Semua Bab สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Bab 71 - Bab 80

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว หญิงสาวก็ไม่อาจลบภาพในค่ำคืนนั้นได้ ยิ่งเข็นรถผ่านตรงนี้ก็ยิ่งทำให้คิดถึง เข็นรถผลไม้มาถึงตรงนี้ทีไรเป็นต้องจอดรถเหม่อลอยทุกที เป็นแบบนี้มาตลอดที่ผ่านตรงนี้“เป็นอะไรดอก ทำไมต้องหยุดด้วย” สุธีเพื่อนสนิทของเธอเอ่ยถาม เพราะอยู่ ๆ คนตัวเล็กก็หยุดรถเข็นเสียดื้อ ๆ“ไม่มีอะไรหรอกธี ดอกแค่เหนื่อยน่ะ”วันนี้สุธีตามมาจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาช่วยเธอขายผลไม้ และตอนนี้ขายหมดแล้ว ขายหมดตั้งแต่หนึ่งทุ่ม สุธีเลยช่วยเข็นรถมาส่งบ้านทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้านิ่งให้ใครบางคนมองอยู่ แล้วความเกรี้ยวโกรธไม่พอใจก็เกิดขึ้น เมื่อมือของสุธีแตะไหล่มนของพวงมาลา เขาจึงบึ่งรถเข้ามาหาทั้งสองด้วยความเร็วสูงให้เฉี่ยวหนุ่มน้อยที่อยู่อยู่ทางรถวิ่ง"กรี๊ดดดดด""โอ๊ย!"ร่างของสุธีเสียหลักล้มลงกับพื้นถนน พวงมาลากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วรีบประคองเพื่อนของตัวเองให้ลุกขึ้น“ธีเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนไหม”หล่อนถามด้วยความเป็นห่วง พลางมองไปทางรถที่ขับเฉี่ยวเพื่อนของตัวเอง แล้วก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อรถคันที่เฉี่ยวสุธีคือรถของโจรโฉดคนนั้น แล้วก็ต้องช็อกไปอีกเมื่อเขาจอดรถและกำลังจะเดินมาทาง

"โอ๊ย!"ร่างเล็กถูกโยนลงบนเตียงใหญ่ขนาดคิงไซส์ พร้อมกับร่างใหญ่ของเจ้าของห้องตามขึ้นมาทาบทับกักขังร่างเล็กไม่ให้ดิ้นหนี“อย่าคิดจะขัดขืนเชียวแม่หนูน้อย ถึงหน้าตาฉันจะดี แต่ใช่ว่าใจฉันจะดีนะแม่หนู” กระซิบข้างหูของเจ้าหล่อนจากจะดิ้นขัดขืนก็ต้องนิ่งเกร็ง เมื่อคิดถึงความปลอดภัยของคุณยายที่รอการกลับไปของตน“เลว! คุณมันเลว เลวพอ ๆ กับหน้าตา”“ฮืม! เลวได้แนบอิงของดี ๆ แบบนี้ผัวยอมเลวครับ”เอ่ยเยาะเย้ยสาวเจ้า พลางเอาหนวดเคราของตัวเองถูไถแก้มนวลอย่างนึกแกล้ง ดูซิว่าเขาเลว เขาเลวตรงไหน แค่ต้องการหล่อนมากเท่านั้นถึงได้เอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวแบบนี้“ฉันเจ็บ” หล่อนเบือนหน้าหลบหนีหนวดเคราของเขา“เดี๋ยวก็ชินเอง ว่าแต่ชื่ออะไรน่ะเรา”ลืมไปเลย เขายังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของคนตัวเล็ก แม้ว่าจะสั่งเลขาฯ สืบเรื่องของเธอแล้ว แต่อยากได้ยินจากปากอิ่มน่าจูบนี้มากกว่า คิดแล้วก็จูบเสียเลย“อะ! อือ!"ปากหนาประกบปากอิ่มทันที เรียวลิ้

“โอว์! ตอดรัดดีเหลือเกินอีหนูของป๋าเหว อ่า! ซี้ดดด เสียวเหลือเกิน อืม!"เหรียญเงินหาได้สงสารหรือสนใจร่างเล็กที่ตัวเองกระแทกกายเข้าหาไม่ ตอนนี้ชายหนุ่มสนใจแต่ความต้องการความปรารถนาของตนเท่านั้น สองมือหยาบกร้านขย้ำ ขย่มร่างเล็ก กระแทกเอวเล็กจนร่างน้อยไหวเอนกระแทกกับหัวเตียงขนาดคิงไซส์ของตน“อะ! เจ็บ! ทำไมต้องทำกับหนูแบบนี้ด้วย ฮือ ๆ ๆ อา! อะ! อูว์!"สาวน้อยไม่อาจเก็บกดความเสียวซ่านที่สอดแทรกมากับความเจ็บปวดของร่างกายได้ ร่างน้อยพยายามดิ้นรนหนี แต่ยิ่งดิ้นหนีแรงกระแทกก็ยิ่งโหมกระหน่ำเข้ามารุนแรงขึ้นกว่าเดิม มือน้อยจิกทึ้งผ้าปูเตียงด้วยความเจ็บกลางกายทุกแรงเสียดสีกระแทกเข้าหากุหลาบงามเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน สองมือใหญ่กอบกุมเต้างาม ขย้ำขยุ้มด้วยความป่าเถื่อน เอวเล็กเอนเด้งไปตามแรงโยกเสียวของเหรียญเงินตามแต่เขาจะกระหน่ำหา“อือ! หนูน้อยอย่าร้องไห้ไปเลย อ่า! ร่างกายเราออกจะพอดีกัน แม้ว่าเธอจะเล็ก แต่มันก็ตอดรัดฉันได้เสียวสุด ๆ ไปเลย อา! โอว์! ดีเหลือเกิน อืม!"คำรามแหบพร่าด้วยความเสียวซ่าน เอวสอบโยกกระหน่ำเข้าหาร่างเล็กเป็นจังหวะ

“ต่ออีกรอบนะ ป๋าต้องการหนูอีกแล้ว”เหรียญเงินไม่รีรอคำตอบ ไม่สนว่าเจ้าหล่อนจะพร้อมสำหรับยกสองหรือไม่ แต่เขารู้ดีว่า ยังไงเสียเธอก็ต้องพร้อมถ้าเขาต้องการ พวงมาลาต้องพร้อมทุกที่และต้องทุกเวลาด้วย ต่อไปนี้หล่อนจะเป็นที่ระบายของเขา ไม่ว่าจะไปไหนก็จะหิ้วติดตามไปด้วยตลอด ตอนนี้รู้แล้วว่าขาดคนตัวเล็กคนนี้ไม่ได้“อะ! ถ้าหนูบอกว่าไม่...”“ไม่มีคำว่าไม่สำหรับเราอีหนู หนูต้องพร้อมสำหรับป๋าคนนี้นะจ๊ะ คนสวย”ว่าแล้วก็ไม่รอช้าจะขยับเคลื่อนเอวสอบเข้าหาคนตัวเล็ก ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ได้รุนแรงเหมือนก่อนหน้า แล้วบทรักอ่อนโยนเริ่มขึ้น ปากหนาจูบพรมไปทั่วใบหน้างาม ไล่เลื้อยมายังซอกคอระหง“อือ! อา! หนูร้อนเหลือเกินค่า...ชูว์!"เหรียญเงินยิ้มให้กับคนใต้ร่างด้วยความเอ็นดูโธ่! แม่คุณ ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ดูสิ เธอติดฉันขนาดไหน เพียงแค่ขยับ เธอก็ร้องครางต้องการฉันแล้วอีหนู“อา! แน่นดีเหลือเกินหนูดอกของฉัน อืม! ซี้ดดด ”เอวสอบขยับโยกเข้าหาตัวเล็กอย่างช้า ๆ มือใหญ่ลูบไล้สำรวจร

ณ จังหวัดภูเก็ตชายหนุ่มมาถึงบ้านของตัวเองตั้งแต่ยังไม่ถึงเที่ยง เพราะนั่งเครื่องบินเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงสิบนาที พอมาถึงเขาก็นั่งพูดคุยกับคนเป็นแม่อย่างสนุกสนาม คุยเพลินจนตอนนี้เที่ยงแล้วคุณแม่ที่รักไปสั่งให้สาวใช้ตรียมอาหารเที่ยงรอ เพราะอีกไม่นาน พี่ชายคนโตอย่างเหรียญทองจะเดินทางมาทันข้าวเที่ยงพอดี“ตื่นรึยังนะหนูดอก”พึมพำถึงคนที่ตนกักขังไว้ที่ห้องนอนอยู่ที่กรุงเทพฯ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น ไปยังมุมประจำของตัวเองที่สวนหลังบ้าน เพื่อไปโทร.สอบถามความเป็นอยู่ของพวงมาลากับป้านิด พอออกมาพ้นสายตาคนแล้วก็ไม่รอช้าจะล้วงเอาโทรศัพท์มาต่อสายไปยังบ้านที่กรุงเทพฯ รอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ“ป้านิดครับหนูดอกตื่นหรือยังครับ นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วนะครับ” ถามถึงคนตัวเล็กด้วยความห่วงใยและใคร่รู้“ยังเลยค่ะ ป้าขึ้นไปดูยังเห็นหนูดอกนอนหลับอยู่เลย”นางเอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง เมื่อคิดถึงสภาพของหญิงสาวที่ตนขึ้นไปเห็น ไม่อยากเชื่อว่าเหรียญเงินจะทำแบบนั้นกับเด็กสาวได้ ตามเนื้อตัวมีแต่รอยคมเขี้ยว แถมยั