All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 351 - Chapter 360

ดนัยฆ่าเพราะรู้ว่าตรีรักคบชู้ เขาเริ่มระแคะระคายว่าเมียเล่นชู้ เขาจึงติดกล้องตัวจิ๋วไว้ในห้องนอนของตัวเอง วันหนึ่งที่เขาออกไปทำงาน นังสารเลวนั่นก็พาชู้เข้ามาเริงสวาทกันบนที่นอนของเขา เสียงครางอย่างมีความสุขของมันทั้งคู่ทำเขายิ่งคับแค้นใจ “กูอุตส่าห์จะจองโรงแรมไว้แล้วเชียวว่าจะพามันไปเที่ยวและให้มันตกน้ำที่นั่น แต่มันกลับจะหนีไปกับชู้” “มันคิดว่าเข้ามาทำลายชีวิตกูแล้วจะหนีไปกับชู้ ทิ้งกูไว้กับหนี้สินเนี่ยนะ มันคิดว่ากูโง่ใช่ไหม” เสียงหัวเราะของดนัยก้องห้องพักคนไข้ “คุณทำยังไงคะ ในเมื่อเขาจะหนีแล้ว” “ก็แค่ใช้อิฐทุบไปที่ท้ายทอยมัน เมื่อมันล้มลงก็ทุบอีกครั้งและอีกครั้ง” ดนัยหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าเขาบิดเบ้ด้วยความเคียดแค้น “แล้วทำยังไงต่อคะ” “กูก็แค่รีบหนีออกจากบ้าน และทำทีเป็นเข้ามาใหม่ จากนั้นก็ร้องดัง ๆ ให้คนมาดู แล้วใส่ร้ายอีลัดดาหน้าโง่” คำพูดของดนัยทำคนฟังทั้งสองมองหน้ากัน ดีที่ห้องนี้ไม่มีตระการ ไม่แน่ใจว่าถ้าตระการอยู่ด้วย พวกเธออาจต้องรายงานว่าคนไข้หกล้มหน้ากระแทกพื้น “ตอนที่มันดิ้นตาเหลือก กูโคตรสะใจ”

“ไม่! ต่อให้ใบเจออะไรมา สำหรับพี่ใบคือสะอาดหมดจดเสมอ” เขาไม่อยากให้เรื่องน่าอัปยศนั้นเกิดกับใบบุญญาเป็นอันขาด ถึงต่อให้เกิดขึ้นกับเธอ เขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจเธอเลยสักนิด “ใบก็เหมือนกัน ต่อให้เป็นพี่ ไม่ว่าพี่จะผ่านอะไรมาบ้าง เลวร้ายสักแค่ไหน ใบก็ไม่รังเกียจแม้แต่น้อย เล่าให้ใบฟังได้ไหม” คำพูดของใบบุญญาทำให้หัวใจแห้งแล้งและเจ็บปวดของอินน์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกเอมอิ่มในหัวใจเป็นอย่างนี้สินะ “แม่พี่เสียไปตั้งแต่เด็ก พี่จำหน้าท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ พี่โตมากับแม่เลี้ยง แม่นุช ท่านเลี้ยงดูพี่มาตั้งแต่เล็ก พี่รักแม่นุชเหมือนแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ชีวิตของพี่มีความสุขมาก จำได้ว่าพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ” อินน์เว้นจังหวะการเล่าและมองหน้าคนที่ซบหน้าลงบนอกเขา จากนั้นเขาก็เล่าต่อ “วันหนึ่งพี่กำลังจะมีน้อง แม่นุชท้องโตมากแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งแม่นุชต้องรีบไปโรงพยาบาลกลางดึกพร้อมพ่อ วันต่อมาเจ้าป้าก็ไปรับพี่ให้ไปอยู่บ้านเจ้าป้า บอกว่าพ่อกับแม่ต้องดูแลน้อง” เขาสูดลมหายใจเข้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเล่าต่อ “พี่ถามป้าว่าเมื่อไ

ใบบุญญา เธอเป็นทั้งคนรักทั้งจิตแพทย์ และเป็นคนที่เขารักและไว้ใจ เขาไว้ใจเธอมากกว่าไว้ใจตัวเองเสียด้วยซ้ำ ถ้าอะไรที่เป็นอันตรายกับเขา เขาเชื่อมั่นว่าใบบุญญาไม่มีทางหยิบยื่นสิ่งนั้นให้เขา “ใบต้องบอกก่อนนะคะ ใบอาจไม่สามารถทำให้คุณอินน์จำได้ทั้งหมด แต่ใบจะพยายาม” เธอบอกเขาอีกครั้งในตอนที่อินน์นอนเอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ “พี่โอเค ขอให้ได้ลอง” “ไม่ต้องกลัวนะคะ ใบอยู่ตรงนี้” เธอจับมือเขาแน่น จุ๊บริมฝีปากเขาหนึ่งครั้ง ในห้องทำงานมีเพียงใบบุญญาและอินน์เท่านั้น เจ้าประกายแก้วรัตนาออกไปรอนอกห้องเพราะไม่อยากให้หลานชายเสียสมาธิ ท่านเองก็ไม่แน่ใจว่าจะกลั้นเสียงร้องไห้ได้ไหม “คุณอินน์มองตามปากกาในมือของใบนะคะ” ใบบุญญาขยับปากกาสีเงินวาวของตัวเองไปทางซ้ายและขวา ขวาและซ้ายอย่างช้า ๆ อินน์มองตามปากกาสีเงินนั้นเพียงไม่นาน ปากกานั้นก็รางเลือนจนเขาแทบมองไม่เห็น “หลับตานะคะ เรากำลังจะไปยังบ้านหลังนั้น ห้องนั้น เวลานั้น เวลาที่คุณอินน์อายุสิบขวบ” อินน์ยืนสั่นเทาอยู่มุมห้อง โดยที่นีรนุชทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้เมื่อได้ยินอินน์ร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อขอ

“แล้วขึ้นไหมคะ” เธอถามพร้อมทั้งถดกายลงอีกนิด จงใจใช้เนินเนื้อของตัวเองบดเบียดกับแก่นกายที่กำลังขยายใหญ่ภายใต้กางเกงนอนตัวบาง “พี่ถอดก่อน” อินน์จัดการถอดกางเกงของตนเอง เขาไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน บอกตามตรงว่าไม่มี และครั้งแรกของเขากับเธอ เขาไม่อยากให้มีอะไรมากั้นขวาง เมื่อท่อนล่างของเขาเปลือยเปล่า ใบบุญญาก็บดกลีบเนื้อกับลำเอ็นที่แข็งขึ้นลำ เส้นเอ็นปูดโปนครูดผิวเนื้อนุ่มดั่งกำมะหยี่ เสียงหวานครางกระเส่า ภาพเธอครวญครางทำคนมองแทบขาดใจ ไม่คิดว่าแฟนสาวของเขาเวลาอยู่ในโหมดเซ็กซี่ร้อนแรงจะทำได้ถึงขนาดนี้ “น้องเต้นตุบ ๆ” เธออธิบายให้เขาฟังด้วยสายตาหยาดเยิ้ม อินน์ไม่แน่ใจว่าไอ้ที่เต้นตุบ ๆ ของเธอหมายถึงน้องเขาหรือน้องเธอ แต่ไม่ว่าน้องไหน ตอนนี้เขาก็อยากเข้าไปในตัวเธอ “ดูดนมใบหน่อย” นั่นไง จะไม่ให้เขาตายได้ไง เธอแอ่นอกให้เขาดูดนมทั้ง ๆ ที่ชุดนอนผ้าซีทรูสีดำยังอยู่บนร่างบาง ปลายยอดถันดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นชัด “อ๊า” เขาดูดเข้าปากทั้งชุดทั้งหัวนมดังจ๊วบจ๊าบ เสียงของมันสุดแสนจะลามก แต่เขาและเธอกลับชอบใจ เธอค่อย ๆ ขยับให้เขาเริ่มตื่นตัวมากกว่า

“คือดีงามงั้น” อินน์ถามยิ้ม ๆ “ดีกับผีน่ะสิ คำว่ามหัศจรรย์ที่กูหมายถึงคือมึงเชื่อไหม พวกเธอเหมือนรู้ทุกอย่างที่เราคิด เซนส์งี้แรงฉิบหาย ถ้ามึงคิดจะมีกิ๊กนะ ไม่สิ ไม่ต้องถึงว่ามีกิ๊ก แค่มึงคิดเมียก็รู้แล้ว” ธรณ์ผู้มีประสบการณ์การมีเมียมีแฟนมาทั้งชีวิตเล่าให้เพื่อนฟัง “ก็มึงมันคนชั่วไงไอ้ธรณ์ มีทั้งแฟน ทั้งกิ๊ก ทั้งเด็กเลี้ยง คนชั่วใครจะไว้ใจวะ” “อ้าว! ไอ้นี่ นี่เพื่อนมึงนะ กูก็เลิกแล้วไหมตั้งแต่คบกับน้อง ส่งเรียนตั้งสี่ปี หนีไปกับผัวใหม่ โคตรเซ็ง” ธรณ์คิดถึงเด็กคนปัจจุบันที่เพิ่งทิ้งเขาไป ตั้งใจว่าถ้าเธอจบปริญญาโทจะขอแต่งงาน สุดท้ายเธอก็ทิ้งเขาไป “ใช้กรรมต่อไป” อินน์เห็นใจเพื่อนนิดหน่อย แต่หมั่นไส้มากกว่า “มึงนี่นะ” ธรณ์อยากจะด่าเพื่อน แต่ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่า อีกอย่างมันเป็นนายจ้าง ด่ามันเดี๋ยวกระทบกับรายได้ของบริษัทด้วย “เออ อินน์ ว่าแต่มึงหายแล้วเหรอ ‘จับแล้วหด’ น่ะ” “อ้าว! ไอ้ห่า ก็ต้องหายสิ ไม่งั้นกูจะมีเมียได้ไง” “เฮ้ย! จริงดิ ไม่อยากเชื่อ หายได้ไงวะ” ธรณ์ผู้รับรู้เรื่องของเพื่อนมาตลอดถามอย่างไม่อยากเชื่อ อากา