All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 381 - Chapter 390

อีกบางคราอินน์ก็ชวนเธอไปอาบน้ำ ที่ไม่ได้แปลว่าอาบน้ำ เพราะกิจกรรมไม่ใช่เพื่อชำระร่างกาย หากแต่กลับเป็นกิจกรรมที่ทำให้ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำรัก “คุณอินน์กะจะให้ใบท้องวันนี้เลยเหรอคะ อื้อ” ใบบุญญาบ่นคนที่ยังสอดประสานจากด้านหลัง สองมือบางถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแน่น อ่านข้อความที่พี่สาวและพี่ชายส่งมาเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ “เฮ้ย! คุณอินน์หยุดก่อน” “กำลังจะแตก” มาห้ามน้ำจะแตกมันทำได้ที่ไหนกันเล่า ทั้งอินน์ยังพยายามกระเด้งเอวเข้าหาคนร่างเล็ก “เร็วค่ะ” เธอเร่งเร้า เที่ยวบินจากกรุงเทพฯ มาเชียงใหม่ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง แสดงว่าเวลานี้พี่ชายกับพี่สาวเธอกำลังจะถึงเชียงใหม่แล้วสินะ “ใจเย็น ๆ คนสวย เดี๋ยวพี่จัดให้” ว่าแล้วจากท่านอนตะแคง อินน์ก็พลิกกายให้เธอนอนคว่ำหน้า เขาจัดแจงดึงสะโพกเธอขึ้นเล็กน้อยโดยที่เขาคุกเข่าอยู่ด้านหลัง ท่านี้นี่แหละ เวลาที่เราต้องการความเร่งด่วน รับรองเพียงไม่นานเขากับเธอต้องไปถึงที่หมายอย่างแน่นอน จังหวะกระแทกทำให้เกิดเสียงน่าสยิว อินน์บีบเคล้นแก้มก้นขาวเนียนทรงลูกพีชของเธอให้ออกห่างจากกันเพื่อที่เข

“เดี๋ยวแกมีผัวก็เป็นอย่างลูกพีชแหละ อยากรู้ว่าผัวอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้” ภูมิว่า ไม่เกินจริงเลยสักนิดที่เมียจะถามและโทรตาม แรก ๆ เขาก็ไม่เข้าใจว่าจะโทรตามทำไม แต่พอได้คุยปัญหานี้กับพ่อภาสถึงได้เข้าใจ “ที่โทรตามเพราะเป็นห่วง จะกินข้าวบ้านไหม เดินทางปลอดภัยไหม ถึงไหนแล้ว เขาเป็นห่วงนั่นแหละถึงโทรตาม” ภูมิพูดตามที่พ่อพูดให้เขาฟัง สองสาวพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าไม่เป็นห่วง ใครจะตามเนอะ เสียเวลา” บุญนำพาก็เห็นด้วย “แล้วเจ้ตามไหม” “ก็ตาม…เอ๊ย ไม่มี” คนปากแข็งไม่ยอมรับพูดขึ้นทันที “เค ๆ ไม่มีก็ไม่มี” จิตแพทย์สาวเบะปากให้คนปากแข็ง “ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม” ภูมิถามและลูบผมน้องสาวคนเล็กของบ้าน “อืม โอเคแล้ว” จริง ๆ แล้วใบบุญญาโอเคตั้งแต่ที่อินน์ยอมแต่งงานกับเธอแล้ว อีกอย่างเซ็กซ์ก่อนหน้านี้กับอินน์ก็ทำให้ความเครียดคลายไปได้หมด “พี่ชอบเธอนะใบ ไม่ต้องจมกับความทุกข์นาน” บุญนำพาเอ่ยชมน้องสาวของเธออย่างจริงใจ ใบบุญญาเหมาะกับการเป็นจิตแพทย์เพราะเธอมีวิธีจัดการกับความทุกข์และมองหาความสุขตลอดเวลา “แน่นอนสิ ใบเป็นจิตแพทย์ ต้อ

แต่คนที่ทำให้ใบบุญญาถึงกับน้ำตารื้นนั่นก็คือ ‘วนาลี’ “ลีเคยบอกไงว่า ถ้าใบแต่งงาน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ เราจะมาร่วมงาน” คำพูดของเพื่อนเมื่อครั้งที่พวกเธอยังเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าวนาลีจะยังจดจำคำสัญญาในวันนั้น “เราไม่คิดว่าลีจะจำได้ รู้ได้ไงว่าเราจะแต่งงาน” ใบบุญญาถามทั้งที่มือข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง ส่วนมืออีกข้างกำมือเพื่อนไว้แน่น เธอกลัวว่าถ้าปล่อยมือเพื่อนไปแล้ววนาลีจะหายไปเหมือนเมื่อครั้งพวกเธออยู่ปีหนึ่งหรือไม่ “เราแอบติดตามไอจีต่อกับใบตลอด อยากทักหาตลอดแต่ไม่กล้า กลัวว่าเพื่อนจะโกรธที่เราหนีไป” น้ำเสียงของวนาลีสั่นในช่วงปลายประโยค “โกรธอะไรกัน กูโคตรคิดถึงมึง” เป็นตระการที่รวบวนาลีและใบบุญญามากอด กอดกันสามคนเหมือนตอนนั้น ตอนที่ทั้งสองยังเรียนด้วยกัน “นั่นสิคิดถึงมาก เพื่อนกัน ใครจะโกรธกันลง” ใบบุญญาว่า ยิ่งทำให้คนกลั้นน้ำตาอย่างวนาลีปล่อยโฮออกมาเสียงดัง “กูคิดถึงพวกมึงมาก อยากมาหา อยากให้พวกมึงด่ากู กูไม่น่าไปเมืองนอกเลย โคตรเหงา โคตรหนาว เพื่อนดี ๆ แบบพวกมึงก็ไม่มี ข้าวก็แม่งไม่อร่อย ค

“บาปกรรม มีแต่คนเขามาบริจาคให้โรงพยาบาล นี่ตัวเองมาโกง จิตใจทำด้วยอะไร” เมื่อมีคนหนึ่งจุดไฟ คนที่เหลือก็เริ่มกระพือไฟให้โหมมากกว่าเดิม เมื่อถึงช่วงเวลาโยนช่อดอกไม้ ผู้คนหน้าเวทีมากมายทั้งชายหญิง งานแต่งของใบบุญญากับอินน์รวมคนทุกสายงานอาชีพไว้ที่นี่จริง ๆ คนไข้ตั้งแต่รุ่นแรกของคลินิกอยากพักใจที่ปัจจุบันผันตัวเองมาเป็นเจ้าหน้าที่ด้านจิตวิทยาหรือบางท่านก็รับทำฮอตไลน์สายด่วนถ้าไม่สะดวกเดินทางมาที่คลินิก เป็นงานการกุศลจากคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือ ‘ลองเป็นผู้ให้ดูค่ะ แล้วคุณจะรู้ว่าความสุขที่ใจเป็นอย่างไร ล้านคำพูดก็ไม่อาจอธิบายความรู้สึกอิ่มใจนั้นได้’ นั่นเป็นคำพูดของใบบุญญาที่เคยพูดไว้เมื่อครั้งที่เธอขึ้นไปพูดในงานแถลงข่าวของโชติภิวรรธ เมื่อครั้งเปิดคลินิกอยากพักใจที่สาขากรุงเทพ “พร้อมกันหรือยังครับ เรากำลังจะโยนช่อดอกไม้” เสียงพิธีกรถามขึ้น ทุกคนในงานต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าพร้อม “แต่ทุกท่านไม่ต้องลุกจากที่นั่งครับ” เสียงของพิธีกรทำทุกคนในงานต่างตื่นเต้นกับการโยนช่อดอกไม้แสนพิเศษของวันนี้ “ดอกทิวลิปที่อยู่ในมือของทุกคนคือคำตอ

“คราวที่แล้วอินน์ตีได้ดีกว่านี้นะ กูนี่โคตรอายแพ้แบบหมดรูป ปล่อยให้มันยืนดูแล้วยืนดูอีก พอยิ่งกดดันกูยิ่งตีไม่ลง Over par ตลอด” “มึงอ่อนไงภาส มันไม่ได้เก่งหรอก” เป็นรามที่พูดขึ้น “ไอ้ต้นมึงอย่าว่ามัน มึงได้ที่สอง เรื่องทับถมไอ้ภาสปล่อยเป็นหน้าที่กูเอง” เป็นลักษณ์หรือรองผู้ได้อันดับหนึ่งของวันนี้ รับหน้าที่ทับถมคนอื่น “เก่งตายแหละมึง เล่นสนามที่ตัวเองตีทุกอาทิตย์ไม่ได้ที่หนึ่งจะเรียกว่าอะไร อ่อนด้อยเหรอวะเล็ก” รามว่าลักษณ์ทั้งยังหันไปถามความเห็นจากน้องชายคนเล็กของบ้านอย่างวิศรุต “พอ ๆ พวกมึง หรือว่าอินน์มันแกล้งแพ้หรือเปล่าวะ ฝีมือไม่น่าเปลี่ยนไปเยอะขนาดนี้นะ” ภาสยังไม่ค่อยเชื่อใจลูกเขยคราวที่แล้วเล่นอย่างเทพ แต่รอบนี้นึกว่าเพิ่งหัดเล่น “มันจะแกล้งอะไรเนียนขนาดนั้น” ลักษณ์ว่า “ใช่ พวกเราเล่นดีจนมันเกร็งแหละ ว่าไหม” รามออกความเห็น คนที่เหลือขี้เกียจคิดมาก ก็เลยพยักหน้าเห็นด้วย ดีแล้วที่ชนะ ปกติไปเล่นกับใครก็แพ้ทุกที เห็นทีพวกเขาต้องบินมาตีกอล์ฟกับอินน์บ่อย ๆ “ครั้งหน้าเราเล่นพนันด้วยไหม กินเงินลูกเขยเฮียให้เรียบเลย” วิศรุตเ