สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

19แก้พิษกำหนัดเมื่อเยว่ฮวาไปถึงหน้าจวนข้างเคียง นางก็รีบเข้าไปหาองครักษ์ในชุดดำที่เฝ้าหน้าประตูทันที พวกเขามองมาที่นางด้วยแววตาเฉยเมย“ข้าขอพบท่านเจ้าสำนักด่วนที่สุด!” อาเยว่กล่าวเสียงสั่นองครักษ์คนหนึ่งขมวดคิ้ว “เจ้านายของพวกข้าออกไปทำงานนอกเมืองแล้ว ไม่อยู่ที่นี่”อาเยว่หน้าซีดเผือด “ได้โปรด ฝากเรื่องไว้เถิด คุณหนูของข้าต้องการความช่วยเหลือด่วน ท่านเจ้าสำนักต้องช่วยนาง...”ทว่าองครักษ์กลับหัวเราะเบาๆ ตอบกลับความร้านรนของเยว่ฮวา“คุณหนูของเจ้ารึ? สตรีที่ถูกหย่าอย่างน่าอับอายจากจวนซุนอย่างนั้นหรือ? เจ้าสำนักของพวกข้าคงไม่เสียเวลาไปยุ่งกับสตรีเช่นนั้นหรอก”คำพูดนั้นเหมือนคมดาบที่แทงใจอาเยว่ นางกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาฉายแววสิ้นหวังเพราะหากไม่ใช่ท่านเจ้าสำนักช่วยนางก็ไม่รู้จะไปหาใครแล้ว“ได้โปรด...ข้าน้อยขอร้อง...”“กลับไปเสียเถอะ” องครักษ์อีกคนเอ่ยเสียงเย็น “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเจ้าหรือเจ้านายของเจ้า”อาเยว่ก้มหน้ารับคำ แม้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความสิ้นหวัง นางหันหลังกลับพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอ“คุณหนู...โปรดอย่าเป็นอะไรเลย...”นางพึมพำกับตัวเองในความมืดที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาอาเยว่รีบวิ่งก

อาเยว่กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าสบตาเขาแต่เพราะรังสีแผดเผาที่นางได้รับทำให้ต้องเอ่ยบอกทั้งที่ก้มหน้าอย่างนั้น“เอ่อ...กับบุรุษที่เพิ่งซื้อมาจากหอนางโลมเจ้าค่ะ”คำตอบนั้นทำให้อวี่รู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงหน้าอย่างไม่ต้องให้เดาอีกต่อไป...ความโกรธและความอิจฉาผสมปนเปจนดวงตาของเขาเย็นเยียบและครอบงำจนไม่สนว่าการกระทำต่อไปนี้หาใช่เรื่องที่บุรุษอื่นเช่นเขาควรทำไม่เช่นกัน!“นางคิดอะไรอยู่กันแน่!” อวี่คำรามลั่น ก่อนผลักประตูห้องเข้าไปโดยไม่ลังเลเขาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเตรียมใจเห็นภาพที่น่าบาดตา แต่สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับแตกต่างออกไปบุรุษจากหอนางโลมผู้มีใบหน้างดงามกำลังนอนตะแคงบนเตียงด้วยสีหน้าไร้ความอาย เสื้อผ้าของเขาหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผ่น อกขาวผ่อง ท่าทางของเขาดูเหมือนกำลังรอคอยบางสิ่ง สายตาประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีบุรุษเข้ามาใหม่ก็มาพร้อมเสียงถามเนิบนาบ“ท่านเข้ามาทำไมหรือ?”และก่อนที่คุณชายอวี่จะได้พูดอะไร เสียงของหมิงจูก็ดังขึ้นจากหลังไม้กั้นในมุมห้อง เสียงน้ำที่กระฉอกเบาๆ ทำให้เขารู้ว่านางกำลังอยู่ในถังน้ำสำหรับอาบ“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เจ้านอนรอ ข้าจะออกไปเมื่อพร้อม” เสียงของหม

22บ่าวคนใหม่แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในร้านผ้างามดั่งจันทรา หมิงจูที่ลุกขึ้นมาจากเตียงหลังจากอวี่จากไปไม่ถึงชั่วยาม นางได้รับการตรวจอาการจากท่านหมอและการอาบน้ำอุ่นคลายอาการอ่อนเพลียแล้วนั้น ก็มาที่ร้านทันทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยและมุ่งมั่นแบบไม่คิดจะหยุดพักเลย นางตั้งใจทำงานเหมือนเช่นทุกวันทำเหมือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้หาได้แปลกอันใดไม่ตรงกันข้ามกับเยว่ฮวา บ่าวคนสนิทตัวน้อยดูครุ่นคิดและมีสีหน้าหนักอึ้งกว่าทุกวัน นางมองหมิงจูด้วยความกังวล พยายามเก็บคำถามไว้ในใจ แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้นยากจะซ่อนจนพาลให้คนไม่คิดอะไรอย่างหมิงจูตัดสินใจว่านางต้องจัดการความคิดของบ่าวตัวน้อยเสียก่อน“เยว่ฮวา”หมิงจูเอ่ยเตือนเสียงเรียบขณะก้มลงตรวจสอบผืนผ้าฝ้ายที่หลงจู๊นำมาให้เสร็จแล้ว “เจ้าทำงานแบบนี้จิตใจวอกแวกแล้วจะสำเร็จได้อย่างไร ตั้งใจหน่อยเถิด เรื่องไหนผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป...”เยว่ฮวาสะดุ้งเล็กน้อยแม้อยากจะเอ่ยแย้งแต่สุดท้ายก็รีบพยักหน้ารับคำ “เจ้าค่ะ คุณหนู ข้าจะไม่คิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว”หมิงจูถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าความคิดฟุ้งซ่านของ เยว่ฮวานั้นเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน แ

24เยี่ยมเยียนบุตรีในยามเช้าตรู่ ในเวลาที่ร้านผ้างามดั่งจันทราเปิดให้บริการแล้ว รถม้าคันหรูคันหนึ่งหยุดลงกลางหน้าร้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวลงจากรถ ท่วงท่าการเดินดูสูงส่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเหล่าบุรุษและสตรีที่มาใหม่นี้มาจากตระกูลขุนนางเป็นเจ้าตระกูลไป๋ จวิ้นอี้และฮูหยินรองพากันก้าวเข้ามาในร้าน บรรยากาศภายในเปลี่ยนไปทันที ท่าทางเคร่งขรึมแต่หยิ่งทะนงของเจ้าตระกูลไป๋สร้างความกดดันให้อามี่และอาเหมยที่อยู่ใกล้ๆ รีบหลบไปด้านหลังหลงจู๊หลีอย่างกลัวเกรงฮูหยินรองไป๋กวาดตามองรอบร้านสำรวจคล้ายว่าตนเป็นเจ้าของหาใช่ลูกค้าอย่างคนทั่วไป นางเดินช้าลงก่อนจะหันมาพูดกับบุตรีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ร้านใหญ่เพียงนี้คงทำเงินได้ดีแน่!” ใบหน้าของคนพูดฉายรอยยิ้มแห่งความโลภทันใด “ทำเลก็ดี สินค้าก็ดูหรูหราและหลากหลาย ถ้าเราได้มาคงมีเงินใช้จ่ายไปอีกหลายปีไม่หมด”จวิ้นอี้หัวเราะเยาะเบาๆ พลางหยักหน้ากลับไป “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เราจะต้องดึงทุกอย่างมาอยู่ในเงื้อมมือของเรา ขนาดตำแหน่งฮูหยินผู้ดูแลจวนสุดท้ายก็ยังเป็นของท่านแม่แล้วเลย”มารดาของจวิ้นอี้นั้นแม้ไม่ถูกแต่งตั้งเป็นฮูหยินเอกแทนที่มารดาของหมิงจูที่ตายไปแล้ว แต่อ

เสียงล้อรถม้ากระทบถนนหินดังก้องในบรรยากาศยามสาย หมิงจูนั่งนิ่งอยู่ในรถม้าหรูหราที่คุณชายอวี่ส่งมารับนาง ด้านในประดับด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้ม และหมอนรองนั่งลวดลายดอกเหมยปักด้วยด้ายทองเยว่ฮวานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าของบ่าวคนสนิทเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน“คุณหนูเจ้าคะ ท่านคิดว่าคุณชายอวี่จะพาท่านไปที่ใดหรือ?”หมิงจูที่กำลังนั่งอ่านเอกสารการค้าของร้านผ้างามดั่งจันทราอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ไม่รู้สิ”นางตอบเสียงเรียบแล้วกลับไปอ่านเอกสารต่อ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เขานัดนางออกมาโดยไม่บอกอันใดเยว่ฮวาทำตาโตหวานเชื่อมจนหมิงจูรู้สึกได้แม้ไม่ได้มอง“คุณชายอวี่นี่น่าพิศวงนักนะเจ้าค่ะ! หรือจะพาท่านไปดูสถานที่สำคัญเพื่อขอท่านแต่งงานหรือไม่เจ้าคะ?”ได้ยินเช่นนั้นหมิงจูก็หัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน“เยว่ฮวา ข้าคิดว่าเจ้าจินตนาการเกินไป เขาแค่พาข้าออกมาเปลี่ยนบรรยากาศเหมือนครั้งก่อนๆ เท่านั้น”“แต่ครั้งนี้คุณชายอวี่ไม่บอกเลยนะเจ้าคะว่าปลายทางอยู่ที่ใด บางทีอาจเป็นเรื่องสำคัญก็ได้นะเจ้าคะ คุณชายอวี่นั้นดูจริงจังกับท่านมากทีเดียว”หมิงจูนิ่งฟังพลางวางหนังสือลง“จริงจังหรือ? บางคร