All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 111 - Chapter 120

“ครับเจ๊ ผมว่าเรารีบรับเงินแล้วส่งผู้หญิงให้ไอ้หน้าหล่อนี้ดีกว่าไหมเจ๊ เราจะได้รีบหอบเงินไปเสวยสุข” ไอ้เอกเอ่ยเสนอ“ดีเหมือนกันไอ้เอก เสี่ยบอกแล้วใช่ไหมว่าสองคนนี้ค่าตัวสูงแค่ไหน หวังว่าคงเตรียมเงินสดมาครบนะ” สาววัยกลางคนร่างท้วมเอ่ยพลางเดินไปหยุดยืนตรงหน้าของนักพรตที่สมอ้างเล่นเป็นคนสนิทของเสี่ยบุญสม“แน่นอนสิเจ๊ ระดับเสี่ยบุญสมมีหรือจะไม่ครบ”นักพรตพูดพร้อมกับเปิดกระเป๋าเงินให้ทั้งสามดู ส่วนลูกน้องที่ติดตามเขามานั้นเป็นตำรวจทั้งหมด ทุกคนเตรียมตัวเพื่อจะรวบตัวผู้ร้ายตลอดเวลา ด้านดาหวันเห็นว่าการเจราจากำลังจะจบไปได้ดี หล่อนได้แต่นิ่งเงียบมองนักพรตกับหญิงร่างท้วมน่ารังเกียจพูดคุยกัน“ดีมาก เงินดีแบบนี้ค่อยน่าคบหาหน่อย ไอ้เมิงไปรับเงินมาสิวะ”“เดี๋ยวก่อนสิเจ๊ ยื่นหมูยื่นแมวกัน แก้มัดให้ผู้หญิงสองคนนั้นก่อน ผมก็อยากตรวจสินค้าเหมือนกันว่ามีตำหนิตรงไหนไหม เพราะเสี่ยต้องการของที่สดสะอาด เจ๊ก็รู้ไม่ใช่เหรอ” นักพรตสืบประวัติของชายแก่ตัณหากลับมาเรียบร้อยแล้ว และตัวจริงกับลูกน้องถูกหมวดกองธีและเพ้อภพรวบตัวไว้เรียบร้อยแล้วก่อนเขาจะมาสวมรอยเป็นคนสนิทของเสี่ยบุญสมด้านนอกโกดังระหว่างข้างในกำลังเจร

เพ้อภพกลับมานั่งกุมขมับอยู่ที่บ้านหลังจากได้รู้เรื่องบางอย่างจากคุณหมอ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง เขากำลังจะเป็นพ่อคน เขายังไม่พร้อม ยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบชีวิตใครทั้งนั้น แม้จะมั่นใจว่าตนไม่อาจปล่อยเธอไปได้ แต่จะทำอย่างไรในเมื่อเขายังไม่พร้อม ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เขาจะให้เธอเลือกว่าจะอยู่ในฐานะเมียเก็บหรือจะรับเงินหนึ่งก้อนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ และตอนนี้หญิงสาวก็นอนพักผ่อนที่โรงพยาบาล ไม่มีใครอยู่ดูแลเพราะหมอบอกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก รอแค่ฟื้นคืนสติเท่านั้น“ไอ้ลวง ใช่ต้องปรึกษาไอ้ลวง” ว่าแล้วก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานมาต่อสายหาเพื่อนรักโดยไม่สนใจเวลา เพราะตีหนึ่งเขาเชื่อว่าลวงร้อยยังไม่นอนแน่นอน และมันก็จริงเมื่อเพื่อนรักกดรับสายทันทีโดยให้ให้เขารอนาน“อะไรของมึงไอ้เพ้อ มึงดูเวลาบ้างไหมวะ” เสียงเข้มกรอกเสียงมาอย่างไม่พอใจ“เออ! ดูแต่กูเครียดเว้ย! กูไม่รู้จะปรึกษาใคร ไหน ๆ ก็โทร.ปรึกษามึงและมึงรู้เรื่องมาตลอดมึงก็ควรฟังกู” เพ้อภพกระแทกเสียงโต้ตอบกลับไปในสาย“เออ! ทำไมมึงไม่โทร.หาไอ้โน ไอ้ฝัน หรือไอ้รักบ้างไอ้เพ้อ”“ไอ้ฝันยุ่งเรื่องไอ้โน ไอ้รักกูขี้เกียจเ

“ใช่! เธอรักฉันมาก และเธอก็กำลังจะเป็นแม่ของลูกพี่” เพ้อภพเอ่ยย้ำพลางก้มลงจูบหน้าผากมนของคนที่แหงนเงยขึ้นมองหน้าตนริมฝีปากหนาอุ่นร้อนแนบทับลงมาทำให้อาเมาะเขินอาย ใบหน้าซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทันที มือเล็กกำกันแน่นด้วยความทำตัวไม่ถูก“เขินฉันเหรอกล้วย เราทำกันมากกว่านี้อีกนะ แม้เธอจะจำช่วงเวลาเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่ฉันเชื่อว่าร่างกายและหัวใจของเธอจำพี่เพ้อคนนี้ได้” มือใหญ่เลื่อนมาเชยใบหน้าซับสีเลือดฝาดของหญิงสาวขึ้นสบตาตน แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่คนตัวเล็กคาดไม่ถึง ปากหนาฉกลงมาทาบทับริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาว จูบอ่อนโยนทำให้สาวน้อยเผลอเผยออ้าปากน้อยและจูบเร่าสนองตอบคนตัวโต“อื้อ! อ่า!"เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากปากขอทั้งสอง จากโอบกอดก็เปลี่ยนเป็นผลักร่างน้อยนอนราบไปกับเตียงเล็ก แล้วตัวเขาก็ตามขึ้นคร่อมทับหญิงสาวอาเมาะไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงตอบสนองชายเหนือร่างออกไปแบบนี้ พอจะมีสติอีกทีก็ถูกคร่อมทับเสียแล้ว มือเล็กพยายามดุนดันคนตัวโตออกจากร่าง แต่สองมือใหญ่ที่กักขังเธอไว้ใต้ร่างช่างเหนียวแน่นเหลือเกิน“ขะ...คือว่า...”“จริงอยู่ที่กล้วยจำอะไรได้ และลืมช่วงเวลาของเรา แต่เหมือนว่าร่างกายของกล

“เรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับคุณพ่อ”“ไม่นิดหน่อยแล้วนะพ่อว่า ถ้านิดหน่อยลูกสาวพ่อคงไม่หลบหน้าเราแบบนี้ พูดมาเถอะ มีอะไรที่พ่อยังไม่รู้อีกเกี่ยวกับเราสองคน”“คือว่า...”แล้วเรื่องราวทุกอย่างก็ถูกเล่าออกมาโดยละเอียด“ผมตั้งใจนะครับคุณพ่อ ผมขอโทษที่ล่วงเกินน้อง แต่ผม...”“รักลูกหวัน”“ใช่ครับ ผมรักน้องหวัน” คำรักหนักแน่นพร้อมแววตาสีหน้าจริงจังของนักพรตทำให้พรชัยนับถือในความกล้าของชายหนุ่ม และอีกคนที่ไม่มีใครคิดว่าเธอจะมาได้ยินเธอก็ยืนนิ่งหัวใจเต้นแรงอยู่หน้าห้องรับแขก ปากน้อยขยับยิ้มพร้อมกับน้ำตาแห่งความสุขคลอเบ้า“ยังไงพ่อก็เอาใจช่วยเรานะ ถ้าพรตไม่กลับก็รอน้องที่นี่เถอะ รอจนกว่าจะรอไม่ไหว” คนแก่ลุกขึ้นยืนเพื่อจะปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่คนเดียวลำพัง“ไหวครับ แค่นี้เอง ผมจะรอจนกว่าน้องหวันจะยอมให้โอกาสผมได้พูดความในใจที่ผมอยากบอกน้องครับ”“อือ! อยากได้อะไรเรียกใช้เด็ก ๆ เลยนะ พ่อขอไปอ่านหนังสือก่อน”“ครับ”แล้วเขาก็นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องรับแขกของบ้านบุญนำพาสวรรค์ส่งคนเดียวเหมือนเดิม โดยที่ไม่ทันสังเกตว่ามีผู้มาใหม่กำลังเดินเข้ามา มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่โซฟาตัวเดียวที่เขานั่งไหวยวบลง

หลังมื้อเย็น นิภาพรก็นั่งพูดคุยกับเพื่อนรักในห้องนั่งเล่น ประวิทย์กับพรชัยแยกตัวไปนั่งเล่นกันในห้องทำงานของพ่อเลี้ยงพรชัย ส่วนดาหวันกับนักพรตก็เดินออกไปรับลมเย็น ๆ ข้างนอกบ้าน ส่วนเพ้อภพก็ตามหาอาเมาะและสั่งคนงานในไร่ออกตามหาเธอ เพราะว่าที่ห้องนอนชั้นล่าง เธอก็ไม่อยู่“สองรู้ว่าสร้อยรักลูก และหวังกับลูกชายไว้มาก แต่สองอยากให้สร้อยมองใหม่บ้าง มองอีกมุมบ้าง”“ไม่หรอกสอง สร้อยไม่อยากได้เด็กดอยนั่นเป็นสะใภ้”“แล้วหลานล่ะสร้อย หลานที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของสร้อยในท้องของหนูอาเมาะล่ะ” นิภาพรดึงมือเพื่อนมาบีบนวด“หลานก็ส่วนหลาน แต่สองจะให้สร้อยยอมรับเด็กไร้สกุลแบบนั้นมาเป็นลูกสะใภ้ได้ยังไง” สร้อยเพชรเสียงอ่อนลงเมื่อนึกถึงหลานที่จะเกิดมา“แต่สร้อยก็ต้องยอมรับนะ เราเป็นแม่เราก็อยากให้ลูกเราได้รับแต่สิ่งดี ๆ แต่เมื่อลูกของเราเลือกแล้วและดีสำหรับเขาแล้ว สร้อยก็น่าจะเปิดใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะยากหน่อยแต่สองอยากให้สร้อยปล่อยวางลดทิฐิลงบ้างได้ไหม เราก็อายุเยอะแล้วจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ สู้ทำดีต่อกันตอนยังมีกันและกันไม่ดีกว่าเหรอเพื่อน”เรื่องนี้พรชัยขอร้องให้เธอมาพูดกับสร้อยเพชร เพราะเป็นเพ