สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

เมื่อถึงตรอกเล็กที่คดเคี้ยว หมิงจูแกล้งทำเป็นเลี้ยวผิดทาง แล้วใช้จังหวะนั้นอาศัยเงามืดหลบเข้ามุม จากนั้นรอจนเงาของผู้ที่ติดตามนางเข้ามาใกล้ ก่อนกระโจนเข้าเผชิญหน้าอย่างเร็วไวเสียงหมัดและปลายเท้ากระทบกันดังก้องในตรอกแคบ หมิงจูหลบการโจมตีของบุรุษที่ติดตามได้อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วและแม่นยำราวกับนักล่า แต่คู่ต่อสู้ของนางก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ความชำนาญที่แสดงออกมาบ่งบอกว่าเขามีฝีมือไม่ด้อยไปกว่านาง มีบางทีที่นางเพรี่ยงพร้ำแต่ก็ถอยกลับมาตั้งหลักได้หลังจากแลกกระบวนท่ากันอยู่หลายครั้ง ทั้งสองหยุดเคลื่อนไหวแทบจะพร้อมกัน หมิงจูยืนระวังตัว ดวงตาจับจ้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย“พอก่อนข้าไม่ได้มาทำร้ายแม่นาง!”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขายกมือขึ้นช้าๆค่อย ๆ ถอยหลัง เพื่อแสดงว่าไม่มีเจตนาจะต่อสู้ต่อหมิงจูหรี่ตามอง ดวงตาคมกริบจรดมองชายผู้นั้นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ภาพของเขาเด่นชัดในความทรงจำทันที บุรุษที่ปรากฏตัวในสำนักเงาพยัคฆ์ ภาพท่าทางของผู้ดูแลที่นางจัดการเปิดโปงทำท่าทางเกรงกลัวเขาจนผิดปกติทำให้ในหัวของนางมีข้อสันนิฐานบางอย่างขึ้นมา“เจ้าต้องการสิ่งใดจากข้า?” ห

“ถูกต้อง” หมิงจูพยักหน้า “แต่ข้าไม่ได้หวังให้พวกเขาเผยพิรุธในครั้งแรกอยู่แล้วเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก”เยว่ฮวาพยักหน้าเข้าใจ หมิงจูหยุดเดินและหันกลับมาเอ่ยสั่งกับบ่าวคนสนิทเสียงเรียบ“เจ้าไปจองชั้นสองที่ภัตตาคารที่เราไปเมื่อวานไว้ เดี๋ยวข้าไปจัดการบางอย่างแล้วจะตามขึ้นไป ฝากเจ้าสั่งอาหารตามที่เจ้าต้องการรอข้าเลย”หลังจากหายไปครึ่งชั่วยาม หมิงจูกลับมาถึงภัตตาคารที่นัดหมายไว้ อาเยว่นั่งรออยู่ที่โต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารที่จัดวางอย่างประณีต เมื่อเห็นหมิงจูมาถึง นางยิ้มกว้างทันที“คุณหนู ข้าสั่งอาหารไว้ตามที่ท่านชอบเจ้าค่ะ มีทั้งเป็ดย่าง หมูสามชั้นตุ๋น และซุปไก่กับสมุนไพร ท่านต้องชอบแน่”สายตาไล่กวาดมองอาหารแล้วหมิงจูพยักหน้าพอใจเพราะล้วนเป็นอาหารที่นางชอบจริงนั่นแหละ“เจ้าช่างรู้ใจข้าเสียจริง อาเยว่น้อยของข้า” นางนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนเริ่มลิ้มรสอาหารอย่างสบายใจ“ธุระเรียบร้อยดีใช่ไหมเจ้าคะ?” อาเยว่เอ่ยถามหมิงจูหยิบตะเกียบขึ้นคีบเป็ดย่างคำหนึ่ง พลางตอบเรียบ ๆ“ข้าไปจ้างเด็กขอทานให้เฝ้าติดตามหลงจู๊หลี่และภรรยาของเขาตลอดเวลา เด็กเหล่านั้นจะมารายงานข้าอย่างที่คิดไว้แน่แล้วเรามาดูกันว่าสิ่งที่เราเห

“นี่คือมุมผ้าไหมคุณภาพดีที่เราเพิ่งจัดใหม่เจ้าค่ะ” ฮูหยินเจียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แต่กว่าจะดูแลร้านมาได้ดีเช่นนี้ ข้าน้อยต้องขอชื่นชมฮูหยินอู๋ผู้เป็นเบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมด หากมิได้นาง ร้านนี้คงไม่มีวันนี้แน่เจ้าค่ะ”หลงจู๊หลี่เสริม “ฮูหยินอู๋นั้นทุ่มเทและเสียสละมาตลอด นางลำบากอย่างมากเพื่อให้ร้านนี้ยังคงอยู่ได้น่ะขอรับ”อาเยว่ที่เดินตามหลังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สีหน้าของนางแสดงความไม่พอใจชัดเจน แต่หมิงจูกลับยังคงนิ่ง ฟังคำพูดของทั้งสองอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้สองสามีภรรยาที่เลือกฝ่ายชัดเจนแล้วได้ใจและยิ่งกล่าวชมฝ่ายของตนเข้าไปใหญ่“คุณหนูไป๋ช่างโชคดีนักที่มีฮูหยินอู๋ช่วยดูแลสินเดิมของท่าน ตอนนี้คุณหนูเพียงนั่งรอความเจริญอันเกิดมาจากความมุ่งมั่นของฮูหยินอู๋ก็พอแล้วเจ้าค่ะ พวกเราเรียนรู้หลายสิ่งจนสามารถดูแลร้านนี้ได้เองแล้ว”ฮูหยินเจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงนัยยะ พวกนางหวังให้การมาเยี่ยมเยียนครานี้ของไป๋หมิงจูคือคราสุดท้าย ที่เหลือเพียงรอการรายงานอยู่ไกล ๆ ก็พอ นี่คือสิ่งที่พวกนางรับคำสั่งมาจากอู๋เจานั่นเอง“ข้าจะพิจารณาในสิ่งที่เจ้าพูดให้ดีเชียวล่ะ” หมิงจูตอบสั้นๆ พลางเดินไปทางหลังร

หมิงจูครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ นางสัมภาษณ์ผู้สมัครหลายคนก่อนหน้านี้ บ้างก็เป็นผู้มีประสบการณ์สูง แต่กลับแสดงท่าทางยโส บ้างก็เรียกเงินเดือนสูงเกินไปโดยไม่สนใจงานที่ต้องทำ นางมองหลีชางอย่างพิจารณา แม้เขาจะอ่อนประสบการณ์ แต่ความรู้หนังสือที่ได้จากการสอบจอหงวน รวมถึงท่าทางซื่อสัตย์และหัวไว ทำให้นางเห็นว่าบุรุษผู้นี้มีศักยภาพ...แม้หลีชางจะขาดประสบการณ์ แต่นางคิดว่าถ้าสอนอย่างเหมาะสม เขาก็น่าจะทำงานนี้ได้ดีในอนาคตในห้องประชุมขนาดใหญ่ในจวนใหม่ของหมิงจู กลิ่นหอมของชาจากถ้วยกระเบื้องเคลือบลอยอวลอยู่ในอากาศ หมิงจูนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตำแหน่งหัวโต๊ะ ท่วงท่าของนางสง่างามประดุจเจ้านายแห่งคฤหาสน์ใหญ่เบื้องหลัง ด้านข้างของนางคือเยว่ฮวาที่คอยยืนรอรับใช้เงียบ ๆอามี่และอาเหมย สตรีสองคนผู้มีหน้าที่ต้อนรับลูกค้าในร้านมาก่อน นั่งตัวตรงอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ในขณะที่หลงจู๊หลี หนุ่มบัณฑิตผู้ได้รับตำแหน่งหลงจู๊ใหม่ กำลังนั่งจดบันทึกสิ่งที่หมิงจูพูดอย่างตั้งใจ"วันนี้ข้าเรียกทุกคนมา เพราะข้าต้องการฟังความคิดเห็นเรื่องการเปิดร้านใหม่ของเรา"หมิงจูเริ่มด้วยน้ำเสียงมั่นคง แววตานางเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นหลังจ

ฮูหยินวัยกลางคนและบ่าวของนางขึ้นมาบนรถม้าของหมิงจู อาเยว่นั่งเบียดอยู่มุมหนึ่งโดยไม่วางใจนัก ส่วนเจ้าของรถม้าอย่างหมิงจูเองก็นั่งนิ่งหันมองวิวภายนอกด้วยแววตาครุ่นคิดนางรู้ดีว่าการเจอรถม้าที่ล้อหักกลางทางเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คนพวกนี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้กัน?เมื่อรถม้ากลับมาเคลื่อนตัวอีกครั้ง เสียงล้อไม้บดกับถนนดินเงียบสงบ แต่บรรยากาศภายในกลับตึงเครียดราวกับบีบอากาศให้หนักอึ้งเพราะความไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันของสองฝ่ายอย่างไม่ปิดบังอาเยว่ขยับตัวด้วยความไม่สบายใจอยู่บ่อยครา สายตาของนางเหลือบมองสองสตรีผู้โดยสารที่ดูเย่อหยิ่งมาตลอดทาง สุดท้ายก็เปิดปากเอ่ยสิ่งที่คิดอย่างอดไม่ได้"คุณหนูเจ้าคะ คนพวกนี้ไม่แม้แต่จะเอ่ยขอบคุณเลยสักคำ..."เยว่ฮวาพึมพำเบา ๆ แต่ก็พอให้ทั้งหมิงจูและบ่าววัยกลางคนอีกฝ่ายได้ยินชัดเจนอย่างตั้งใจหมิงจูเข้าใจในความรู้สึกของอาเยว่ดีนางไม่พูดกล่าวโทษในทันที นางยกมือแตะข้างแก้มราวกับครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความหนักแน่น เป็นบทสนทนาแรกที่นางคุยกับสองสตรีท่าทียโสหลังขึ้นมาในรถม้าแล้ว"พวกท่านทั้งสอง..." นางพูดขึ้นพร้อมก