All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 11 - Chapter 20

“โอว์! ให้ตายสิวะ! รัดแน่นเป็นบ้าเลย ไม่สนใจแล้วเว้ยว่าจะเป็นจะตายยังไง แค่เอากันมันไม่ถึงตายหรอก อ่า!" เสียงกร้าวกระชากออกมาด้วยความทรมาน ต่างจากตะลิงปลิงตอนนี้หยุดนิ่งตามคำบอกของบุรุษใจร้าย หล่อนได้แต่กัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดไว้ แต่น้ำตาสาวเจ้าอาบคลอเบ้าล้นอาบสองแก้มนวลเนียนจนชื้นแฉะ“อะ! เจ็บนะ!" หล่อนเจ็บเมื่อเอวสอบขยับโยกกระแทกหนักหน่วงเข้าออก มือเล็กกำแน่นจนเล็บยาวจมหายเข้าไปในเนื้อกำมือของตนมีเลือดซึมออกมา“แล้วไง! ก็ตอนนี้พี่จะเอาหนูแสบให้ครางเป็นหมา โอว์! ไม่ไหวแล้ว อ่ะ! อือ!"น้ำเสียงกร้าวแข็งเปล่งออกมาด้วยความปวดร้าวทรมานแก่นกายร้อนที่ถูกกายเล็กภายในของตะลิงปลิงตอดเร่ารัดคลึงตน เอวสอบขยับขับเคลื่อนจังหวะหนักหน่วงดุดันกระแทกเร่าเสียดสีรุนแรงไม่ถนอมร่างเล็ก ไม่สนใจว่าคนตัวเล็กจะเจ็บปวดแค่ไหนกับแรงเสียดสีเร่าร้อนของตน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นครั้งแรกของเจ้าหล่อน แต่มโนก็ไม่คิดจะสนใจ ใบหน้าหล่อเหลือร้ายแสยะยิ้มเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ แล้วเร่งเอวสอบของตน“อือ! เจ็บ...หยุดเถอะ...ฮือ ๆ ๆ ๆ ”หล่อนเจ็บปวดทุกการขยับเคลื่อนไหวของชายตัวโต มือเล็กกำทึ้งแน่นด้วยความแค้นเคือง ปากน้อยได้แต่กัดกลื

วันเวลาสำหรับใครอาจคิดว่าเดินไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับตะลิงปลิงในฐานะภรรยาของมโนตอนนี้ หล่อนรู้สึกว่าตกนรกทั้งเป็น สามวันสามคืนตั้งแต่เข้าห้องหอมาหล่อนก็ไม่ได้โผล่หัวออกจากห้อง จนตอนนี้หล่อนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง มองไปทั่วห้อง สำรวจหาร่างสูงใหญ่ที่ขลุกอยู่ด้วยกันตลอดเวลาสามวันสามคืนที่ผ่านมา ปากน้อยขบเม้มแน่นด้วยความน้อยใจ เมื่อไร้เงาของสามี“เลว!"หล่อนไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกในหัวใจได้ เพียงแค่ได้ใกล้ชิดร่างสูงใหญ่อีกครั้งหล่อนก็รู้สึกว่าหัวใจของหล่อนมันกลับไปเป็นของผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีกแล้ว หล่อนจะไม่มีทางให้ตัวเองตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายใจร้ายปากร้ายคนนั้นเป็นอันขาด ตะลิงปลิงกัดฟันแน่นฝืนร่างกายที่ทรุดโทรมจากการร่วมรักสามวันสามคืนติดต่อกันได้พักแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง จองมารก็ปลุกหล่อนขึ้นมาเอาเปรียบ ตักตวงกับร่างกายหล่อนจนเจ็บปวดรวดร้าว แถมตามเนื้อตัวก็มีแต่รอยแดงช้ำ ๆ ที่เกิดจากการดูดของชายหนุ่มตลอดเวลาที่อยู่ในห้องหอของโรงแรมแห่งนี้หล่อนรู้สึกว่าตัวเองสูญเสียความเป็นตัวเองอย่างมาก มือเล็กหยิบโทรศัพท์ของตนที่วางอยู่บนข

เพ็ญศรีมองหน้าของธนพลพร้อมกับส่ายหน้า ก่อนจะมองไปยังเตียงผู้ป่วยที่ตอนนี้ตะลิงปลิงได้สติตื่นขึ้นมาแล้ว และข้างเตียงก็มีเพื่อนของหญิงสาวนั่งพูดคุยถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้าง ๆ“หนูแสบ เดี๋ยวคืนนี้แม่จะมานอนเฝ้าไข้เราเองนะ พอดีพี่โนเขาติดงานน่ะจ้ะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่เพ็ญ หนูแสบอยู่คนเดียวได้” หล่อนบอกเสียงแผ่ว“เดี๋ยวพ่อพลอยู่กับลูกเองนะคืนนี้” ธนพลอยากอยู่ดูแลลูกสาว“คุณแม่กับคุณพ่อไม่ต้องอยู่เฝ้ายัยแสบหรอกค่ะ เดี๋ยวดาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อนเองค่ะ”ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันนั้น ผู้ป่วยสาวก็ขยับตัวพลิกกายหันหลังให้ทุกคนเพื่อซ่อนความเจ็บปวดของตนเขาไม่มา เขาไม่สนใจไยดีเธอด้วยซ้ำ หล่อนพึมพำในใจ พลางกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วหลับตาไล่ความเจ็บปวดในครั้งนี้ออกไป“งั้นพ่อฝากหนูดาด้วยนะ หนูแสบ พ่อกลับก่อนนะลูก”“แม่ด้วยนะลูก ว่าแต่หนูแสบโทร.หาพี่เขาอีกทีดีไหมจ๊ะ เผื่อพี่เขาจะทิ้งงานมาหาเราได้”ตะลิงปลิงขยับพลิกหันมาทางพ่อกับแม่สามีก่อนจะตอบ“กลับบ้านดี ๆ นะคะพ่อพล ไม่เป็นไรหรอกค

“ไม่ทำก็ออกไปจากตัวฉันได้แล้ว ฉันหนัก” หล่อนบอกพลางดันร่างใหญ่ที่กำลังแนบบดเบียดลงมาหาร่างตนไว้“ไม่เห็นบ่นว่าหนักเลยสามวันที่ผ่านมา อีกอย่าง นี่ผัวนะหนูแสบ เรียกให้มันสนิทเหมือนตอนเอากันหน่อยสิ พี่โนคะ พี่โนขา หัดพูดให้ชินปากไว้บ้าง ตอนเด็กไม่เห็นมีใครบังคับให้เรียกยังเรียกพี่โนอย่างงั้น พี่โนอย่างงี้เลยไม่ใช่เหรอ” ก้มลงไปซุกลำคอระหงแล้วเอ่ยให้หล่อนได้ยิน จมูกโด่งสูดกลิ่นกายสาวจากซอกคอเข้าปอดเต็มแรงหายใจ มันช่างหอมเหลือเกิน ขนาดเจ้าหล่อนป่วยก็ยังดึงดูดความปรารถนาในกายเขาได้ถึงเพียงนี้เลย“ฮืม! หอมจังหนูแสบ หายไว ๆ นะจ๊ะคนดีของผัว จุ๊บ!"มโนเอ่ยเสียงพร่าแล้วเลื่อนมาจุ๊บเหม่งของสาวเจ้า ก่อนจะผละออก แล้วเคลื่อนกายคล่องแคล่วว่องไวมาหยุดอยู่ข้างเตียงเหมือนเดิม รวดเร็วจนเจ้าหล่อนได้แต่อ้าปากค้าง“ทำไมล่ะ เสียดายเหรอหนูแสบ ไม่ต้องเสียดายหรอก ก่อนจะหย่ากันเวลาพี่หิวหรือขี้เกียจไปหากินข้างนอก หรือกินมาไม่อิ่ม พี่ก็นอนกับหนูแสบได้เหมือนเดิมนั่นแหละ หายไว ๆ นะ อย่าเพิ่งรีบตายก่อนได้ใบหย่าล่ะ ไปละ” ไม่สนใจจะรอฟังคำโต้ตอบของต

“หลบหน่อยค่ะ ฉันจะออกไป”“ผัวอุตส่าห์กลับมาส่งการบ้าน แทนที่จะอยู่ตอนรับ แต่นี่อะไร จะออกไปร่านกับผู้ชายอื่น”เสียงประตูห้องกระแทกปิดดังปัง พร้อมกับกระชากร่างเล็กเดินตามเข้าไปในห้อง พอถึงเตียงก็เหวี่ยงร่างน้อยสุดแรงเกิดไปยังเตียง"โอ๊ย! ทำบ้าอะไรของคุณ ฉันจะไปข้างนอก แล้วฉันเรียกร้องให้คุณกลับมาเหรอ ก็ไม่นี่ ไม่ได้เรียกร้อง ไม่ได้ต้องการ เป็นคุณต่างหากอยากเสนอหน้าด้าน ๆ มาเอง” หล่อนดีดตัวลุกขึ้นเชิดหน้าเชิดตาโต้ตอบกลับอย่างไม่ยอมใช่ ตะลิงปลิงน้อยใจ น้อยใจที่ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ไม่เจอกันเขาไม่เคยคิดจะโทร.หา ไม่เคยคิดจะโผล่หน้าไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล หล่อนควรจะดีใจเหรอที่เขามาในตอนนี้ ตอนที่หล่อนนัดเพื่อนและจะออกไปสนุกกับเพื่อน ๆ เหมือนชีวิตที่ผ่านมาของตน“พี่เป็นผัวเธอนะแสบ! ทำไมถึงได้พูดจาไม่เคารพพี่แบบนี้” มโนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ขบกรามแกร่งแน่น“แล้วมีตรงไหนให้น่าเคารพบ้างล่ะคะ บอกฉันมาสิ แจงมาสิว่ามีตรงไหนดีพอให้เคารพบ้าง”หล่อนเคลื่อนตัวขยับจะก้าวลงเตียง แต่ก็ถูกผลักให้ล้มลงไปกับเตียงอีกครั้ง และครั้งนี้ร่างหนาเคลื่อนไหวคล่องแคล่วขึ้นมาคร่อมทับร่างหล่อนไว้ สองแขนแข็งแรงกักขังร่างเล