All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 91 - Chapter 100

จังหวัดลำปาง ณ ไร่พาสวรรค์เพ้อภพเดินวนเวียนไปมาในห้องนอนของตัวเอง จะเที่ยงคืนแล้วเขาก็ยังนอนไม่หลับ เป็นแบบนี้มานานเกือบเดือน ตั้งแต่คืนนั้นที่แคร่หน้าบ้าน เขาก็พยายามไม่คิดถึงกลิ่นกายหอม ๆ ของกล้วยในมือใหญ่กำกางเกงในสีฟ้าอ่อนแล้วสูดดมกลิ่นหอมของกายสาวแรง ๆ เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันนั้น เป็นเหมือนคนบ้า เหมือนคนโรคจิตที่แต่กอดดมกางเกงในของหญิงสาวเขาเก็บได้ในเช้าของวันถัดมา เขาเห็นมันซุกอยู่ใต้เตียง จึงหยิบออกมาดู โชคดีที่แม่บ้านยังไม่เข้ามาทำความสะอาด เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรและเป็นของใครเขาก็เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน“ฉันไม่ไหวแล้วนะกล้วย พยายามแล้วที่จะไม่กินไก่วัด” พึมพำเสียงพร่า ตวัดลิ้นสากไล่เลียส่วนที่ปกปิดสามเหลี่ยมโหนกนูนของกล้วย และมีคราบของสาวเจ้าแห้งกังติดอยู่ สูดดมกลิ่นหอมของสาวแรกแย้มแล้วเก็บเข้าในกระเป๋ากางเกงยีน แล้วเดินก้าวยาว ๆ ไปยังประตูห้องแล้วเปิดประตูออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วปัง!เสียงประตูห้องกระแทกปิดดังลั่นบ้าน ทำให้ดาหวันที่ห้องติดกับพี่ชายรีบวิ่งออกมาเปิดส่องดูว่าพี่ชายตัวเองเป็นอะไร แต่พอออกมาก็เห็นแต่หลังของพี่ไว ๆ กระทบกับแสงไฟสลัว ๆ ในบ้าน“พี่เพ้อจะไปไหนดึก

“อือ! แต่กล้วยไม่ต้องการให้เกิดขึ้นอีกค่ะพ่อเลี้ยง...อ่ะ! อื้อ!"หล่อนครวญครางสะดุ้งแอ่นกายเล็กหยัดยกขึ้นรับหัวแครอตอวบอูมที่สอดแทรกเข้ามาในร่างของหล่อน เพียงแค่ความเป็นชายของเพ้อภพประสานกายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างน้อยของเธอ เธอก็อึดอัดดิ้นรนหาทางเอาตัวรอด เท้าน้อยถีบระรัวด้วยความอึดอัดเจ็บแน่นกลางร่าง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ไม่อาจชินกับความอวบอูมของบุรุษได้“ชูว์! ผ่อนคลายทูนหัว อย่าเกร็ง โอว์! เธอตอดรัดพี่ดีเหลือเกินกล้วย ซี้ดดด อืม!"คำรามสั่นพร่า พร้อมเอวสอบขยับสอดเร่าแครอตหัวใหญ่ของตนเข้าไปในกายสาวให้สุดปลายทางคับแน่น แล้วก็สำเร็จ เมื่อเจ้าหล่อนแอ่นเร่าตอบสนองและผ่อนคลายตามเขาบอกสั่ง“อูว์! เก่งมากยอดรักของพี่เพ้อ...ครางชื่อพี่หน่อยสิกล้วยหอม อ่า!"“พะ...พี่เพ้อ...อือ! กล้วยอึดอัดค่ะ อ่ะ! อ่อย!"หล่อนยอมทำตามคำสั่งคนเหนือร่างโดยไม่ปฏิเสธ มือเล็กโอบกอดรัดคลึงลูบไล้เรือนกายใหญ่โตเหนือร่างไปมาเพื่อระบายความอึดอัดเสียวซ่านในทรวงกาย ยิ่งกายใหญ่ขยับโยกเย้าเอวสอบ ปากหนาอุ่นร้อนจูบเร่าถูไถตามซอกคอระหงบิดส่ายเร่ายั่วยวน ผมซอยสั้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อไคลสวาท“โอว์! น่ารักเหลือเกินกล้วยของพี

“เขินเหรอ” ถามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายเขิน“ไม่ค่ะ กล้วยไม่ได้เขิน กล้วยแค่ร้อน”หล่อนปฏิเสธ แสร้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่น และเธอก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองตัวเปลือย และกำลังถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง ท่อนแขนแข็งแกร่งที่กอดรัดเอวเล็กก็เคลื่อนขึ้นมากอบกุมเต้าของเธอ มันยิ่งทำให้เธอเขิน เมื่อภาพของค่ำคืนที่ผ่านมาหมุนวนเข้ามาในหัวของหล่อน“ไม่เห็นร้อน พัดลมออกจะเย็น อีกอย่างนอนเถอะ ฉันอยากนอนดมกลิ่นตัวเธอแบบนี้ มีเหงื่อแต่ยังหอม ฉันชอบนะ มันไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นน่ะ”คำพูดของเพ้อภพทำให้สาวเจ้าดิ้นเขินหยุดการดิ้นรน เมื่อได้ยินคำพูดเปรียบเทียบกับผู้หญิงของเขา หล่อนไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงที่เขาหมายถึงเป็นใครและมีกี่คน แต่ทำไมหล่อนถึงไม่ชอบและน้อยใจกับคำพูดของชายหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ไปหวงเขา แต่มันก็รู้สึกไปแล้ว หัวใจดวงน้อยตีตื้นคลื่นน้ำตาผลักดันน้ำใส ๆ จากคลอเบ้าตอนนี้เอ่อล้นออกมานอกขอบตา"ฮึก!"พยายามกลืนเสียงสะอื้นลงคอ แต่ก็ทำไม่ได้ ไหล่น้อยไหวเอนตามแรงสะอื้นของเจ้าของร่าง ทำให้คนสวมกอดทาบทับจากด้านหลังรับรู้ถึงแรงสั่นเทาของคนในอ้อมกอด“ร้องไห้! เป็นบ้าอะไรของเธอกล้วย!" ถามน้ำเสียงห้วน

“พี่ก็ไม่ได้มองว่าหวันง่าย เพราะหวันยากไง พี่ถึงอยากได้อยากครอบครอง ตอนนี้พี่ยังไม่รักหวัน พี่พูดแบบแมน ๆ เลยว่าไม่ได้รักหวัน แต่ถ้าเจอกันบ่อย ๆ พี่ว่าพี่จะรักหวันเชื่อพี่สิ แล้วหวันล่ะ จะเปลี่ยนจากเกลียดเป็นรักพี่ได้ไหม” กล้าพูดออกมาตรง ๆ ว่าเขานั้นไม่ได้รักเธอ และคำพูดของนักพรตก็ไปสะกิดหัวใจสาวแกร่งให้ปวดร้าวระบม มันเหมือนมีมีดนับพันเล่มกรีดอยู่ในทรวง“แค่ชอบยังยากเลย พี่พรตอย่านึกไปถึงความรักเลยค่ะ หวันขอตัว” หล่อนสะบัดหน้าหันหนีพร้อมกับก้าวเดินยาว ๆ กลับเข้าไปในบ้าน ตอนนี้หล่อนเจ็บ ไม่รู้ทำไมต้องเจ็บและเสียใจกับคำพูดของชายหนุ่มนักพรตมองตามแผ่นหลังเล็กเดินเร็ว ๆ จากไป โดยไม่คิดจะเดินตามไป เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะตามไปพูดอะไรอีก หัวใจหนุ่มเต้นระรัวเมื่อสาวเจ้านั้นเดินจากไป มือใหญ่ยกขึ้นลูบปากหนาที่บดขยี้ปากน้อยก่อนหน้านี้ ก่อนจะยิ้มทรงเสน่ห์ออกมาด้วยความภูมิใจเช้าวันนี้กล้วยมาช่วยงานป้ายิ้มแต่เช้า ก่อนจะออกไปทำงานในไร่เหมือนทุกวัน นี่ก็สามเดือนกว่าแล้วที่มาอยู่ไร่พาสวรรค์ หล่อนยังไม่เคยออกไปไหนไกลจากไร่ สาวเจ้าช่วยป้ายิ้มเตรียมอาหารเช้า วันนี้เหมือนทุกวันที่ไร้เพ้อภพ เธอคิดถึงเขา อยา

“ฮือ ๆ กล้วยดีใจที่พ่อเลี้ยง...”“พี่เพ้อกล้วย เรียกฉันว่าพี่ อย่าเรียกห่างเหินแบบนี้อีก เข้าใจไหม” ตอนนี้พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่สนใจแล้วว่าใครมาได้ยินเข้าจะเอาไปพูดอย่างไร เขาสนใจแต่ร่างเล็กนอนร้องไห้สั่นเทาตรงหน้ามากกว่า“บอกมาสิเจ็บปวดตรงไหน หรือปวดหัวอีกแล้ว แล้วทำไมถึงอ้วกแบบนี้” พอถามถึงเรื่องอาเจียน กล้วยก็ดีดตัวลุกขึ้นปิดปากกระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเล็ก ๆ ของตนเพื่อโก่งคออาเจียนทันที"อ้วก! อ้วก! อ้วก!"ชายหนุ่มวิ่งถลาตามหลังมาติด ๆ เพื่อลูบไล้หลังให้หล่อน“ไหวไหมกล้วย ไปหาหมอเถอะนะ” ถามน้ำเสียงเป็นห่วง“ไม่เป็นไรค่ะ กล้วยชินแล้ว ปกติก็อ้วกแบบนี้ แต่วันนี้อ้วกหนักกว่าทุกวัน ปกติจะอ้วกแต่ตื่นนอนและก่อนนอน แต่วันนี้ท้องไส้เกเรค่ะ” หล่อนบอกชายหนุ่มแล้วหันไปโก่งคออาเจียนต่อ“แต่ฉันว่าไปหาหมอเถอะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กล้วยไม่เป็นไรจริง ๆ พ่อเลี้ยง” หล่อนหันมาบอกแล้วก็เจอสายตาดุกร้าวเมื่อหล่อนเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยง“พี่เพ้อ ฉันบอกแล้วไงว่าให้เรียกพี่เพ้อ เราเป็นมากกว่าเจ้านายลูกน้อง”“ค่ะพี่เพ้อ ไม่ต้องห่วงกล้วยนะคะ กล้วยแค่นอนพักผ่อนไม่เพียงพอเฉย ๆ ค่ะ” เขินอายเล็กน้อยเมื่อเรียกชาย