LOGIN“ทนไม่ไหวแล้วเว้ย! ไปดูด้วยตาดีกว่า”สุดท้ายเขาก็แพ้ความเป็นห่วงและความกังวลจนต้องหยิบกุญแจรถเดินออกจากห้องทำงานไปทันที โดยไม่สนว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะมีประชุม เขาสั่งให้เลขาฯ ยกเลิกงานทั้งหมดในวันนี้ จิตใจเขาไม่พร้อมจะทำงาน เพราะลวงร้อยยังไม่ดีขึ้น หากยังไม่ไปเห็นกับตา เขาจะเสียใจไปตลอดชีวิตแต่พอมาถึงยังไม่ทันได้รู้ข่าวของลวงร้อยก็ต้องมาหาน้องสาวก่อน ลักษณาเป็นลมหมดสติตอนนี้พักที่ห้องพักฟื้น พอเข้ามาเห็นน้องสาวก็ร้องไห้บอกเป็นห่วงลวงร้อย พอถามว่าเป็นอะไร เธอก็ไม่ได้บอกความจริงกับพี่ชายว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ลูกของลวงร้อยตลอดหลายวันที่ลวงร้อยไม่ได้สติ เขาแอบมาเยี่ยมและถามอาการของลวงร้อยกับหมอบ่อยๆ โดยไม่ให้ใครรู้ แต่ความลับไม่มีในโลกอยู่แล้ว และมันต้องมีพลาดบ้าง เมื่อมโนกับตะลิงปลิงเห็นเข้า แต่ตัวรักษ์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเห็นตนเอง และยิ่งดีใจเมื่อได้รับข่าวดีว่าอีกฝ่ายฟื้นแล้ว เขาดีใจจนเนื้อเต้นหายห่วง เมื่อได้รู้ว่าลวงร้อยแข็งแรงดีทุกอย่าง ไม่ได้สมองเสื่อมหรือเป็นอะไร“วันนี้พี่รักดูมีความสุขจังเลยนะคะ&rdqu
“ป๊อบขยับควบพี่สิ...” เขาสั่งแกมบังคับ มือใหญ่จับเอวเล็กกดคลึงบังคับให้ส่ายคลึงไปมา “อ่า...ป๊อบ...อูว์!” “ป๊อบเก่งอยู่แล้ว ขี่พี่ ขย่มพี่เลยคนดี อืม! เถอะนะ พี่อยากโดนกดกระแทกแรงๆ บ้าง อ่า!” ป่านทอขยับร่างเบียดสีไปกับคนใต้ร่าง สองมือเล็กดันตัวเองขึ้นเป็นคร่อมโค้งตัวลงมาหาบุรุษหนุ่ม แล้วเอวเล็กก็ขยับเคลื่อนส่ายคลึงเฟ้นไปมาตามแรงบังคับของมือใหญ่ที่จับเอวบางของหล่อน “โอว์! ลึกๆ คนสวยของพี่รัก อ่า! ขย่มเลย ยกขึ้นลงเลยคนดี อุว์! เสียวเหลือเกิน อืม!”รักษ์แอ่นยกเอวสอบรับแรงขยับคลึงของป่านทอ แรงโยกขย่มลงมาเป็นจังหวะเงอะงะทำให้รักษ์คึกซ่านแอ่นยกเด้งรับหนักหน่วงทุกแรงส่ายนวดคลึงของคนตัวเล็ก ปากน้อยครวญครางกระเส่าพร่าตลอดแรงเสียดสีร้อนรุ่ม ป่านทอเองก็เกร็งร่างทุกครั้งเมื่อกระแทกลงตามแรงบังคับของมือใหญ่ และตอนนี้ก็เริ่มจับจังหวะควงได้ก็เริ่มรุ
“ชูว์! อ่า! พะ...พี่รัก ป๊อบทรมานเหลือเกินค่า...ซี้ดดด...อือ” หล่อนเกร็งร่างและเท้าเล็กจิกไปกับเตียงนุ่มเมื่อถูกปากหนาทรมานจุดสวาทกลางร่างของตน “โอว์! ใจเย็นๆ ที่รักของพี่รัก อ่า! น้ำของป๊อบหวานเหลือเกิน อืม!” พึมพำเสียงพร่าดูดเม้มกลืนกินน้ำหวานสีขาวขุ่นฉ่ำรสหวานละมุนลิ้นเข้าไปในปากไม่รู้อิ่ม “อ่า! ชูว์! มะ...ไม่ไหวแล้วพี่รักขา...อ่า! ป๊อบทรมานเหลือเกิน อืม!” หล่อนครางซ่านบิดเร่าเอวเล็กส่ายไปมากับเตียงนุ่ม “อ่า! เสียวใช่ไหมคนดี อ่า! พี่เองก็เสียวและต้องการแรงตอดรัดจากโพรงน้อยของเราเหมือนกัน อ่า!” จากนั้นก็ใช้มือใหญ่คลี่กลีบสวาททั้งสองออกแล้วลากปลายลิ้นสากถูไถไปกับร่องกลีบที่ฉ่ำแฉะของป่านทอ “ซี้ดดด...อือ! พะ...พี่รักใจร้าย อ่า! ป๊อบไม่ไหวแล้วค่า อือ!” สองมือเล็กกำผ้าห่มแน่นแล้วแอ่นหน้ามองเพดานห้องด้วยความทรมาน 
“กินข้าวกัน พี่หิวแล้ว กินข้าวเสร็จจะได้กินน้องป๊อบต่อ ไม่เจอหลายวันอยากกระแทกแรงๆ”“บ้า!” หล่อนบิดตัวม้วนเขินกับคำพูดห่ามๆ ของชายหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งแล้วเริ่มทานข้าว“อืม! อร่อยเหมือนเดิม” เขาตักทานคำแรกแล้วก็ยังเหมือนเดิม รสชาติเหมือนที่เคยทานครั้งก่อน น้ำพริกของป่านทอเป็นน้ำพริกที่ทานแล้วติดใจอยากทานอีกเรื่อยๆ“ขอบคุณค่ะ”“น้องป๊อบก็กินเยอะๆ นะ ผอมมากรู้ไหมช่วงนี้ ไม่เจอแค่ไม่กี่วันทำไมผอมขนาดนี้ ดูซิกระดูกไหปลาร้าโผล่แล้ว หรือคิดถึงพี่จนกินไม่ลงจ๊ะ”ป่านทอพูดไม่ออกเลยเมื่อรักษ์พูดถูก ใช่...หล่อนคิดถึงเขาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ก็อยู่ๆ เขาก็ให้เหนือน่านมาดูแลแล้วตัวเองก็ไม่บอกไม่กล่าวว่าไปไหน บอกแค่ไปค้างที่บ้านและก็ไม่แวะมาหาอีกเลย แล้วอยู่ๆ วันนี้ก็โผล่มาบังคับให้ออกไปข้างนอกด้วย จนปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทันข้อมือเล็กถูกโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเมื่ออาบน้ำเสร็จขึ้นมานอนบนเตียงเพื่อให้ป่านทอรู้จักสถานะของตัวเอง และเพื่อย้ำกับตัวเองว่าป่านทอเป็นเพี
ห้องของรักษ์ไม่ได้ล็อกจึงทำให้พันแสงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย พอเข้ามาในห้องของญาติผู้น้องเห็นเจ้าของห้องนอนเอาหน้าซุกกับหมอนอยู่จึงเดินไปอีกฝั่งดึงเปิดม่านของห้องให้แสงสว่างเข้ามาในห้องและแยงตาของคนนอนบนเตียง และมันก็ได้ผลเมื่อรักษ์ขยับตัวและเปลือกตาขึ้นอย่างรำคาญอือ!“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนรัก” พันแสงเดินมายืนกอดอกมองน้องชาย“อือ! พี่หมอมาได้ไงเนี่ย” เมื่อลืมตาเต็มตาเห็นว่าใครมารบกวนก็ถามทันที“เดินขึ้นมา”“อย่ากวนผมได้ไหมพี่พัน แล้วนี่มาทำไมกัน” รักษ์ตอบอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้นเดินผ่านญาติผู้พี่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ของตน“เอาแกงผักหวานกุ้งสดมาให้น้าตวงน่ะ เลยแวะมาดูคนชั่วสักหน่อย เห็นว่าเมากลับบ้านมาด้วยนี่เมื่อคืน”“อือ! แล้วยังไงครับ ผมไปชั่วบนหัวพี่รึยังไง”“ก็ไม่หรอก แต่ไปชั่วกับคนอื่น ได้ยินว่ายิงนายลวงเหรอ”“ก็มันเลว!”“แล้วเราเป็นคนดีว่างั้น”“ก็เลวแต่ก็ไม่เลวชั่
“กูด้วย พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้วนะเว้ย” เพ้อภพบอก เพราะมาหลายวันแล้วคิดถึงคนรอที่บ้าน“กูก็ด้วย คิดถึงหนูพีร์” ฝันดีก็เช่นกัน คิดถึงยอดยาใจไม่ต่างจากเพ้อภพ“อือ! แล้วแต่พวกมึงเถอะ เข้าใจมีลูกมีเมียต้องดูแล” รักษ์เข้าใจดีว่าเพื่อนๆ นั้นรักภรรยามากแค่ไหน“พอเถอะไอ้รัก หยุดดื่มได้แล้ว เดี๋ยวก็ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก” มโนคว้าแก้วเหล้าในมือรักษ์มาถือไว้เอง“กลับกันเถอะ ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อจะกลับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็กลับกันเถอะ” พูดจบรักษ์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็เซเล็กน้อยทำให้มโนรีบลุกขึ้นยืนพยุงเพื่อน“นี่ไง กูบอกแล้วอย่าดื่มเยอะ วันนี้กูขับรถไปส่งเอง ส่วนมึงไอ้ฝัน ไอ้เพ้อขับรถดีๆ ล่ะ กูไปส่งไอ้เวรนี่ก่อน” ว่าแล้วก็ดึงลากรักษ์เดินออกจากห้องไป แล้วฝันดีกับเพ้อภพก็เดินตามออกไปติดๆ เพื่อไปจ่ายตังค์ เพราะมโนกับรักษ์ได้เดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว หน้าที่จ่ายตังค์วันนี้จึงเป็นหน้าที่ของฝันดีกับเพ้อภพพันแสงมาบ้านของคุณน้าตัวเองแต่เช้า เขาแวะเอาแกง
วันแต่งงานเป็นวันที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน แต่งานแต่งงานใหญ่โตที่ถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงในตอนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไม่ได้มีความยินดีปรีดากับงานวิวาห์ครั้งนี้เลย ฝ่ายเจ้าบ่าวที่กำลังยืนรอรับแขกหน้างานระหว่างรอเจ้าสาวแต่งตัวเสร็จก็ได้แต่หน้าบึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวต้องเดินม
ธนพลตื่นแต่เช้ามาดักรอลูกสาวคนดีของตน เมื่อคืนวานก็นั่งรอจนถึงเที่ยงคืน จะแต่งงานอีกวันสองวันอยู่แล้วตะปลิงลิงปลิงก็ยังออกไปเที่ยวเล่นแทบทุกวัน ไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาคิดอะไรอยู่ตอนนี้ แต่ที่แน่ ๆ วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง และตอนนี้เจ้าตัวก็เดินมาโน่นแล้ว“สวัสดีตอนเช้าค่ะพ่อพล” ตะลิงปลิงเดินเข้าม
เพื่อน ๆ ของเขากำลังสนุกกันอยู่ แต่มโนขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้าเครียดขรึม พอมาถึงบ้านเขาก็รีบขึ้นไปบนห้องนอนทันที แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่งบนเตียงก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น และก็ไม่ต้องเดายากเมื่อตอนนี้คนที่เคาะประตูได้เปิดผลักเข้ามาก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาตแล้ว“ไปไหนมาลูก จะแต่งงานอยู่แ
“เอ้า! ชนแก้วเว้ย!" หนึ่งกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วบรั่นดีตกหน้าขึ้นมารอให้เพื่อน ๆ ยกขึ้นมาชนกับแก้วของตน“ชนเหี้ยสิวะ! กูเครียดอยู่นะเว้ยไอ้ฝัน”น้ำเสียงเข้มเปล่งออกมา แสดงให้รู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นกำลังอารมณ์ไม่ดี มือใหญ่ยกแก้วบรั่นดีเข้ม ๆ กระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว โดยไม่สนใจจะชนแก้วกับเพื







