All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 361 - Chapter 370

สามสิบแปดไม่สะดวกแก่ ใครอยากแก่เชิญก่อนเลยค่ะ นี่ตั้งแต่คบกัน ใบบุญญาพาเขาเข้าคลินิกของหมอธาร์ ขอสิทธิพิเศษและเลือกโปรแกรมดูแลผิวพรรณเกรดซูเปอร์พรีเมียมทุกอย่าง เพราะอย่างนี้ไง ใครเห็นต่างก็คิดว่าคุณอินน์ของเธออายุแค่ยี่สิบปลายหรือสามสิบต้น ๆ เท่านั้น “เออ ไม่แก่ก็ไม่แก่ ตกลงว่าไง ถ้าเขาขอแต่งงาน เขาน่าจะอยากสร้างครอบครัวแล้ว” คำถามของลูกพีชเป็นคำถามที่เธอก็ถามตัวเอง เพราะจำได้ที่ป้าเขาต้องการให้มารักษาเพราะว่าอยากมีลูกหลานสืบสกุล แต่ล่าสุดเท่าที่ฟังเจ้าประกายแก้วรัตนาก็ไม่ได้คิดเรื่องทายาทแล้ว ทำให้ใบบุญญาเองก็ไม่ได้คิดเรื่องการแต่งงาน อายุเธอเพิ่งจะยี่สิบแปด ยังอยากทำงานอยู่ ยังไม่อยากแต่งงานและสละตัวเองเพื่อการเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่ง “ยังไม่ได้คิดเลยลูกพีช” “ใบ แกต้องคิดและต้องคุยกันนะ ถ้าเกิดเป้าหมายแกกับเขาไม่เหมือนกัน จะได้หาทางออกร่วมกัน” ลูกพีชอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ ใบบุญญาเป็นคนบ้างาน อันนี้ใครก็รู้ เธอชอบทำงาน ชอบช่วยเหลือคน ลูกทั้งสามคนของภาสกับเบญญานั้น แต่ละคนมีความชอบไม่เหมือนกันและรับผิดชอบสายงานต่างกัน ภูมิดูแลกิจการขอ

อินน์กอดเอวเธอไว้แน่นเหมือนจะรู้สิ่งที่เธอคิด “พี่รักใบ ไม่ว่าเรื่องอะไรพี่ก็สนับสนุนใบ ถ้าใบอย่างแต่ง พี่ก็พร้อมจะแต่ง แต่ถ้าใบยังไม่อยากแต่ง พี่ก็รอได้” เธอหันหน้ามามองเขา ทั้งสองสบสายตากัน ใบบุญญาสวมกอดเขาไว้แน่น “พี่ไม่รีบเหรอ คุณป้าท่านอยากได้คนสืบสกุล” “ทำไมพี่ต้องรีบด้วย พี่รอใบมาทั้งชีวิตพี่ กว่าพี่จะได้เจอใบ พี่อยากให้ความรักของพี่ทำให้ใบมีความสุข ไม่ใช่กดดันใบ ที่รักไม่ต้องทำอะไรให้พี่แล้ว แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้พี่ก็มีความสุขมาก ๆ” “ใบเองก็ไม่อยากทำลายความฝันของคุณอินน์” “ความฝันของพี่ อนาคตของพี่คือใบ ขอแค่พี่ได้อยู่กับใบ ได้เห็นรอยยิ้มของใบก็พอแล้วครับ ใบทำตามฝันที่ใบวางไว้ได้เลย พี่จะเป็นอีกคนที่ช่วยทำความฝันของใบให้สำเร็จ” คำพูดของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยของใบบุญญาเต้นแรง “ที่รักของใบน่ารักที่สุดเลย” เธอหอมซอกคอเขาหลายครั้ง ก่อนจะเขย่งยืนจุ๊บปากเขา แต่อินน์กลับเปิดปากและดูดกลืนลิ้นเรียวนั้นไว้ในปากหนา “วันนี้เราไม่ได้รีบไปไหน พี่ว่า...” อินน์ลูบแก้มใส แววตาเขาบ่งบอกว่าต้องการอะไรจากเธอ “หื่น!!!”

“คุณธรณ์ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ วันหนึ่งโลกจะใจดีกับเรา ได้เจอคนที่ใช่เองค่ะ” เป็นลัดดาหรือเจ้าสาวของวันนี้พูดขึ้น “จริงครับ คนที่ใช่จะมาในเวลาที่เหมาะสมครับ” ทรงยศเองก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ภรรยาพูด เขาเอื้อมมือไปบีบมือของลัดดา ทั้งยังยิ้มให้กัน “โห โชว์หวานอีก คนอกหักอย่างผมยิ่งคิดหนักเลย” คำพูดของธรณ์เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี “ขอบคุณนะครับท่าน” ทรงยศไหว้ขอบคุณเจ้าของคุ้มที่ช่วยจัดงานวันนี้ให้อีกครั้ง “จ้า ดีใจด้วยนะยศ ไม่คิดว่าเธอจะมีคู่ ปีนี้บ้านเราโชคดีจัง มีคู่กันหมด” เจ้าประกายแก้วรัตนาพูดทั้งยังส่งยิ้มไปยังสองหนุ่มสาวที่นั่งข้างกายอย่างอินน์และใบบุญญา “เจ้าครับ สงสารคนอกหักอย่างผมบ้างครับ” ธรณ์โอดครวญอีกครั้ง ทำไมมีแต่คนรักกันหวานชื่น “คนไม่ใช่ก็ปล่อยเขาไปธรณ์ เราจะเอาชีวิตไปผูกติดกับเขาทำไม คนเราเกิดมาแค่คนเดียว ตายจากโลกนี้ก็ต้องไปเพียงลำพัง บางครั้งการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้เลวร้ายหรอก อยากไปไหนก็ได้ไป ไม่ต้องเป็นห่วงใคร” คนโสดมาทั้งชีวิตอย่างเจ้าประกายแก้วรัตนาให้ข้อคิดกับเพื่อนของหลานชาย “จริงของเจ้าป้านะธรณ์”

คุณก้าวเดินไปทุก ๆ วันกับคำว่า ต้องทำได้ดีกว่านี้ ควรทำแบบนี้จะดีกว่า เป็นวังวนอย่างไม่จบสิ้น สิ่งเหล่านี้นี่แหละที่สร้างความปวดร้าว การสูญเสียอิสระในการใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น ที่พร้อมจะนำไปสู่อาการซึมเศร้าแฝงได้โดยไม่รู้ตัว “คุณเนยว่าคุณค่าของแมวคืออะไรคะ” พราวดารากะพริบตากับคำถามของคุณจิตแพทย์สาว ใบบุญญาตัดสินใจพูดต่อ “ถ้าเป็นสมัยโบราณก็คงต้องบอกว่า คุณค่าของแมวอยู่ที่การจับหนู ไม่ว่าแมวสีอะไร ขอให้จับหนูได้ก็เพียงพอแล้ว แต่ถ้าเป็นปัจจุบัน คุณค่าของแมวคืออะไรคะ” คำถามของใบบุญญาทำคนฟังคิดตาม แต่นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่สามก็ยังไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที ที่บ้านของพราวดาราเลี้ยงแมวไว้หลายตัว เธอชื่นชอบแมวมาก แม้แต่กระเป๋าเธอก็ยังห้อยน้องแมวลายสลิด “หนูว่าขอแค่ได้กอดน้อง ได้เห็นน้องกินอิ่มนอนหลับก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องจับหนูหรอก” เมื่อพูดถึงแมวที่เลี้ยง พราวดาราดูผ่อนคลายลงกว่าก่อนหน้านี้ “แล้วถ้าวันหนึ่งมีคนมาเสนอแลกแมวที่สวยกว่า ขนนุ่มกว่า กับแมวของคุณเนย คุณเนยจะแลกไหมคะ” “ไม่สิ นั่นไม่ใช่แมวเนย” “แต่

“พูดจริง แต่มันลามกเกินไป” “ไอ้เราก็คนจริงใจ โดนว่าเป็นคนลามกเสียนี่” อินน์ตัดพ้อไม่จริงจัง “คนจริงใจหรือคนหื่น” ใบบุญญาว่า “ก็พี่เพิ่งเคยเสียตัว ก็ต้องติดใจบ้างเป็นธรรมดา” “จิ๋มกระป๋องไม่นับหรือไง” เธอยิ้มล้อ “ถ้าไม่มีนมไม่นับสิ อันนั้นมันแค่ของเล่น อย่าบอกนะว่าใบหึงพี่กับจิ๋มปลอมพวกนั้น” “ใครจะกล้าหึงเมียเก่าพี่ได้ไง” “หึงละเนี่ย หึงแล้วละสิ ไม่หึงสิครับ พี่จะไม่ใช้บริการพวกมันอีก อยากเมื่อไหร่พี่จะมาเอากับใบ” คนขับยังพูดหน้าตาซื่อ คนฟังนี่สิสำลักข้าวแห้งทะเล “กินน้ำก่อนที่รัก เดี๋ยวติดคอ” อินน์รีบบอกในตอนที่รถเลี้ยวมาจอดส่งคุณหมอสาวข้างตึกโรงพยาบาล “พี่แกล้งใบ” คนโดนแกล้งค้อนให้คนหน้ามึน “โธ่เมียจ๋า พี่จะไปแกล้งเมียจ๋าทำไมกัน พี่รักของพี่ขนาดนี้ เกิดไม่มีใบแล้วพี่จะเอากับใคร” เขาว่าทั้งจับแก้มคนตัวเล็ก หน้าตาเธอทั้งสวยทั้งน่ารัก และน่าแกล้ง เขาอดใจไม่ไหว กดจมูกลงบนแก้มนุ่มสองสามครั้ง “อย่าเพิ่งหอม ขอใบกินข้าวก่อน ช่วยกันกินก่อนเร็ว” ใบบุญญาบอกคนที่คอยแต่จะกัดแก้มเธอ ให้เขาช่วยกินข้าวแห้ง