All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 41 - Chapter 50

“ลำบากหน่อยนะครับที่มีเพื่อนพี่เป็นสามี โนขี้หวงและขี้หึงมากครับ และพี่ว่าตอนนี้น้องแสบได้หัวใจของเพื่อนพี่ไปครองแล้วนะครับ” ฝันดียิ้มเอ็นดูสาวเจ้าพลางคิดถึงใบหน้าของเพื่อนรัก รายนั้นปากแข็ง ทำปากร้ายด่าว่าเขาสารพัดเพื่อกลบเกลื่อนความในใจของตน“ไม่หรอกค่ะ ผู้ชายแบบนั้นรักใครไม่เป็นหรอกค่ะ อีกอย่างแสบว่าชีวิตคู่ของแสบกับเพื่อนพี่คงจบลงเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ ว่าแต่พี่ฝันกินข้าวรึยังคะ เพราะแสบยังไม่กินเลยค่ะ หิวด้วย ไปกินเป็นเพื่อนแสบหน่อยนะคะ” เมื่อพูดถึงมโนแววตาสดใสก็เศร้าหมองลงแต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาช่างสังเกตของฝันดีไปได้“ไปสิครับ พี่หิวพอดีเลย ว่าแต่อยากถ่ายรูปไหมครับ พี่จะถ่ายให้ รับรองสวยไม่แพ้นางแบบแน่นอนครับ”“จริงนะคะพี่ฝัน แต่ตอนนี้ขอหาอะไรกินก่อนค่ะ หิวจะตายอยู่แล้วค่ะ เพราะเพื่อนพี่คนเดียวเลยทำให้แสบกินข้าวไม่เป็นเวลา”“ไปกันเลยครับ เดี๋ยวพี่พาไปร้านอร่อย ๆ”ฝันดีเดินนำหน้าตะลิงปลิงไปยังร้านที่ตนไปทานประจำเวลามามัลดีฟส์ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เดินมาถึงร้านบรรยากาศดีน่านั่งเล่น พอถึงก็สั่งอาหารเมื่ออาหารมาทั้งสองก็ลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่

ใกล้แค่ไหนก็คือไกลสำหรับตะลิงปลิง เหมือนอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือถึงแต่ก็ไม่เคยถึงสักที ตั้งแต่ทะเลาะกันจากมัลดีฟส์ครั้งนั้น กลับมาเมืองไทย มโนก็ไม่กลับมาค้างที่บ้านอีกเลย เขาไปค้างที่คอนโดฯ หล่อนก็ใช้ชีวิตเหมือนปกติ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงไป สามเดือนกว่าแล้วชีวิตแต่งงานที่ไร้เงาสามีเคียงข้าง ไปทำงานกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ เฝ้าหวังว่าเขาจะกลับมา ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่คว้าหาโทรศัพท์ในกระเป๋าถืออกมาเข้าไลน์ กดดูช่องแชตหาสามีกดเข้าแล้วกดเข้าอีกแต่ก็ไม่กล้าพิมพ์ข้อความส่ง เบอร์ก็ไม่กล้าโทร.ไปหา หล่อนอายเกินกว่าจะโทร.ไปง้ออีกฝ่ายก่อนที่สำคัญตอนนี้หล่อนเซ็นใบหย่าส่งไปให้เขาแล้วสองวัน แต่ก็ยังเงียบหายไป หล่อนเริ่มใจไม่ดี ไม่รู้ว่ามโนจะหย่าให้ตนรึยังหรือว่ายังไม่หย่ากันแน่ สาวเจ้าลุกขึ้นจากเตียงลงไปเดินเล่นรับลมที่สวนดอกไม้หลังบ้านเพื่อให้จิตใจตัวเองสงบณ บริษัทเส้นใหญ่โภชนาการตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า มโนเพิ่งกลับมาจากประชุมที่ญี่ปุ่น เขาไปประชุมการค้าห้าวันพอมาถึงก็แวะมาเอาเอกสารที่โต๊ะทำงานของตน แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปในห้องทำงานก็มีสายเข้ามาเสียก่อนจึงรีบกดรับสาย“ว่าไงไอ้เพ้อ

“โอว์! เจ็บนะเว้ย!" มโนร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกเล็บยาวของเจ้าหล่อนกรีดเป็นทางยาวพร้อมกับเลือดเขาซึมไหลออกมาตามรอยเล็บของหล่อน“อะ!" ตะลิงปลิงเจ็บเมื่อถูกกระชากผมจากท้ายทอยแรงกว่าเดิม มือเล็กยิ่งฝังเล็บยาวของตนจมไปกับผิวเนื้อของผีร้าย“ระยำเอ๊ย! คิดจะแก้แค้นกันด้วยวิธีนี้เหรอ เอาสิ กรีดเล็บไปเลย ข่วนให้เป็นแผลไปเลย โอว์! แต่ปากอย่าหยุด และอย่าคิดกัดเชียว ไม่งั้นฉันกระทืบเธอแน่ ซี้ดดอูว์!"กดหัวคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นกระแทกเร่าเข้าหาหว่างขาตนอีกครั้ง พร้อมกับบังคับให้หล่อนดูคลึงกระสวยร้อนของตนต่อ“อ่า นั่นแหละหนูแสบ ว่าง่าย ๆ แบบนี้ ส่วนคิดว่าจะทำให้พี่เจ็บแล้วพี่จะหยุด ฝันไปเถอะ ฮึ! เป็นเมียก็หัดรู้หน้าที่บ้าง อะ! เสียวเว้ย!"“วันนี้อาจเป็นวันของคุณ แต่พรุ่งนี้หรือวันต่อ ๆ ไปอาจเป็นวันของฉันก็ได้ อะ! อืม!" ผละออกมาแหงนเงยต่อปากต่อคำก่อนจะถูกกดหน้าลงไปซบกลางหว่างขาร้อนอีกครั้ง“อ่า! วันนั้นมาถึงก่อนค่อยปากเก่ง แต่ตอนนี้จำใส่หัวสวย ๆ ไว้ซะด้วยว่าเธอเป็นของใครและควรทำหน้าที่อะไรตอนนี้” มโนแสยะยิ้มหยันพลางขยับโยกเอวสอบของตนเข้าหาใบหน้าที่ซุกซบหว่างขาตน“อือ! อ่า!" เสียงครางอู้อี้ด

“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรับจูบร้อนอีกต่างหาก จูบนี้มันแตกต่างจากก่อนหน้านี้ มันทั้งเร่าร้อนและแฝงไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านของคนตัวโต“อื้อ! ห้ามบอกให้ผมปล่อย เพราะผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น คุณเป็นของผมนะดา ผมก็ไม่ได้ทำร้ายคุณสักหน่อย แค่ชวนมาเป็นคู่นอนเองนะครับ”ผละถอนปากหนาออกมาเอ่ยเสียงแหบพร่า ตอนนี้ไม่สนใจอะไรแล้ว หมอหนุ่มเคลื่อนกายจากเบาะนั่งของตนมานั่งคร่อมทับสาวเจ้าข้างเหมาะอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ถลกกระโปรงยีนส์ตัวสั้นของเจ้าหล่อนเลิกขึ้นมากองไว้กับเอวเล็กคอด“ผมต้องการคุณ ขอร้องละ ให้ผมเถอะ” ขอร้องเสียงพร่า พลางโน้มลงไปซุกไซ้ซอกคอระหง มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อยืดของคนตัวเล็กเพื่อกอบกุมเต้าอวบอูมที่ตนคลึงเคล้นก่อนหน้านี้“อ่ะ! เจ็บ...อื้อ!” มือเล็กจับมือของคนตัวให้หยุดการเคล้นคลึงเต้าตน ด้วยความไม่คุ้นชินเลยยังทำให้

เช้าวันรุ่งขึ้นร่างนอนนอนขดตัวอยู่ในอ้มกอดแข็งแรงของณภัทร ชนิดาขยับตัวไปมาด้วยความอึดอัดและเขินอาย ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาทันที เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา หัวใจของหล่อนพองโตเต้นโครมครามผิดจังหวะ แล้วขยับลุกขึ้นเพื่อจะหลบหนีความอาย แต่เพียงแค่ลุกขึ้นหันหลังให้ณภัทรก็คว้ารัดเอวคอดจนหล่อนเสียหลักล้มหงายหลังไปทาบทับเกยอยู่บนร่าง“คะ...คือ...”“ทำไมเหรอครับ วันนี้พี่หยุด อยู่ด้วยกันนะครับ พี่อยากกอดดาแบบนี้ทั้งวันเลยได้ไหม” เขาเอ่ยพลางเคลื่อนมือลูบไล้หน้าท้องแบนราบของคนเหนือร่างไปมา“พะ...พอเลย...ค่ะ ไม่เอาแล้ว มันจะไม่เกิดขึ้นอีก อ่ะ! อื้อ!"“นะครับ นี่ก็คอนโดฯ ของดา ยังไงก็ไม่มีใครกวนหรอกนะ พี่จะเป็นคนดี คนน่ารักให้ดานะครับ อยู่ด้วยกันนะคนสวย”“ไม่ได้ค่ะ ดาต้องไปทำงาน ช่วงนี้เพื่อนดายิ่งไม่ค่อยดีอยู่ด้วย ปล่อยให้ดูแลร้านคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ” เมื่อพูดพูดถึงเพื่อนรักหล่อนก็ห่วงขึ้นมาทันที ช่วงนี้แม้ตะลิงปลิงจะทำตัวสดใสร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรข้างใน แต่หล่อนรู้ว่าภายใต้ความร่าเริงนั้นมันมีความทุกข์ของเพื่อนซุกซ่อนอยู่“งั้นก็ได้ครับ แต่ให้พี่ไปอยู่ที่ร้านด้วยนะครับ”“ไม่ได้หรอกค่ะ เ