All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 371 - Chapter 380

เธอมองหน้าคนไข้ เมื่อเขาเข้าใจสิ่งที่เธอต้องการสื่อ เธอก็ได้พูดต่อ “เวลาเราทุกข์ ความทุกข์ของเราเต็มแก้ว เราเองก็ต้องระบายออกมาเหมือนกันค่ะ เทความทุกข์ในแก้วออกมาเพื่อจะให้ความสุขเข้าไปในแก้วได้บ้าง” เสกสรรน้ำตารื้น คุณหมอสาวส่งทิชชูให้เขา “ไม่ไหวก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่ระบายมันออกมา ร้องไห้ไม่ได้แปลว่าแพ้ แผลกลัดหนองยังต้องเอาหนองออกมาเพื่อรักษาเลยค่ะ” ได้ฟังเท่านั้น คนที่อดกลั้นน้ำตามาหลายเดือน ถึงกับปล่อยโฮออกมาเสียงดัง “ผมไม่อยากร้อง ฮึก...ผมมีอีกหลายคนต้องดูแล ผมไม่อยากอ่อนแอ กลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วง” เสกสรรพร่ำรำพันสิ่งที่เขาทนเก็บไว้ไม่กล้าร้องไห้ออกมา ทั้งที่อยากจะร้องไห้ตั้งแต่วันที่เสียคนรักไป แต่เพราะกลัวว่าคนรอบข้างจะเป็นห่วงเขาจึงพยายามข่มความเศร้าไว้ ไม่กล้าแม้แต่ร้องไห้ออกมา “ความรัก ความห่วงใย เป็นเรื่องปกติที่เราต้องมีทั้งรับและให้กับคนรอบข้าง กำลังใจก็เช่นกันค่ะ เราต้องมีรับและมีให้เป็นเรื่องปกติค่ะ” เสกสรรตัวสั่นร้องไห้ตัวโยนออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยร้องไห้เท่านี้มาก่อน หากแต่น้ำตากลับทำให้ความอึด

“พวกแก อดีตก็คืออดีต อย่าเศร้าได้ไหม” มนทนาต้องรีบดึงสติของเพื่อนทั้งสองกลับมา เรื่องราวของฟ้ารดา ธีย์ วนาลี และใบบุญญาเป็นอะไรที่ค่อนข้างเซนสิทีฟ มนทนาหรือตระการเลยไม่เคยเอ่ยถึง สิบปี...มันนานมาก แต่ความทรงจำยังชัดเจนเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อสิบปีที่แล้ว ทำให้ใบบุญญาพลันปวดหัวขึ้นมาทันที “ดีจังที่มีคุณอินน์” เธอว่าในตอนที่นอนกอดคนเปลือยอก “หื่นตลอดเรา” เป็นอินน์ที่ว่าเธอวันนี้ เมื่อมือบางลูบ ๆ คลำ ๆ เจ้าหนอนน้อยที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นมังกรตัวใหญ่พร้อมพ่นไฟเต็มที่ “มีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังไหม” เธอควรจะเล่าไหมนะ แต่ถ้าไม่เล่า เธอเองก็ไม่สบายใจ “คลินิกที่บริษัทคุณอินน์ร่วมงาน เจ้าของคลินิกเขาเคยมีปัญหากับใบ” สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเล่า ระหว่างเราสองคนไม่ควรมีเรื่องปิดบัง “งั้นพี่จะสั่งยกเลิกเปลี่ยนคลินิกไป” “คุณอินน์จะไม่ถามหรือฟังหน่อยเหรอว่ามีเรื่องอะไรกัน” ใบบุญญาตกใจที่เขาจะยกเลิกทันที เธอบอกเขาเพื่อต้องการให้ระวังเผื่อจะมีปัญหากัน “ถ้าใครที่มีเรื่องกับเมียพี่ มันก็ไม่ใช่คนดีทั้งนั้นแหละ แล้วทำไมพี่ต้องสนับสนุนคนท

สองเดือนต่อมา นักศึกษาแพทย์ทั้งสองยืนนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินหลังจากพาวนาลีมาถึงโรงพยาบาลด้วยอาการปวดท้องอย่างรุนแรง “แท้ง! ตกเลือด!” นั่นคือคำพูดที่สองนักศึกษาแพทย์ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน เพื่อนที่แสนเรียบร้อยของพวกเขาจะตกเลือด จะแท้ง วนาลีไม่มีแฟน ไม่มีคนรัก และไม่มีพฤติกรรมที่ใกล้เคียงกับคำว่าท้องเลยสักนิด หลังจากแพทย์ได้ทำการขูดมดลูกให้แล้ว วนาลีต้องอยู่ในห้องพักฟื้นอีกหนึ่งคืน ตระการและใบบุญญามาอยู่เฝ้าเพื่อน วนาลีไม่มีญาติในประเทศไทย เพราะแม่เธอแต่งงานกับคนต่างชาติก่อนที่เธอจะเข้ามหาวิทยาลัย วนาลีเลือกที่จะเรียนอยู่ที่นี่ เรื่องเธอท้องและแท้ง ตอนนี้แม่ของเธอยังไม่รับรู้และคิดว่าคงไม่บอกให้พวกท่านรับรู้ “ฉันขอโทษนะ” วนาลีร้องไห้เมื่ออยู่กันตามลำพังกับเพื่อนสนิท “ขอโทษทำไม แกไม่ได้ทำอะไรผิด” ใบบุญญาบอกกับเพื่อน “เราไม่อยากเก็บเด็กไว้ เราตั้งใจจะไปยุติการตั้งครรภ์อีกไม่กี่วัน แต่วันนี้ดันปวดท้องขึ้นมาก่อน” วนาลีเล่าออกมาทั้งน้ำตา เด็กที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด เธอไม่พร้อมจะรับผิดชอบชีวิตใคร “ทำไมไม่ป้องกัน”

หรือไม่ก็คนไข้ยุติความสัมพันธ์กับจิตแพทย์ เพื่อรักษาภาพลักษณ์และความน่าเชื่อถือของจิตแพทย์ ไม่ว่าทางไหน ก็สร้างความเจ็บปวดให้ใบบุญญาทั้งนั้น ยิ่งคิดฟ้ารดาก็ยิ่งมีความสุข ยิ่งคำบอกเล่าจากสายสืบของเธอยิ่งทำให้ฟ้ารดารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ‘คุณหมอย้ายมาอยู่ที่คุ้มตั้งแต่ปีที่แล้วค่ะ’ ‘ทุกคนในบ้านรู้ค่ะ ว่าคุณหมอมารักษาคุณอินน์’ เธออยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ อยากรู้ว่าหน้านังใบบุญญามันจะเป็นอย่างไร ส่วนฟ้ารดาจะขอเข้าพบอินน์อีกสักครั้ง ในเมื่อรักกันมากใช่ไหม ถ้ารู้ว่าความรักของเขากำลังทำให้จิตแพทย์สาวลำบาก อยากรู้จังว่าคนที่แคร์คนรักมาก ๆ แบบอินน์จะจัดการอย่างไรกันนะ ฟ้ารดาตื่นเต้นกับเรื่องวันพรุ่งนี้จนแทบนอนไม่หลับ อย่างน้อยสวรรค์ก็มีตา ส่งคนมาช่วยเธอ ความลับไม่มีในโลก คำกล่าวนี้เป็นจริงเสมอ อ๊ะ! ไม่สิ บางความลับก็เป็นความลับตลอดไป ถ้าเรารู้จักเก็บกวาดเช้าวันถัดมา ห้องทำงานของท่านรองประธานอินทฐานนท์กรุ๊ป อินน์ขมวดคิ้วเมื่อจิตแพทย์หญิงฟ้ารดาขอเข้าพบเขา คราแรกอินน์คิดว่าเธอเป็นคนพูดง่าย แต่การมาของเธอว

แค่เหมือนกัน แต่ไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ผู้อำนวยการสาวก็ไม่คิดชอบผู้หญิงที่รวยตั้งแต่เกิดแบบนี้เลยสักนิด มันทำให้เธอดูด้อยค่า “เอาเถอะค่ะ อย่างไรเสียใบก็ขอลาออกแล้วกันค่ะ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยิ้มอย่างพอใจ แต่หวังว่าใบบุญญาจะไม่ทำจริงหรือเปิดคลินิกฟรีทั่วเชียงใหม่หรอกนะ ใบบุญญาเดินกลับห้องทำงานของตัวเองด้วยความคิดหลากหลาย วันนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจทำงานแล้ว อยากจะช่างแม่งมันบ้าง “พี่คะ วันนี้ใบไม่สบาย ขอลานะคะ” จิตแพทย์สาวแจ้งกับเจ้าหน้าที่พยาบาลไว้ ใบบุญญารู้ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ครั้งแรกแล้วว่าผู้อำนวยการไม่ชอบเธอ แต่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มายุ่งกับเธอมากนัก ที่แท้ก็รอเวลา เอาเถอะ ถ้าทำงานที่นี่แล้วต้องถูกคุมความประพฤติขนาดนี้ เธอลาออกดีกว่าไลน์กลุ่มลูกพ่อภาสแม่เบล BaiYA : คิดถึง Phum_p : เป็นอะไร BaiYA : เฮียภูมิ มีคนรังแกน้องใบ งือ อยากกอดเฮีย Phum_p : @BoonPA น้องแกเป็นอะไร BoonPA : @Phum_p น้องเฮียเหมือนกันนั่นแหละ เป็นอะไรใบ ใครรังแก BaiYA : มาหาน้องหน่อย คิดถึง