جميع فصول : الفصل -الفصل 110

“ว่ายังไงนะป้ายิ้ม ลูกเพ้อของฉันไปทำดีกับยัยเด็กนั่นทำไมกัน”เมื่อได้ฟังรายงานจบแม่เลี้ยงสร้อยเพชรก็ยกมือขึ้นทาบอก ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างเพ้อภพจะเอาใจใส่ผู้อาศัยไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างกล้วย เมื่อเช้าทานข้าวไม่กี่คำ ลูกชายคนดีของนางก็บอกว่าอิ่มจะไปเตรียมเอกสารสำคัญคุยงานกับลูกค้า และก่อนหน้าที่ส่งเสียงดังกันคงเป็นเรื่องที่ป้ายิ้มมาเล่าให้นางฟังนี่เองพรชัยที่นั่งฟังอยู่ด้วยก็ทำได้แต่ยิ้มมุมปาก เขาว่าแล้วมันต้องมีอะไรแน่นอน เพ้อภพไม่มีทางสนใจหรือชกอามู่โดยไม่ฟังเหตุผลหรอกนอกจากความหึงหวง ผู้ชายด้วยกันดูออก และเขาก็รู้เห็นทุกอย่างเพียงแต่ไม่เล่าให้ใครฟังเฉย ๆ“อะแฮ่ม! ป้ายิ้มไปทำงานได้แล้วมั้ง”“พี่ไก่ไม่ห่วงตาเพ้อเลยเหรอคะ เดี๋ยวยัยกล้วยนั่นก็มาเกาะลูกชายเรากินหรอกค่ะ” สร้อยเพชรหันไปว่าสามี พลางปัดมือไล่ป้ายิ้มให้ออกไปจากห้องนั่งเล่น ตนจะคุยกับสามีเพียงลำพังพอถูกไล่ป้ายิ้มก็ถอยออกไปเงียบ ๆ ทันที“น้องสร้อยพูดใหม่สิ พูดได้ไงว่าลูกชายเราจะถูกหนูกล้วยเกาะ เห็นทีจะสลับกันก็ครานี้แหละน้องสร้อย” พูดพลางเอนหลังพิงหนักโซฟาด้วยท่าทางสบาย“ทำไมพี่ไก่พูดเหมือนรู้อะไรมาแบบนี้คะ”“พี่ไม่รู้ พี่รออ

ดึกดื่นมากแล้วไม่รู้ดาหวันมาทำอะไรที่บ้านหลังใหญ่หลังนี้ บ้านมืดและเงียบสงบอย่างที่เขาโทร.ไปหาเธอจริง ๆ นักพรตป่วย ไม่มีใครอยู่บ้าน พ่อกับแม่ไปงานแต่งงานของลูกสาวเพื่อนที่จังหวัดเลย เหลือเพียงเขาอยู่บ้านกับสาวใช้ไม่กี่คน ตอนได้รับสายเธอค้านจะไม่มา และบอกจะไม่มา แต่มารู้ตัวอีกทีเธอก็ขับรถออกมาจากไร่และมาอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของไร่ทิวารักเสียแล้ว จะเข้าไปในบ้านก็กล้า ๆ กลัว ๆ ตอนนี้ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว จะร้องเรียกก็เกรงใจ จะกลับก็ดูจะใจดำเกินไป ไหน ๆ ก็มาถึงบ้านของนักพรตแล้ว“โทร.ก็โทร.” ตัดสินใจเดินกลับไปเอาโทรศัพท์ในหน้ารถที่จอดไว้มาต่อสายหาเจ้าของบ้าน พอวางสายเก็บโทรศัพท์ไว้ในหน้ารถเหมือนเดิมไม่กี่นาทีไฟในบ้านก็เปิดพร้อมกับเจ้าของบ้านหนุ่มเดินออกมาเปิดบ้านให้เธอ“พี่นึกว่าน้องหวันจะไม่มา แค่ก! แค่ก!" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยพร้อมกับไอตอนท้ายประโยค“อยากมาดูว่าตายรึยัง จะได้ไม่ต้องแต่งงาน” คนพยศเอ่ยวาจากระด้างออกพร้อมกับเดินไปหาร่างใหญ่ที่ยืนพิงประตูบ้านรอ“แล้วนี่กินยารึยังคะ ทำไมไม่ไปหาหมอ” ตอนแรกพูดเหมือนไม่สนใจ แต่ตอนนี้หล่อนกลับแสดงตรงกันข้ามเลย เธอเดินไปพยุงร่างสูงใหญ่อ่อนแรงเข้าไปในบ

ดาหวันจ้องมองร่างเปลือยเปล่ากำยำตรงหน้า มือเล็กกุมหน้าอกของตนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้เห็นกายแข็งแรงของชายชาตรีที่ผงาดอวดโชว์ตรงหน้า หล่อนพยายามใช้เท้าอ่อนแรงถีบที่นอนหยันกายตนถอยหนี แต่ก็เสียแรงเปล่า เมื่อมือใหญ่หยาบกร้านลูบไล้เรียวขาของเธอพร้อมขยับตามเข้ามาแนบชิด“พี่พรต...ปล่อยหวันไปเถอะนะคะ” เสียงหวานยังคงอ้อนวอนขอร้องคำเดิม แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจฟังไม่ มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาเรียวสวยนวดคลึงสัมผัสความนวลเนียนลออตาไปมา ทาบทับโน้มตัวไปแนบชิดกับกายนุ่มนิ่ม“ชูว์! หวันจ๋า...หวันของพี่พรต...อ่า! พี่ต้องการหวัน...อืม!"ระบายยิ้มมุมปาก พร้อมเสียงพึมพำแหบพร่า จูบไซ้ซอกคอระหงสูดดมกลิ่นกายสาวเข้าปอดแรง ๆ“อ่า! ไม่ไหวแล้วที่รัก อือ! พี่อยากได้หวัน อืม!"คำรามเสียงสั่นพร่า เมื่อความปวดร้าวกลางหว่างขาหนักหน่วงดุดันทรมาน ยิ่งได้แนบถูแอบอิงร่างเล็กเขายิ่งร้อนรน อยากกระแทกเร่าความฉ่ำแฉะคับแน่นของเจ้าหล่อนเหลือเกิน“อือ! หวันมะ...อ่ะ! เจ็บ!"ไม่ทันเสียงแล้ว ความใหญ่โตของชายหนุ่มทะยานเข้ามาในร่างหล่อนเสียแล้ว ความบริสุทธิ์ขาดสะบั้น เมื่อแก่นกายแข็งร้อนชูชันของบุรุษสอดทแยงเข้ามา ร่างกายของดาหวันเหมือนถูกฉ

เที่ยงวันแล้วเวลาทานข้าวเที่ยงปกติเพ้อภพจะออกไปทานข้าวที่โรงครัวกับพวกคนงานในไร่ แต่วันนี้เขารู้สึกอย่างทานที่ห้องทำงานจึงสั่งให้อามู่ไปตามกล้วยมาทานเป็นเพื่อนที่ห้องทำงาน อามู่ก็รีบไปทำตามคำสั่งทันที เพราะเมื่อเช้าเขาโดยเจ้านายเตะสั่งสอนไปหลายทีที่บังอาจเป็นสายลับให้คุณลวงร้อย“กินอะไรมารึยังกล้วย” ถามผู้มาใหม่“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณเพ้อ” เธอตอบทั้ง ๆ ที่ยืนก้มหน้า"เฮ้อ!"พ่อเลี้ยงหนุ่มถอนหายใจแรง ๆ ด้วยความหงุดหงิด เมื่อได้ยินถอยคำเรียกห่างเหินจากเธอ“พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาเราอยู่ด้วยกันให้เรียกพี่ยังไง มาตรงนี้สิ แล้วอย่าลืมล็อกประตูห้องทำงานด้วยล่ะ เดี๋ยวอามู่จะมารบกวนเราได้” พูดพลางเรียกสาวน้อยเดินมาหาตนที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ทำงานกล้วยทำตามก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยืนข้างคนตัวโตที่นั่งเอนหลังอยู่กับเก้าอี้ แล้วเธอก็เบิกตากว้างเมื่อมองไปยังตักหนาของเขา เขาไม่ได้ใส่กางเกงแล้วถอดมันออกตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะ“ทำไมเหรอ ตกใจอะไร กล้วยยังไม่ชินกับพี่อีกเหรอ คิดถึง” วางพลางดึงมือเล็กมาบีบนวดคลึงเบา ๆ “ทำให้พี่หน่อยสิ พี่อยากให้กล้วยกลืนกินมัน”เคลื่อนเก้าอี้ไปชนฝาผนังห้อง แล้วก็ถ่า

นักเลงหัวไม้นั่งทานกาแฟในร้านเล็ก ๆ ตลาดมองไปทางสองสาวที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่อีกฝั่งทางของร้านกาแฟ พวกมันกระหยิ่มยิ้มจ้องมองกันเมื่อเห็นเหยื่อที่ปล่อยหนีไปได้เมื่อหลายเดือนก่อนกำลังเดินข้ามถนนมาทางพวกมัน เพราะหล่อนเขาถึงโดนเจ๊ติ๋มหักเงินเดือนที่ทำสินค้าน้ำดีหลุดมือไป และตอนนี้พวกมันกำลังมีโอกาสแก้ตัวและจะได้รับเงินก้อนโต เพราะว่าหล่อนมากับสาวสวยอีกคน ซึ่งสวยไม่แพ้กันเลย แบบนี้คงได้ราคาดีเป็นแน่“ไอ้เมิงมึงคิดเหมือนกูไหม” บุ้ยปากไปทางสองสาวที่ข้ามถนนมาอยู่ฝั่งเดียวกับตน“เออสิวะ! ครั้งก่อนมันหนีไปได้ ครั้งนี้มันไม่รอดแน่อีอาเมาะ” เมิงตอบเพื่อนคู่หูแล้วลุกขึ้นหยิบเงินมาจ่ายค่ากาแฟแล้วลุกขึ้นเดินตามสองสาวไปกับเอกด้านสองสาวที่ตกเป็นเป้าหมายหาได้รู้อะไรไม่ ทั้งสองเดินเลือกซื้อของเข้าร้านนั้นร้านนี้ ดาหวันโยนความเสียใจทิ้ง ชวนกล้วยออกมาตลาดเพื่อจะได้ผ่อนคลายและไม่ให้ตัวเองคิดมาก ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เธอก็ไม่ได้ติดต่อกับนักพรตอีก ดาหวันตัดเส้นทางการติดต่อกับชายหนุ่มทุกเส้นทาง“น้องกล้วยดูนั่นสิ สวยไหม” ชี้มือไปทางเสื้อพื้นเมืองสีฟ้าอ่อนในหุ่น“สวยค่ะพี่หวัน” กล้วยหากดาหวันไม่พาออกมาเธ