บททั้งหมดของ สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ: บทที่ 101 - บทที่ 108

27แขกของตระกูลเฉิน“ไม่มีผู้ใดนามอวี่อาศัยอยู่ในจวนขอรับ หากต้องการตามหาคนก็ขอให้ไปตามหาที่อื่นเถิด”จวิ้นอี้ที่ฟังได้ยินเช่นกันก็รีบคว้าโอกาสนี้มาโจมตีทันที“นั่นไงเล่า! ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามาที่นี่เองไม่ได้หรอก หรืออวี่ที่เจ้าว่าจะหมายถึงบ่าวสักคนในจวนตระกูลเฉินหรือเปล่า?”ฮูหยินรองแสร้งถอนหายใจยาวกอนเอ่ยต่อบุตรีของนาง“น่าสมเพชนัก อุตส่าห์แต่งตัวมาเสียดีเชียว หากเจ้าอยากเข้าไปจริงก็ร้องขอท่านพี่สิ ไม่แน่ว่าพวกเราจะให้เข้าไปก็ได้นะ”“...”หมิงจูยังคงนิ่งและสุขุมไร้ความหวั่นเกรงและอับอาย นางเชื่อในการนัดหมายของอวี่เพียงแต่รอเท่านั้น“นี่ เจ้าชั่งไร้มารยาทต่อผู้ให้กำเนิดเจ้าจนเคยตัวนัก ดะ...”ก่อนฮูหยินรองไป๋จะพ่นคำพูดไร้สาระไปมากกว่านี้บ่าวในจวนเฉินกลุ่มหนึ่งก็ออกมา พวกเขามีท่าทีต้อนรับคนตระกูลไป๋ด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อมอย่างไม่คาดคิด แม้จวิ้นอี้จะเอ่ยบอกอย่างมั่นใจไปก่อนหน้าแต่ด้วยพวกเขาตระกูลไป๋ที่ไม่ได้สนิทกับเจ้าตระกูลเฉินมากเท่าไหร่ก็มีเผื่อใจไว้ว่าอาจไม่ได้เข้าพบ แต่ดูเหมือนจะผิดคาดไปเสียแล้ว...การต้อนรับเช่นนี้ทำให้เจ้าตระกูลไป๋ยืดตัวตรงเชิดหน้ากวาดสายตามองรอบๆ ราวกับเป็นจวนของตน

ทางฝั่งสวนดอกไม้ในจวนเฉินท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวน หมิงจูเดินทอดน่องอย่างสบายใจเมื่อหูของนางไม่ต้องรับเสียงหวี่ของแมลงหวี่อันแสนน่ารำคาญแล้ว มือเรียวเอื้อมสัมผัสกลีบดอกไม้พลางคุยกับเยว่ฮวาสารพัดเรื่อง“เจ้าว่าดอกไม้พวกนี้ปลูกไว้นานเท่าใดแล้วนะ สีสดอย่างนี้...คงได้คนดูแลดี”เสียงของหมิงจูแฝงความผ่อนคลาย ขณะที่เยว่ฮวาซึ่งเดินตามหลังพยักหน้าหงึก ๆและคุยจ้อตอบกลับมาอย่างผ่อนคลายไม่แพ้กันแต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวนี้ หมิงจูก็เริ่มรู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงฝีเท้าของบ่าวคนสนิทอีกแล้ว นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยุดเท้าแล้วหันไปมองอย่างสงสัย“เยว่ฮวา? หายไปไหน...”ยังไม่ทันขาดคำ นางก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่อบอุ่นโอบรอบเอวเบื้องหลังฝั่งที่นางเพิ่งหันจากมา ก่อนที่ทั้งร่างจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรง เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูเบาราวกระซิบ“ข้าคิดว่า...หากดอกไม้ในสวนนี้พูดได้ มันคงยอมหลีกทางให้เจ้าผู้เดียว”“คุณชายอวี่!” หมิงจูร้องไม่ดัง ขณะที่ร่างของนางพยายามดิ้นออกเบาๆ “นี่ท่านกล้าเดินเข้ามากอดข้าเช่นนี้ไม่เกรงใจดอกไม้รอบตัวเลยหรือไร?”“ทำไมต้องใส่ใจดอกไม้ด้วยในเมื่อข้าหล

หมิงจูวางตัวชัดเจนเพื่อตัดโอกาสการเข้ามากอบโกยผลประโยชน์จากนางและคนที่เกี่ยวข้องกับนางแบบเด็ดขาด ก่อนจะหันไปยิ้มบางๆ ยังทางฮูหยินเฉินพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเมื่อครู่“ฮูหยินเฉินโปรดเรียกข้าว่าหมิงจูเถอะเจ้าค่ะ การเรียกข้าด้วยแซ่ไป๋นั้น คงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก...”คำกล่าวนี้ทำให้เจ้าตระกูลไป๋ที่อยากคืนดีด้วยถึงกับหน้าซีดเผือด จวิ้นอี้กำมือแน่นไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาฮูหยินเฉินนั้นมองเรื่องราวนี้แล้วกลับหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ นางลอบยิ้มมองไปทางบุตรชายด้วยสายตาที่ต่างจากตอนแรก เป็นสายตาชื่นชมและยินดีที่ส่งไปหาเฉินอวี่เพราะเขาทำสิ่งที่นางถูกใจยิ่งนั่นเอง“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเรียกเจ้าว่าหมิงจูตามที่เจ้าต้องการ...”พูดพร้อมส่งสายตาฉายแววเอ็นดูและพึงพอใจให้ว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต หลังจากนั้นก็เบนสายตาไปทางคนตระกูลไป๋ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยนัย“ข้าจะให้บ่าวช่วยพาพวกท่านออกไปส่งหน้าจวน เพราะข้าต้องการเวลาอีกมากเพื่อคุยกับแขกพิเศษของตระกูลเฉิน”หมิงจูทำได้เพียงปล่อยให้ฮูหยินเฉินจับมือพาเดินเข้าจวนไป ขณะที่เหล่าคนตระกูลไป๋ได้แต่ยืนแข็งค้างด้วยความอับอายที่ตนถูกไล่ชัดเ

31ผลของการกระทำในบ้านร้างนั้น...หมิงจูเดินสำรวจไปตามความมืด นางรู้สึกถึงเสียงฝีเท้าที่พยายามจะเงียบย่างเข้ามาจากด้านหลัง นางหยุดเดินแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบโดยไม่หันไปมอง“เจ้าจะออกมาจากที่ซ่อนหรือให้ข้าไปลากออกมาเอง?”เสียงฝีเท้าชะงักลง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากมุมมืดที่มาของเสียงฝีเท้านั้น“เจ้านี่ฉลาดเกินไปจริงๆ น่าเสียดายที่ความฉลาดของเจ้าจะใช้ไม่ทันการณ์”บุรุษในชุดดำหลายคนเดินออกมาพร้อมท่อนไม้ในมือหมิงจูยิ้มมุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบ “เจ้าคิดว่าข้าจะหลงกลแผนตื้นๆ เช่นนี้หรือ?”สีหน้าตระหนกเกิดขึ้นบนหน้ายับย่นของบุรุษชุดดำชั่วครู่ก่อนเปลี่ยนเป็นหยักยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนเหนือกว่า“เป็นสตรีอย่าได้ปากเก่งนักเลย แม้เจ้าจะสู้ไม้ในมือพวกข้าได้แต่จะสามารถสู้ธูปปลุกกำหนัดได้หรือไม่นั้นก็ต้องมาดูกัน! หึหึ”อา ใช่แล้ว กลิ่นแรกที่หมิงจูเข้ามานั้นคือกลิ่นหอมอ่อนจนพาลให้นึกถึงคราที่นางถูกพิษกำหนัดของฮ่าวเทียนขึ้นมา เพียงแต่คนละกลิ่นเท่านั้น!ดูท่าแล้วชาวเมืองหลวงยุคนี้เขาจะนิยมจัดการศัตรูด้วยการใช้พิษกำหนัดเสียจนน่ารำคาญสิ้นดีสินะที่เบื้องนอกบ้านร้าง... จวิ้นอี้ยืนร