All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

“เสียสละงั้นหรือ รักษาพี่ใหญ่งั้นหรือ เสด็จแม่... ท่านช่างลำเอียงและเลือดเย็นยิ่งนัก”ซ่งหยางเฟยแผดเสียงหัวเราะอย่างคนเสียสติ ก่อนจะเริ่มอาละวาดขว้างปาแจกัน ตลอดจนโต๊ะเก้าอี้ไม้เนื้อดีภายในห้องจนล้มคว่ำเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ขันทีและนางกำนัลต่างพากันก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวชายหนุ่มทั้งเสียใจและแค้นใจที่ตนเองทุ่มเททำทุกอย่างโกงกินแผ่นดินเพื่อตำหนักคุนหนิง ทว่ายามพ่ายแพ้ กลับถูกมารดาแท้ๆ และพี่ชายร่วมอุทรถีบหัวส่งให้เป็นแพะรับบาปอย่างไร้เยื่อใย“พี่ใหญ่... เจ้าช่างเหี้ยมโหดนัก วางแผนสลัดเบี้ยหลุดพ้นมลทินก้าวสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม บนหยาดเหงื่อและรอยเลือดของข้า” ซ่งหยางเฟยกดเสียงต่ำ ทรุดกายลงนั่งกุมขมับแต่ก็ไม่แปลกใจนัก เพราะก่อนหน้านี้เขามีผลงานโดดเด่นกว่าพี่ใหญ่ มารดาก็ดูเหมือนจะเอนเอียงมาทางเขามากกว่า บัดนี้เมื่อถูกน้องชายเปิดโปงกลางท้องพระโรง หากนางจะเลือกข้างใหม่ก็คงไม่ผิด เพราะไม่ว่าใครระหว่างตนกับพี่ชาย หากได้เป็นรัชทายาท นางก็ล้วนได้ประโยชน์ทั้งสิ้นแม้ในใจจะเดือดดาลจวนเจียนจะระเบิด ทว่าเขาล่วงรู้ดีว่ายามนี้ตนเองไร้ซึ่ง

ในห้องหนังสือตำหนักเฟิ่งหลัว จางอวิ๋นเซียวในชุดสีขาวสะอาดตา ยังคงทำหน้าที่อบรมสั่งสอนกลยุทธ์การปกครองและตำราพิชัยสงครามให้แก่ซ่งเล่อคังอย่างต่อเนื่องและเข้มงวด เด็กน้อยตั้งใจเล่าเรียนด้วยแววตาเป็นประกาย โดยมีขุนนางหนุ่มคอยขัดเกลาปัญญาอย่างไม่รีบร้อน เพื่อเตรียมความพร้อมให้องค์ชายน้อยก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทอย่างสง่างามในอนาคตในขณะเดียวกัน บรรยากาศภายในศาลาริมน้ำของตำหนักเฟิ่งหลัวกลับอบอวลไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ไป๋เมิ่งเทาขุนนางหนุ่มผู้สุขุมและเชี่ยวชาญด้านการโยธา ได้รับพระบัญชาแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้ให้เป็นหนึ่งในคณะขุนนางผู้ใหญ่ ร่วมเดินทางลงพื้นที่ทางเหนือเพื่อตรวจสอบโครงสร้างเขื่อนและบัญชีทุจริตทั้งหมดขององค์ชายรองร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางเต็มยศก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของซ่งซือหนิงที่กำลังนั่งเอนกายจิบชาอยู่กลางศาลา แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอาวรณ์ยามที่ต้องเอ่ยปากลา“องค์หญิง กระหม่อมต้องออกเดินทางไปเมืองทางเหนือเพื่อตรวจเขื่อนตามพระบัญชาในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้านี้แล้ว ยามที่ต้องห่างไกลจากพระองค์เช่นนี้ ในใจของกระหม่อมช่างห่วงหาและกั

ภายในห้องบรรทมขององค์หญิงเจ็ดซ่งฉีเยว่ ร่างบอบบางนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานเก่า ทว่าดวงตาของนางมิได้จับจ้องที่เงาสะท้อนของตนเอง หากแต่ลอยล่องไปไกลในส่วนลึกของความคิด ถ้อยคำของจ้าวผินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าดั่งเสียงกระซิบเตือนความแค้น“องค์หญิงเพคะ ทรงดื่มน้ำแกงอุ่นๆ เสียหน่อยเถิดเพคะ จะได้ผ่อนคลายความเครียดลงบ้าง”ผิงเอ๋อร์นางกำนัลคนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกับนาง ค่อยๆ วางถ้วยกระเบื้องลงบนโต๊ะ ใบหน้าของนางกำนัลเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หลังจากที่ลอบสังเกตเห็นท่าทีเหม่อลอยและแววตาที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นนายตั้งแต่กลับมาจากตำหนักหลันฮวาซ่งฉีเยว่ถอนหายใจยาว นางละสายตาจากกระจกแล้วหันมามองคนสนิท“ผิงเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าคำพูดของจ้าวผินในวันนี้ มีสิ่งใดเชื่อถือได้บ้างหรือไม่”ผิงเอ๋อร์ได้ฟังก็หน้าเสีย รีบคุกเข่าลงข้างตั่งนอน ทุบขาให้องค์หญิงเจ็ดเบาๆ พลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันขอทูลตามตรง ยามนี้พวกเราอยู่ในตำหนักท้ายวัง แม้จะไม่ได้อยู่อย่างหรูหราสุขสบายดั่งตำหนักอื่น ทว่าอ

ณ ตำหนักพำนักของหวงกุ้ยเฟย หลี่เวินอวี้ประทับนั่งอยู่บนตั่ง ใบหน้าที่ยังคงความงดงามตามกาลเวลาทอดมอง องค์หญิงสาม ลูกสาวคนโปรดที่กำลังนั่งรินชาให้อย่างนอบน้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“ซือหนิง แม่ได้ยินข่าวลือจากเหล่านางกำนัลว่า จ้าวผินไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อของเจ้าถึงห้องทรงพระอักษร เพื่อทูลขอให้องค์ชายหกมาร่วมเรียนกับเล่อคังที่ตำหนักของเจ้า เรื่องนี้เป็นความจริงงั้นหรือ” หวงกุ้ยเฟยตรัสถามด้วยน้ำเสียงกังวลซ่งซือหนิงคลี่ยิ้มบางเบา นางวางกาน้ำชาลงก่อนจะเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ปะทะคารมทั้งหมดในห้องทรงพระอักษรให้พระมารดาฟังอย่างละเอียดไม่มีตกหล่น รวมถึงเงื่อนไขการเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงที่นางใช้บีบคั้นจนจ้าวผินต้องกล้ำกลืนยอมรับกลับไปเมื่อได้ฟังทั้งหมด หลี่หวงกุ้ยเฟยก็ถอนหายใจยาว แววตาฉายประกายความระแวดระวังในฐานะสตรีที่อาบน้ำร้อนในวังหลังมาก่อน“ซือหนิง เจ้าช่างใจกล้านัก แม้เจ้าจะใช้คำพูดต้อนจ้าวผินจนมุมทว่าแม่ก็ยังคงอดกังวลมิได้ จ้าวผินนางเป็นสตรีหน้าเนื้อใจเสือ ละโมบโลภมากและเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก การที่นางพยายามส่งองค์ชายหกเข้ามาแทรกแซ

สือซื่ออันยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมปลาบจับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง มุ่งตรงไปยังทิศทางของจวนทางตะวันออกอันเป็นที่กักบริเวณขององค์ชายรองอย่างไม่วางตา คิ้วหนาของแม่ทัพหนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความอึดอัดใจ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับองค์หญิงสามที่ยังคงนั่งทอดถอนใจอย่างสุนทรีย์อยู่เบื้องหลัง“องค์หญิง ยามนี้จวนจะล่วงเลยเข้าสู่ยามจื่อแล้ว ทว่าบนท้องฟ้าทางทิศตะวันออกกลับยังคงมืดมิด ไร้แววของพลุสัญญาณ องค์ชายรองยังคงนิ่งเฉย หรือว่าเขาจะปฏิเสธข้อเสนอ และเลือกที่จะยอมเป็นแพะรับบาป” สือซื่ออันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน แววตาฉายประกายความระแวงว่าแผนการอาจจะคลาดเคลื่อนซ่งซือหนิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ รอยยิ้มละมุนทว่าลึกล้ำยังคงประดับอยู่บนใบหน้า นางปรายสายตามองแม่ทัพหนุ่มพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ท่านแม่ทัพสือ ใจเย็นๆ ก่อนเถิด การหยิบยื่นหนทางรอดชีวิตให้แก่คนที่กำลังจะจมน้ำตาย ย่อมต้องปล่อยให้เขาได้ดิ้นรนและทบทวนความกลัวของตนเองเสียหน่อย ให้โอกาสเขาได้คิดเถิด ทว่าข้ามั่นใจยิ่งนักว่า อย่างไรเสีย ซ่งหยางเฟยก็ไม่มีวันเลือกความตายเพื่อคนที่หักหลังเขาหรอก” องค์หญิงสามวางถ้