกพบก็ได้มั้ง พอมาเจออีกครั้งเฮียเลยคิดว่าไม่อยากปล่อยหนูไป” ส่วนเขาก็ตอบออกมาตามตรงแบบหน้าตาเฉย ทำเอาคนถามผิวแก้มร้อนผ่าว

แต่ยิ้มก็ยังแข็งใจถามต่อเพราะยังมีสิ่งที่สงสัยแต่ไม่เคยมีโอกาสดี ๆ ได้ถาม ในเมื่อเปิดประเด็นมาแล้วก็ถามไปให้หมดไปเลย จะได้ไม่มีความข้องใจอะไรตกค้างอยู่อีก

“แล้ววันนั้นที่เฮียบอกว่าโดนคุณแฝดคาดโทษคือยังไงคะ”

“มันคิดว่าเฮียยังเลี้ยงผู้หญิงเหมือนเมื่อก่อนเลยไม่อยากให้มายุ่งกับหนู แต่เฮียไม่ได้เลี้ยงใครแล้วก็เลยผ่านเทสต์ จนเราได้มานั่งคุยกันที่สระนั่นแหละ”

“ตอนนี้เฮียไคยังชอบหนูไหมคะ”

“ชอบค่ะ ไม่เคยเปลี่ยนใจ”

เธอจ้องตาเขาไม่ยอมหลบราวกับกำลังค้นหาความจริง แต่นั่นมันเขย่าหัวใจของคนอายุมากกว่าได้อย่างจัง หนูยิ้มต้องรู้ได้แล้วว่าตัวเองสวยขนาดไหน

ดวงตาสีคาราเมลของเธอเวลาใช้จ้องใคร ก็เหมือนจะเอาวิญญาณของอีกฝ่ายไปด้วย

“หนูเชื่อเฮียได้ใช่ไหม”

“เชื่อได้สิคะ”