สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

#####บทนำความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยหยุดหมุนเวียนมาให้สมองประมวลแล้ว สายลับสายลุยประจำองค์กรความมั่นคงระดับประเทศที่เพิ่งตายเพราะปฏิบัติภารกิจพลาดเพียงคราแรกก็ถึงแก่ชีวิตเลย รู้สึกตัวอีกทีในสภาพแวดล้อมและร่างกายแสนจะไม่คุ้นเคยร่างกายนี้ไม่ใช่ของจิ่วเม่ยในยุคสองพันแน่ แต่เป็นจิ่วเม่ย แซ่จางในยุคจีนโบราณ สตรีที่อาศัยในหมู่บ้านติดชายแดน ที่อยู่กับสามีหนึ่งลูกแฝดต่างเพศอีกสองคนความทรงจำของจิ่วเม่ยคนเก่ามีมากจนนางไม่สามารถพิจารณาและเข้าใจได้หมด แต่มีสิ่งหนึ่งที่จิ่วเม่ยต้องรีบทำความเข้าใจ เพราะนั่นเป็นสาเหตุให้เจ้าของร่างคนเก่าตายไปจนจิ่วเม่ยในยุคสองพันมาเกิดในร่างนี้แทนภาพความทรงจำก่อนตาย คือมีโจรชุดดำสามคนบุกเข้ามาจะพาสามีและลูกแฝดทั้งสองไป แต่จิ่วเม่ยคนเดิมไม่ยอมเข้าขัดขวางจึงถูกป้อนผงยาบางอย่าง แต่ก็ขัดขืนและถูกใช้กำลังจนถึงแก่ความตายบนพื้นนี่ล่ะ เมื่อนางมองไปรอบข้างไม่พบคนอื่นจึงคาดว่าโจรพวกนั้นพาสามีและลูกน้อยของนางไปแล้วอ่า แม้นไม่ใช่สามีและลูกของจิ่วเม่ยคนใหม่จริง แต่นางก็จำเป็นต้องไปช่วยนั่นล่ะ หวังว่าพวกโจรจะยังพาไปไม่ไกลนะ...อีกฝั่งหนึ่งในป่าใหญ่ ร่างบุรุษชุดดำสามคนกำลังเคลื่อ

#####1 นางไม่น่าจะได้กลับมาอีกแน่ (ต่อ)ในมือของอาหมิงมีถาดไม้เก่าๆ ขนาดใหญ่กว่าตัวอยู่ ดูน่าจะถือลำบากแต่เจ้าตัวน้อยกลับถือได้สบายอย่างคนทำมาจนชิน“อ้อ พี่ชายต้มข้าวมาให้พวกเรากินเจ้าค่ะ แม่จ๋าตื่นมาได้เวลาพอดีเลย...”ก็ว่าแล้ว มีกลิ่นข้าวอ่อนๆ โชยมาแต่ไม่ชัดเจนมาก พอหลินหมิงวางถาดลงบนพื้นเท่านั้นล่ะ จิ่วเม่ยจึงเข้าใจเลยว่าไยกลิ่นถึงเบาบางไม่เหมือนยามต้มข้าวต้มปรกติเลย ก็เพราะว่าชามใบเท่าฝ่ามือสี่ชามมีข้าวสีขาวที่สุกจนบานเพียงชามละไม่กี่สิบเม็ดเท่านั้น นอกนั้นเป็นน้ำ!“ท่านแม่กับอาเมี่ยวกินไปก่อนเดี๋ยวลูกไปปลุกท่านพ่อมากินมื้อเช้าเองขอรับ”“ไม่ต้องเดี๋ยวแม่ไปเอง”นางมองเด็กน้อยอายุสามขวบที่ทำตัวโตเกินอายุแล้วรู้สึกสงสาร อีกอย่างนางอยากไปดูอาการของสามีที่นางยังไม่เคยเห็นลูกกะตาดำของเขาเลยด้วย เพราะตั้งแต่นางมาเกิดในร่างนี้เขาก็เอาแต่นอนหลับไม่ฟื้นอีกเลยโอ แย่แล้ว บุรุษใบหน้าหล่อเหล่ายิ่งกว่าดาราชื่อดังในชาติก่อนผู้นี้ดูเหมือนว่ากำลังจะมีไข้เสียแล้ว ผิวตัวร้อนผ่าวราวกับจะลวกมือนางยามแตะเพื่อเรียกเขาเลยล่ะ“อารุ่ยๆ ตื่นเถอะ ”สามีของจิ่วเม่ยมีนามว่ารุ่ย เป็นชื่อที่จิ่วเม่ยคนเดิมเป็นคน

#####2 มารดาของพวกเจ้าตายแล้ว (ต่อ)นางชักไม่มั่นใจแล้วว่าพวกเขาเป็นคน หรือทอง หรืออย่างไรถูกปล้นไปไม่ให้พักเลย...จิ่วเม่ยคาดว่าพวกเขาหายไปคราวนี้ไม่ใช่พวกนักฆ่า หรือโจรหรอก มิเช่นนั้นกลางวันแบบนี้ต้องมีคนเห็นจนมามุงดูไม่มากก็น้อยแล้ว แต่นี่บ้านเงียบเหมือนไม่เกิดอันใดขึ้นเลยจิ่วเม่ยตามหาในบ้านไม่เจอจึงคิดว่าควรจะไปถามชาวบ้านแถวนี้ว่ามีใครเห็นความผิดปรกติที่บ้านนางบ้าง ทว่านางเดินเข้าใกล้บ้านของคนสกุลหวังเพียงเท่านั้น ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยของก้อนแป้งน้อยทั้งสองแล้ว บ้านปิดมิดชิดอย่างที่ไม่ควรจะเป็น แต่มีหน้าต่างบานหนึ่งเปิดอยู่จึงได้เห็นว่าข้างในบ้านมีคนที่นางตามหาอยู่จริง!คนสกุลหวังที่มีในความทรงจำอยู่กันเกือบครบเลย ขาดบุตรชายคนโตไปเท่านั้น ซูอิ๋งนั้นนั่งแต๊ะอั๋งอารุ่ยอยู่ ส่วนมารดาของนางหรือรั่วเหยียน และบิดาของนาง เย่าฉี นั้นมีหน้าทีจับก้อนแป้งน้อยทั้งสองไว้ไม่ให้วิ่งไปทางประตูและคอยพูดพร่ำบ่นแกมข่มขู่เป็นระยะ“หากเจ้าไม่นั่งดีดีชีวิตต่อแต่นี้ก็ไม่ต้องกินอันใดแล้ว อาหมิงเจ้าต้องซักผ้าและทำอาหารให้พวกเราทุกวัน ส่วนอาเมี่ยวนั้นมีหน้าที่ปัดกวาดบ้านให้สะอาดเข้าใจไหม!”น้ำเสียงลำพองใจข

#####3 แป้งทอดกรอบยัดไส้ (ต่อ)ป้าและลุงสกุลเฉินช่วยจิ่วเม่ยพาสามีกลับมาบ้านแล้วก็กำลังจะจากไป ซึ่งจิ่วเม่ยก็ได้ตอบแทนพวกเขาไปด้วยกระต่ายหนึ่งตัวที่นางล่ามาได้ เพื่อที่จะได้มีเพื่อนบ้านที่ดีไว้ฝากให้ช่วยดูแลเด็กกว่าจะคุยกันเสร็จดวงอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว สามีที่ยังไม่ฟื้นนั้นคงได้สมุนไพรของสกุลหวังไปเลยไข้ลดบ้างแล้ว นางจึงต้องรีบมาเตรียมมื้อเย็นให้เด็กๆ เพราะพวกเขาผ่านเรื่องราวหนักหนามาจึงงีบหลับไป รอตื่นมาก็อยากให้ได้กินมื้อเย็นดีดีพอดีจิ่วเม่ยมีผักหลายชนิดเลยในมิติว่างของนาง แต่ในบ้านหลังนี้ยากจนถึงขนาดไม่มีแม้แต่แม้เครื่องปรุงสักอย่างเดียว นางเลยตัดสินใจว่าจะไปถามกับบ้านป้าเฉินหน่อยว่ามีอันใดให้ยืมก่อนได้บ้างไหม ซึ่งก็ได้รับของที่พอใช้ได้กลับมาคือ เกลือสีขุ่น น้ำตาล อย่างละนิดอย่างละหน่อยพอทำได้กับผักหนึ่งถังขนาดไม่ใหญ่เท่านั้น และด้วยความที่ก่อนหน้านั้นจิ่วเม่ยให้เนื้อกระต่ายไปซึ่งถือว่าหายากกว่าอาหารอย่างอื่นมากนัก นางจึงได้แป้งข้าวเหนียวที่ผ่านการโม่มาแล้วด้วยหนึ่งถุงใหญ่เลย บ้านสกุลเฉินนั้นมีที่นาปลูกข้าวได้ผลผลิตมาเยอะจึงแบ่งมามากพอตัว จิ่วเม่ยเดินกลับบ้านยิ้มหวานเลยเชียวตอนแรกน

“เดี๋ยว!”ปั่ก!ในขณะที่จิ่วเม่ยจะเดินผ่านบุรุษสามคนนั้นก็ถูกคว้าจับข้อมือไว้ก่อน แต่หลวนซานได้เพียงสัมผัสชั่ววาบเดียวก็ถูกเจ้าของข้อมือใช้มืออีกข้างตีป๊าบจนชาทั้งแขนเสียแล้ว“ฮูหยินของท่านรู้หรือไม่ ว่าสามีของตนชอบเกี้ยวพาสตรีอื่นไปทั่วเยี่ยงนี้”“ข้าไม่เคยทำเช่นนี้กับสตรีอื่น เจ้าก็รู้ว่าข้าชอบเจ้ามาก่อนที่เจ้าจะมีสามีเสียอีก”ตามจริงแล้วความทรงจำของจิ่วเม่ยคนเดิมนั้นมีสิ่งที่ดีที่หลวนซานทำให้มากมายเลยทีเดียว เขาถือว่าเป็นสหายที่ดีคนหนึ่งของจิ่วเม่ย ไม่กดที่นางจนกว่าอีกทั้งให้ความช่วยเหลือมากมาย จิ่วเม่ยเกือบแต่งให้เขาแล้ว ติดเพียงว่าทางตระกูลอู๋นั้นบังคับให้หลวนซานแต่งกับสตรีในระดับเดียวกันนางหนึ่งไป จิ่วเม่ยคนเดิมมีความคิดที่ว่านางจะไม่ยอมเป็นรองให้ใครจึงออกห่างหลวนซานมานับแต่นั้นจากความสัมพันธ์ที่บุรุษคอยช่วยเหลือคนที่ตนชอบก็ผันเปลี่ยนเป็นตรงข้าม แล้วยิ่งจิ่วเม่ยตัดสินใจแต่งกับอารุ่ย บุรุษที่ไม่มีอันใดเลย ไม่รู้ชาติตระกูล บุรุษที่อยู่ดีดีก็โผล่มาแต่กลับคว้าคนในดวงใจเขาไปอย่างง่ายดาย หลวนซานจึงคอยกลั่นแกล้งให้จิ่วเม่ยทำมาค้าขายไม่ได้ บางทีก็ใช้อำนาจตนสั่งไม่ให้เถ้าแก่ร้านรับซื้อ