สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

“ในเมื่อท่านพี่เห็นว่าข้าที่เป็นฮูหยินของจวนไม่สมควรนั่งในที่แห่งนี้ ข้าก็ขอให้ท่านแสดงความชัดเจนเสียตอนนี้ เยว่ฮวา! ไปนำกระดาษและพู่กันมา ข้าจะขอให้ท่านลงนามในใบหย่าให้ข้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”ฮ่าวเทียนที่กำลังหัวเราะกับสหายหยุดชะงักทันที สีหน้าแสดงถึงความตกใจ แต่พอได้นิ่งคิดชั่วครู่ก็แย้มยิ้มในทันควัน...นางคงทำเรื่องใหญ่โตเพื่อให้เขาง้อนาง ซึ่งเขาก็เพียงแค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักหน่อยเดี๋ยวนางก็หายเคืองเอง เพียงแต่วิธีการเรียกความสนใจของนางครานี้ออกจะยิ่งใหญ่ไปหน่อยก็เท่านั้น“เจ้าหยุดล้อเล่นได้แล้ว เรื่องเพียงเท่านี้ถึงกับต้องหย่ากันเลยหรือ? ฮะฮ่า”หมิงจูหรี่ตาลงแววตาของนางเต็มไปด้วยความเด็ดขาด หาได้ดูล้อเล่นเลยสักนิด“ข้ามิได้ล้อเล่น ท่านพี่ไม่เพียงแต่ไม่ให้เกียรติข้า ทั้งยังตั้งใจทำลายเกียรติของข้าต่อหน้าผู้อื่น ข้าผู้เป็นฮูหยินเอกไม่อาจอยู่ในจวนนี้อีกต่อไปแล้ว หากท่านเห็นว่าน้องสามดีกว่า ข้าก็ขอปล่อยมือเสียแต่วันนี้เจ้าค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบอีกครา ไม่นานนักเยว่ฮวาก็นำกระดาษและพู่กันเข้ามาตามคำสั่งของเจ้านายตน หมิงจูลงมือเขียนหนังสือขอหย่าอย่างไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความ

หลังจากตรวจสอบบัญชีสินเดิมอย่างละเอียดเสร็จสิ้น หมิงจูก็พบความจริงที่ยิ่งตอกย้ำสิ่งที่นางคาดไว้ มือปิดสมุดบัญชีด้วยใบหน้าสงบนิ่ง แล้วเดินนำเยว่ฮวาที่ยกหีบขนาดเท่าอกคนหนึ่งเท่านั้นตามออกมามุ่งตรงไปที่เรือนนอนเพื่อไปรวมกับของอื่นที่สั่งให้บ่าวในเรือนรวบรวมไว้ทว่าเมื่อเดินมาถึงเรือนของตน เสียงเอะอะและการเคลื่อนไหวผิดปกติทำให้หมิงจูชะงักฝีเท้าทันใด บ่าวผู้ชายสองคนกำลังรื้อหีบของในเรือนออกมา ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น ด้านหน้าเรือน แม่สามีอย่างนางเจา และน้องสามีอย่างซุนเสวี่ยเหมย ยืนมองด้วยท่าทางพึงพอใจกับความวุ่นวายตรงหน้า แล้วพอเห็นว่าหมิงจูเดินกลับมาก็เปิดปากต่อว่าทันที“สะใภ้ไร้ประโยชน์เช่นเจ้า ในที่สุดก็พ้นไปจากจวนนี้เสียที!” นางเจาพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “บุตรชายข้าช่างโชคดีนัก ที่กำจัดเจ้าออกไปได้แล้ว”ซุนเสวี่ยเหมยพยักหน้าเห็นด้วยกับมารดา “ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ สะใภ้หยิ่งผยองเช่นนี้อย่าหวังว่าจะอยู่ในจวนเราได้อีกต่อไปเลย!”สองแม่ลูกต่างต้องอดทนเห็นสะใภ้แสนจะหยิ่งผยองเดินเชิดหน้าชูคอทั่วจวนและมักจะกดพวกนางด้วยอดีตคุณหนูตระกูลไป๋มามากเกินพอแล้ว แต่ก่อนไม่กล้าต่อว่าอย่างโจ่งแจ้

2หมิงจูคนใหม่นี่ก็อยู่ในสิ่งที่นางคิดไว้เช่นเดียวกัน ของมีค่าพวกนี้หายไปอยู่กับสองแม่ลูกนานเกินไปย่อมต้องขอคืนไม่ง่ายอยู่แล้ว ทว่าหมิงจูก็เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้วเช่นเดียวกันหมิงจูหัวเราะเบาก่อนเอ่ยตอบ “พวกเจ้านี่ใช้ของอย่างไม่รู้คุณค่าเสียจริงนะ”คำพูดนี้ทำให้สองแม่ลูกมีสีหน้าฉงนทันที พวกนางมองตามหมิงจูที่หยิบเครื่องประดับหลายชิ้นขึ้นมาชูตรงหน้าพวกนาง“อย่างที่บอกว่าเครื่องประดับและเครื่องเรือนจากสินเดิมของข้านั้นได้มาไม่ครบซึ่งก็น่าจะเป็นเพราะพวกเจ้านำของพวกที่ไร้ตราประทับไปขายแลกเงินมาแล้ว ส่วนของที่มีตราประทับอันเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นของพระราชทานจากฮ่องเต้แก่ตระกูลไป๋นั้นพวกเจ้าคงเอาไปขายและพวกเขาไม่รับซื้อกระมัง จึงยังมีอยู่ในครอบครอง แค่นี้ก็น่าจะบอกได้แล้วว่าเป็นของใคร ยังมีอันใดจะแย้งได้อีกหรือ?!”“ระเรื่องนะ...”ตามจริงนอกจากเครื่องประดับที่มีตราสัญลักษณ์แล้วที่ก้นของหีบใต้แผ่นไม้อำพรางยังมีเครื่องประดับที่ไม่มีตราแต่เป็นของในรายการสินเดิมอีก แต่ถูกบังไว้ใต้แผ่นไว้ตามแผนการที่หมิงจูวางไว้ มิเช่นนั้นก็คงเอาออกจากจวนไปได้ยากเมื่อเจอคำปดหน้าด้านเมื่อครู่นั่นล่ะหมิงจูไม่สนว่าน

3เริ่มชีวิตใหม่ไม่ง่ายอย่างที่คิดหลังจากออกมาไกลจากจวนซุนแล้ว หมิงจูถึงได้หยุดยืนมองถนนสายยาวที่ทอดตัวไปยังตลาดกลางเมือง ดวงตาของนางจับจ้องไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ร่างบางสูดลมหายใจลึก ก่อนหันไปสั่งเยว่ฮวาด้วยน้ำเสียงไร้ความหวั่นเกรงต่างจากบ่าวคนสนิทสิ้นเชิง“เยว่ฮวา เจ้านำเครื่องประดับและเครื่องเรือนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ไปขายในตลาดเสีย แลกเป็นตั๋วเงินให้ได้มากที่สุด...” หมิงจูครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “แล้วก็ใช้เงินส่วนหนึ่งไปจองโรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งนั้นไว้สำหรับเราพักอาศัยช่วงหนึ่ง ขอห้องริมสุดที่คนไม่พลุกพล่านจนเกินไป”“เจ้าค่ะ”หมิงจูนั้นไม่ได้ไปด้วยกันกับเยว่ฮวา นางมีจุดหมายหนึ่งที่คิดไว้แล้วก็ก่อนจะเริ่มทำอะไรต้องไปสืบความเป็นไปของเมืองตอนนี้ก่อน นางจึงเดินเข้าไปในย่านตลาดตัวคนเดียวอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางผู้คนที่สัญจรไปมา ความวุ่นวายของตลาดกลับทำให้หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเล็กๆ นางเคยเป็นสายลับในยุคสองพัน ซึ่งการสืบข่าวและเฝ้าสังเกตเป็นสิ่งที่หล่อหลอมอยู่ในตัว การออกมารับรู้ความเป็นไปของเมืองหลวงในยามนี้เป็นสิ่งจำเป็นต่อการวางแผนอนาคตของนางไม่นานนัก หมิง

หมิงจูยิ้มพลางก้าวเข้าไปใกล้ กระซิบแผนการเบาๆ ที่ข้างหูของเขา ว่างซูฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมชั่วครู่สุดท้ายก็เผยรอยยิ้มมุมปากก่อนจะหัวเราะเบาๆ“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าก็ช่างคิดยิ่งนัก หากเป็นเช่นนี้ ข้ายินดีช่วยเต็มแรงแน่”“ดีเลย” หมิงจูกล่าวเสียงนุ่ม “เราต้องรีบเริ่มแผนแล้ว”เมื่อตกลงแผนการกับสหายร่วมแผนการเรียบร้อย หมิงจูก็เดินตรงไปยังโต๊ะของผู้ดูแลจอมเหยียดอีกครั้งผู้ดูแลหัวเราะเบาๆ เมื่อเงยหน้าเจอสตรีหนึ่งเดียวที่เข้ามาในวันนี้ เมื่อครู่เพิ่งไล่ไปไม่คิดว่าจะกลับมาอีกครา คงไปรวบรวมเงินมาแล้วกระมัง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบังทันที“หนึ่งตำลึงเงินนั้นนำมาแล้วก็วางเสียอย่าได้ชักช้าอีกเลย ข้าต้องรับลูกค้าคนอื่นอีก”หมิงจูสูดลมหายใจลึกอย่างพยายามสงบอารมณ์ไม่ตอบโต้กับคำดูถูกนั่น ก่อนเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าสร้อย นางยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วเริ่มโวยวายเสียงดัง“ท่านใจร้ายยิ่งนัก! ข้ารู้ว่าสำนักนี้เปิดเพื่อช่วยคนจนที่ไม่มีงาน ทำไมกลับเรียกเงินมากมายเช่นนี้?” นางทำท่าจะร้องไห้พลางพูดต่อ “มารดาของข้าป่วยหนัก ข้าต้องการเงินไปรักษา เลยมาที่นี่เพราะได้ยินว่ามีงานให้ทำหลากหลาย หากทำได้