สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

13เพื่อนบ้านสุดประหลาดราตรีคืนหนึ่งในจวนตระกูลซุนที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบงัน แสงตะเกียงส่องรำไรตามทางเดิน ฝีเท้าหนักของฮ่าวเทียนลากไปบนพื้นหินเย็นเยียบ เขาสะบัดมือไล่บ่าวที่พยายามเข้ามาช่วยประคอง ด้วยกลิ่นเหล้าที่อบอวลทุกอณูของร่าง“ข้าเดินเองได้!”ในใจเขาหนักอึ้งด้วยปัญหาที่รุมเร้าทุกด้าน ตั้งแต่มารดาที่พร่ำบ่นเรื่องค่าใช้จ่ายในจวนไม่ขาดสาย น้องสาวที่เอาแต่ขอเงินเพิ่มเพื่อซื้อนู่นนี่ ทั้งหมดล้วนเป็นภาระที่เขาไม่อาจจัดการได้อย่างง่ายดายเหมือนเคยที่ผ่านมา นางจัดการทุกสิ่งได้อย่างไร? ฮ่าวเทียนครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจก็คราวนี้ ความเสียใจผสมกับความโกรธแค้นทำให้เขากระดกเหล้าจนหมดไหดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ในความเมามายนั้นเขาเหมือนเห็นภาพหมิงจูในชุดเรียบง่ายกำลังยกชามยาเข้ามาวางบนโต๊ะข้างเตียงพรางหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา นางเอ่ยเบา ๆ ด้วยเสียงนุ่มนวลที่เขาจำได้ดี“ท่านพี่ดื่มมากเกินไปอีกแล้ว ข้าต้มยาสร่างเมาให้ ดื่มเสียก่อนจะนอนนะเจ้าคะ”“เจ้ากลับมาแล้วจริงหรือ? อาจู...”ฮ่าวเทียนพึมพำเสียงเบาแต่ก็ดังพอให้คนที่ถือชามบรรจุยาสร้างเมาเข้ามาที่แท้จริงอย่างไป๋จวิ้นอี้ได้ยิน“เป็นข้าเอง จวิ้นอี้ ท

14แขกผู้มีเกียรติเสนอตัวหมิงจูหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ “ข้าไม่มีเวลาให้ท่านมานั่งพักเล่นอย่างที่ท่านต้องการ...”ทว่ายังไม่ทันที่หมิงจูจะเอ่ยจบ อาเยว่ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนแล้ว“บ่าวจะไปชงชาให้เจ้าค่ะ! เชิญคุณชายอวี่พักผ่อนตามสบายที่ตรงนี้เลย”“เยว่ฮวา!”หมิงจูเรียกชื่อบ่าวคนสนิทเสียงต่ำ แววตานางเหมือนกำลังตำหนิ แต่เยว่ฮวาไม่สนใจ รีบหันไปส่งยิ้มให้คุณชายอวี่แทนและวิ่งจากไปทันที“คุณหนูเจ้าคะ ท่านควรจะพักเสียบ้าง” อาเยว่กระซิบใกล้หูหมิงจูตอนที่นางกำลังเดินผ่านไป “อีกอย่างนี่อาจเป็นโอกาสดีที่เราจะเชิญคุณชายอวี่มาช่วยงานเปิดร้านนะเจ้าคะ!”หมิงจูถอนหายใจยาวอย่างยอมแพ้ นางนั่งลงที่โต๊ะหินในสวน แสดงให้เห็นว่าตนยอมให้เขาอยู่ต่อ“คุณชายอวี่ต้องการสิ่งใดกันแน่ถึงอยากเข้ามาที่จวนของข้าเช่นนี้”อวี่วางแมวดำลงบนตักของตน เขายกยิ้มบางอย่างมีเลศนัย “เหตุใดคุณหนูไป๋จึงคิดว่าข้าต้องการบางสิ่งเสมอ?”“เพราะทุกครั้งที่เราเจอกัน ท่านล้วนมีเหตุผลซับซ้อนอยู่เสมอ และไม่ว่าคนเช่นท่านมีหรือจะทำอันใดไร้เหตุผล” หมิงจูตอบตรงไปตรงมาอวี่หัวเราะเบา ๆ “ข้าเพียงแค่มีความบังเอิญดี ๆ หลายครั้งเท่านั้นเอง หรือบางที...

15มารผจญหมิงจูก้าวออกมายืนหน้าประตูร้านพร้อมกับยกมือขึ้นเพื่อดึงความสนใจของทุกคนให้มองมาที่ตน“ทุกท่าน” หมิงจูกล่าวด้วยน้ำเสียงดังกังวานเพื่อเริ่มงานเปิดร้าน “ข้าต้องขอขอบคุณที่สละเวลามาในวันนี้...”ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฝูงชนแหวกทางอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำลายพยัคฆ์เงินปรากฏขึ้น บุรุษผู้นั้นถือพัดจีบในมือที่สะบัดเปิดอย่างแผ่วเบา เสียงจีบพัดดังก้องท่ามกลางความเงียบชั่วขณะคุณชายอวี่ปรากฏตัวพร้อมด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่น ราวกับดวงจันทร์ที่สาดแสงอ่อนโยนบนท้องฟ้ายามราตรี“ข้าไม่คิดว่าตนจะมาสายถึงเพียงนี้” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทรงอำนาจ ดวงตาคมจับจ้องไปที่หมิงจูเพียงผู้เดียวแม้ว่าทุกคนจะมุ่งมองมาที่ตนก็ตาม “แต่หากข้าพลาดงานนี้ คงเสียดายไปตลอดชีวิต”เหล่าสตรีในฝูงชนต่างเขินอายจนหน้าแดง หลายคนกระซิบกระซาบถามกันว่าเขาเป็นใคร“คุณชายที่งดงามเช่นนี้ เป็นผู้ใดกัน?”“ข้าคิดว่าขุนนางซุนที่มานั้นงามแล้ว แต่คนผู้นี้งามและสง่ากว่ามากนัก...”จวิ้นอี้ที่ได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อย นางเผลอปล่อยแขนของ ฮ่าวเที

16ใครหยั่งเชิงใครกันแน่เสียงล้อรถม้าที่หมุนลั่นดังไปทั่วบริเวณจวนซุน ขณะที่จวิ้นอี้ก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของนางบูดบึ้งทันใดเมื่อเท้าลงถึงพื้น เพราะสะโพกที่เจ็บจากการถูกโยนออกมาทำให้นางขยับตัวไม่สะดวกฮ่าวเทียนที่ตามลงมาทีหลังมีสภาพไม่ต่างกัน ชุดคลุมที่เคยเรียบกริบของเขาเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นดิน เส้นผมที่ถูกจัดทรงอย่างดีหลุดลุ่ย รอยแดงที่ข้อแขนและไหล่ทำให้เขายิ่งเดือดดาลเมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในเรือนหลัก ฮ่าวเทียนก็ปัดมือของบ่าวที่พยายามเข้ามาช่วยด้วยความหงุดหงิด“ออกไป! ข้าไม่ต้องการใครช่วยทั้งนั้น!”เขาตะคอก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สลัก หอบหายใจด้วยความโมโหจวิ้นอี้ที่เดินตามมาช้าๆ มองดูสถานการณ์ก็รู้ว่านางเองควรทำเช่นไรถึงจะไม่ถูกปฏิบัติเช่นบ่าวที่เข้ามา นางเดินเข้าหาฮ่าวเทียนพร้อมทำเสียงออดอ้อนให้ดูน่าทะนุถนอมที่สุดในชีวิต“พี่ฮ่าวอย่าได้โกรธเลยเจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องเช่นนี้”ฮ่าวเทียนเงยหน้ามองนางด้วยสายตาขุ่นเคือง เขามิใช่คนหูหนวกตาบอดที่ไม่เห็นการกระทำสิ้นคิดของนาง!“ไม่ได้ตั้งใจ? เจ้าเอ่ยวาจาไร้ยางอายต่อหน้าผู้คน คิดหรือว่าผลจะไม่ตกถึงข้า! หากข

หมิงจูไม่โทษความคิดเช่นนี้ของอาเยว่หรอกเพราะบ่าวตัวน้อยผู้นี้ย่อมไม่เคยมีประสบการณ์ทำการค้าแน่! เรื่องการค้านี้คาดเดายากเสียกว่าความคิดคนเสียอีก สินค้าที่นางจัดทำออกมาขายนี้เพราะความแปลกใหม่จึงขายได้ดีเช่นนี้แต่ปล่อยเวลาผ่านไปมีหรือร้านผ้าอื่นๆจะไม่ทำตาม ช่วงนี้ที่พวกเขายังทำตามไม่ได้คือช่วงน้ำขึ้นที่นางต้องกอบโกยที่สุดแล้ว!“ในสนามแข่งขันของการค้า บางครั้งเราต้องยอมก้าวข้ามความไม่สบายใจบ้าง” หมิงจูกล่าวเสียงเรียบ “หลงจู๊หลี เจ้านัดหมายสถานที่และเวลาตามที่อีกฝ่ายต้องการ ข้าจะไปพบพวกเขาเอง”“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” หลงจู๊หลีรับคำ ก่อนจะหมุนตัวกลับออกไปเพื่อจัดการเรื่องนัดหมายตามคำสั่งวันรุ่งขึ้น หมิงจูเดินทางไปยังภัตตาคารหรูตามที่นัดหมาย ที่แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ใหญ่โตโอ่อ่า และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง ทว่าหมิงจูกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อยหมิงจูก้าวผ่านประตูใหญ่ของภัตตาคารมาเพียงคนเดียวไร้เงาเยว่ฮวาติดตาม เพราะนางสั่งให้จัดการช่วยหลงจู๊หลีดูแลร้านที่ช่วงนี้ยังมีลูกค้าเข้าร้านมากอยู่เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับเมื่อรู้ว่าเป็นนางก็ผายมือเชื้อเชิญนางขึ้นไปยัง