บททั้งหมดของ สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ: บทที่ 41 - บทที่ 50

20 เที่ยวจวนของฉีอ๋อง ต่อ จี้มามารีบเดินมายืนข้างๆ และเอ่ยตอบอย่างรู้หน้าที่ทันที“คุณหนูชิ่นหลิง ตระกูลอี้เจ้าค่ะ อี้ไท่เฟยทรงรับสั่งเรียกคุณหนูมารับใช้ในจวนอ๋องในช่วงฤดูคิมหันต์นี้เจ้าค่ะ”“อ้อ คุณหนูอี้มีอันใดหรือ?”ใครจะฟังได้ว่าอย่างไรไม่รู้แต่จิ่วเม่ยฟังแล้วแปลได้ว่าฟู่หรงกำลังถามว่า เราไม่รู้จักกันเจ้ามีอันใดกับข้าหรือ“เอ่อ ข้าเลื่อมใสในความเก่งกาจของคุณชายยิ่งนัก ได้พบแล้วรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งเจ้าค่ะ ท่านพ่อของหม่อมฉันเล่าว่าได้เรียนในสำนักศึกษาเดียวกันกับประมุขตระกูลฟู่ ท่านว่าไว้ว่าบิดาของท่านยอดเยี่ยมในวิชาสมุนไพรมาก ยังบอกไว้ว่าคุณชายฟู่ก็เป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นอีกอีก ทั้ง...”ไหนเลยสตรีงดงามอ่อนหวานเยี่ยงบุปผาบานกลางสระมรกตจะพูดได้น้ำไหลไฟดับเช่นนี้ ตั้งแต่นางพูดมายังไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์ของการเรียกฟู่หรงไว้คือต้องการอันใด หรือว่าเรียกไว้เพื่อชมเชยเท่านั้นกันจิ่วเม่ยเหลือบมองสีหน้าของฟู่หรงก็แทบกลั้นขำไม่ไหว จากบุรุษใบหน้าเจ้าเล่ห์สดใสกลับกลายเป็นแข็งค้างมุมปากเริ่มตกลงเรื่อยๆ จนแทบปิดบังอารมณ์เบื่อหน่ายไม่มิด“อ่า ข้าต้มยาไว้ คงต้องรีบไปดูแล้ว ข้าลาล่ะ”สิ้นคำบุรุษชุ

21 เส้นความอดทนขาดผึง! ต่อ“อ๊ะ!!! ปล่อยข้านะ!”ต้นแขนของนางถูกฉีอ๋องที่เดินตรงมาจับไว้และกระชากไปทางเขาในเวลาต่อมา และในตอนนี้เองเส้นบางๆ ในหัวสมองที่ตึงอยู่แล้วก็ขาดผึงทันควัน!จิ่วเม่ยอุตส่าห์พยายามกดข่มอารมณ์ไว้แล้วเชียว เขาก็มาเป็นผู้กระตุ้นมันเสียได้! ฉีอ๋องก็ฉีอ๋องเถอะ เจอจิ่วเม่ยผู้นี้ไปหน่อยก็แล้วกัน!!!“ท่านอ๋อง!!!”เสียงคนที่อยู่ในบริเวณนี้พร้อมใจกับผสานขึ้นอย่างไม่ได้นัดหมาย เมื่อสิ่งที่เห็นไม่ต่างอันใดกับสิ่งมหัศจรรย์ของแคว้นแล้วจิ่วเม่ยไม่ได้กระชากแขนออกจากมือคนดึงแต่นางใช้ข้อศอกอีกข้างหนึ่งกระแทกไปที่กลางอกของคนที่กระตุ้นอารมณ์โมโหของนางเต็มแรง เว่ยหมิงไม่ทันตั้งตัวและไม่คาดคิดจึงได้รับแรงนั้นไปเต็มๆ จนงอตัวร้องอั่กทันใดแต่สีหน้าก็ไม่ได้ออกว่าเจ็บปวดมากนักเหล่าองครักษ์ที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ พร้อมใจกันกรูเข้ามาพร้อมอาวุธเพื่อช่วยเจ้านายของตนทว่าก็ต้องหยุดฝีเท้าแทบไม่ทันเมื่อเห็นสัญญาณมือของเจ้านายที่ยกขึ้นมาห้ามเสียก่อน พวกเขาจึงกลายเป็นผู้ชมที่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง นั่นคือมองฉีอ๋องถูกนางกำนัลคนหนึ่งซ้อม!ฉีอ๋องสมยอมถูกนางกำนัลคนหนึ่งทำร้าย!ฉีอ๋องสมยอมถูกนางกำ

22 พาสองแฝดเที่ยวจนเกิดเรื่อง ต่อน้ำเสียงงัวเงียของหลินหมิงทำเอาแม้อยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินก็เรียกรอยยิ้มเอ็นดูได้ จิ่วเม่ยเปิดม่านและชะโงกหน้าดูแล้วจึงกลับมาข้างใน“อาหมิง เบื้องหน้ามีโจรดักปล้นรถม้าคันอื่นอยู่ ลูกอยู่นี่นะแม่ฝากเจ้าดูแลน้องด้วย”“แม่จ๋าไม่ไปได้ไหมเจ้าคะ เมี่ยวเอ๋อร์กลัว...”น้ำตารื้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ จนจิ่วเม่ยต้องลูบหัวปลอบเด็กน้อยขี้อ้อนนั่นล่ะ ทว่าหากจิ่วเม่ยไม่ช่วยคนที่กำลังลำบากอยู่นางต้องรู้สึกผิดไปตลอดชาติแน่แต่ความปลอดภัยของสองแฝดน้อยก็ต้องมาเป็นอันหนึ่งเช่นกัน“อาเมี่ยวไม่ต้องกลัวนะ เจ้าอยู่ในนี้ไม่เป็นอันใดแน่ เดี๋ยวแม่มา...”จิ่วเม่ยรีบผุดกายออกนอกรถม้า นางสั่งให้จุนโป้และลุงจือรีบพาสองแฝดกลับรถวิ่งออกห่างไป ส่วนนางเตรียมอาวุธพร้อมและปลีกตัวไปช่วยรถม้าที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเพียงคนเดียวนางมองประเมินสถานการณ์ดูแล้ว โจรที่ดักปล้นนั้นเป็นโจรไร้ฝีมือทั่วไป ดักซุ่มปล้นรถม้าที่ขับผ่านไปมา หากรถม้าคันนี้ไม่ผ่านจุดนี้ก่อนย่อมเป็นคันของจิ่วเม่ยแน่ที่ถูกดักปล้นตอนจิ่วเม่ยวิ่งมาถึง พวกโจรราวสามคน คนหนึ่งจัดการคนขับรถม้า ส่วนอีกสองคนขู่ให้คนในรถลงมาด้า

23 มื้ออาหารสุดพิเศษ ต่อวันนี้เรื่องที่ฮ่องเต้เรียกเขามาสนทนาด้วยนั้นก็คือเรื่องนี้นั่นแหละ พระองค์กล่าวอ้อมๆ ถึงปัญหานี้อีกทั้งเหมือนว่าจะทรงวางแผนให้องค์ชายรองอันมีนิสัยถ่อมตนมากกว่าแต่ความเก่งกาจไม่แพ้กันเพียงแต่ขาดอำนาจเท่านั้น ให้ขึ้นมาคานอำนาจ โดยฝากฝังให้ฉีอ๋องช่วยสอนสั่ง หรือกล่าวง่ายๆ ก็คือให้ช่วยเหลือองค์ชายรองอยู่ห่างๆฮ่องเต้มิใช่คนโง่ที่ให้ความรักบุตรบดบังอนาคต เขาเอ็นดูองค์รัชทายาทก็จริงแต่เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตนไม่ปลอดภัยจึงเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว หากองค์รัชทายาทตระหนักได้ทันกาลตำแหน่งฮ่องเต้องค์ต่อไปก็ไม่พ้นเขานั่นแลฉีอ๋องไม่เคยคิดจะแย่งชิงตำแหน่งยิ่งใหญ่นี้แต่ก็ไม่สามารถเลี่ยงไม่เข้าเป็นหนึ่งในเครื่องมือการชิงอำนาจได้ เขามีห่วงมากมายไม่ว่าจะครอบครัวและบริวาร สิ่งที่เขาทำได้คือทำให้ฝ่ายที่ตนเลือกชนะในที่สุด!ร่ำรวยแล้วอย่างไร...มากด้วยอำนาจแล้วอย่างไร...แต่คนรอบกายไม่ปลอดภัย สิ่งที่มีทั้งหมดก็เหมือนไร้ค่านั่นแหละ!สายวันนี้จิ่วเม่ยได้รับยาสำหรับรักษาเจ้าแฝดงวดแรกจากท่านหมอแล้ว นางอาศัยจังหวะที่ฉีอ๋องไม่อยู่จวนรีบเดินทางไปหาลูกและทำตามที่ท่านหมอกำชับมาทันที ฟู่หรงบอกว่า

#####24 ข้อต่อรอง (ต่อ)ในระหว่างทางกลับเรือนของตนนั้นไม่ราบรื่นเสียแล้ว สตรีที่คอยปรนนิบัติไท่กุ้ยเฟยเมื่อสักครู่อย่างคุณหนูอี้ชิ่นหลิงพาพรรคพวกนางกำนัลมายืนขวางทางเดินกลับ ดูก็รู้ว่าต้องการมาหาเรื่อง จิ่วเม่ยไม่อยากให้สองแฝดต้องเห็นภาพหรือถูกคำพูดใส่ไม่ดีจึงพาเด็กทั้งสองเตรียมเบี่ยงไปอีกทาง“นั่นพวกเจ้าเห็นคุณหนูอี้แล้วไม่เคารพหรือ ช่างสมกับเป็นพวกบ้านป่ายิ่งนัก ไม่รู้ธรรมเนียมสิ้นดี!”จิ่วเม่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนหันไปหาพวกหาเรื่องและไม่ลืมก้มลงไปกระซิบกับสองแฝดก่อน ว่ากริยาที่จะได้เห็นต่อไปนี้ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง“คุณหนูอี้ของเจ้าเป็นเจ้านายของจวนฉีอ๋องหรืออย่างไร ข้ารู้มาว่านางก็เป็นแขกเช่นเดียวกับข้ามิใช่หรือ เจ้าต่างหากเจอแขกของจวนฉีอ๋องกลับไม่เคารพ หากคนข้างนอกรู้ว่านางกำนัลของจวนไร้ความเคารพแขกเช่นนี้ไม่รู้ว่าชื่อเสียงของจวนฉีอ๋องจะเป็นเช่นไรนะ”นางกำนัลปากมากที่ยืนข้างหน้าอี้ชิ่นหลินอ้าๆ หุบๆ ปากอย่างไม่รู้จะพูดอันใดไปแล้ว เมื่อรู้ว่าตนเองสู้ไม่ได้จึงหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือเจ้านายของตนแทนชิ่นหลิงเดินขึ้นหน้ายืนประจันหน้าจิ่วเม่ย“ข้ามิใช่แขกธรรมดาเสียหน่อย ข้าถูกไท่กุ้