Todos os capítulos de ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Capítulo 291 - Capítulo 300

“ปะ...ป๊อบไม่ไหวแล้วค่ะ” หล่อนบอกอายๆ เมื่อรู้ตัวแล้วพยายามไปก็ไม่ได้ผล เพราะเขากอดรัดเธอแน่นเหลือเกิน“ไม่ไหวก็อยู่นิ่งๆ พี่เป็นคนทำพี่ยังไม่เหนื่อยเลยนะ”เขาบอกเสียงทุ้มลึก ทำให้คนที่ได้ยินขนกายลุกซู่ซ่าอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ใบหน้าสวยก็ขยันเขินและแดงเหลือเกิน ทำไมคำพูดของเขามันช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของหล่อนแบบนี้ แล้วทำไมเขาต้องพูดราวกับว่ามีความรู้สึกดีๆ ให้เธอด้วยล่ะ ทำไม...ทำไมพูดให้หล่อนหวั่นไหวเผลอใจไปกับเขาแบบนี้ เธอไม่ต้องการอะไรแบบนี้ และไม่มีวันจะรักและอยู่กับเขาได้แน่นอน        เงียบ!        ป่านทอเงียบไม่โต้ตอบและหยุดดิ้นหนีจากอ้อมกอดของตน เขาก็เลยเอ่ยต่อออกมาอีก        “นอนเถอะ เดี๋ยวจะพาไปข้างนอกวันนี้” เขาบอกคนในอ้อมกอดและระบายยิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้อะไรทำให้เขาอยากพาป่านทอออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่หล่อนเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของตัวเองเท่านั้น  &nb

“ไม่กินแล้ว ไม่หิว กลับเถอะน้องป๊อบ” คนขี้หวงและขี้หึงเอ่ยกระแทกเสียงพร้อมวางเมนูอาหารในมือลงที่เดิม ทำท่าจะลุกขึ้น        “ตะ...แต่ป๊อบหิวค่ะพี่รัก อีกอย่างคุณหมอก็มานั่งด้วย ป๊อบว่า...”        “ไม่หิวก็คือไม่หิว กลับ ขอโทษนะพี่พัน ผมไม่หิวแล้ว กินคนเดียวเลยนะ” แล้วก็แทรกตัวเบียดพันแสงที่นั่งดักทางออกของตนออกไปจนพันแสงต้องลุกขึ้นให้รักษ์เดินออกไป ส่วนป่านทอทำอะไรไม่ถูกรีบหอบหิ้วถุงเสื้อผ้าของตนเองแล้วเอ่ยขอโทษหมอหนุ่ม        “ขอโทษนะคะคุณหมอ และขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง” เธอไม่ลืมเอ่ยขอโทษและเอ่ยขอบคุณที่ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลชายหนุ่มดูแลเธอเป็นอย่างดี        “ไม่เป็นไรครับ ยินดีครับคุณป๊อบ”        “ไปได้แล้วน้องป๊อบ พี่อยากกลับ” รักษ์ส่งสายตาดุดันไปยังญาติผู้พี่ ก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจไปทางป่านทอที่ยังค

“ขอบคุณนะคะ จุ๊บ!” เธอขอบคุณแล้วยื่นจมูกน้อยไปหอมคางสากอย่างเคอะเขิน        ‘ไอ้รัก มึงตายแน่...ใจบางหมดแล้วเว้ย! ทำไมต้องอ้อนกันขนาดนี้ด้วยป๊อบจ๋า...’ เขาโอดครวญในใจแล้วยกมือขึ้นทาบอกซ้ายของตนเพื่อไม่ให้หัวใจเต้นแรงผิดปกติ แต่มันไม่ทันแล้ว มันเต้นดังจนหญิงสาวที่เกาะแขนได้ยินแล้วอมยิ้มน้อยๆ ตาม ใบหน้าสวยของเธอซับสีแดงระเรื่อจนน่ามันเขี้ยว        “รางวัลด้วยนะคืนนี้” เขาบอกคนตัวเล็ก        “รางวัลยังไงคะ” หล่อนถามตาซื่อ ทั้งๆ ที่รู้ความหมายของบุรุษดี        หึหึ        “ไปกันเถอะ หิวไม่ใช่เหรอ ไปซื้อของมาทำกินกันดีกว่า พี่อยากกินข้าวฝีมือน้องป๊อบ”เขาบอกแต่ก็ยังทำท่าทางนิ่งขรึมแกะมือเล็กที่เกาะแขนตัวเองออก หากยังเกาะแบบนี้เต้าของหล่อนก็เบียดสีไม่หยุด เพราะเวลาป่านทอขยับตัว

จากอาทิตย์เป็นเดือน จากหนึ่งเดือนเป็นสองเดือน ตอนนี้หล่อนมาอยู่ที่นี่จนเริ่มรู้สึกชินกับทุกๆ วันแล้ว รักษ์ทำงานกลับมาแล้วก็มอบบทรักหนักหน่วงให้เธอ ข้อมือเล็กก็มีโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเหมือนเช่นวันแรก ความสัมพันธ์เหมือนจะไปได้ดี แต่เขามักย้ำให้เธอรู้ตัวเสมอว่าเธออยู่ในสถานะอะไร        วันนี้หล่อนไม่รู้ว่ารักษ์ไปไหน ไม่กล้าถาม จะโทรหาก็ไม่กล้า และตอนนี้เลขาส่วนตัวของเขาก็มาอยู่เฝ้าและดูแลเธอ ป่านทออยากรู้ว่าเขาไปไหน แต่ก็ได้แต่เจียมตัว เหนือน่านมองคนตัวเล็กที่นั่งชันเข่าหน้าเศร้าบนเตียงนอนก็อดถอนหายใจแรงๆ ออกมาด้วยความสงสารไม่ได้        ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!        เสียงโทรศัพท์ของเหนือน่านสั่นเตือนขึ้น เขาก็รีบล้วงจากกระเป๋ากางเกงออกมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นว่าเป็นเจ้านายก็รีบกดรับสาย        “ครับคุณรัก”        ด้านป่านทอเมื่อได้ยินเหนื

“กูด้วย พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้วนะเว้ย” เพ้อภพบอก เพราะมาหลายวันแล้วคิดถึงคนรอที่บ้าน“กูก็ด้วย คิดถึงหนูพีร์” ฝันดีก็เช่นกัน คิดถึงยอดยาใจไม่ต่างจากเพ้อภพ“อือ! แล้วแต่พวกมึงเถอะ เข้าใจมีลูกมีเมียต้องดูแล” รักษ์เข้าใจดีว่าเพื่อนๆ นั้นรักภรรยามากแค่ไหน“พอเถอะไอ้รัก หยุดดื่มได้แล้ว เดี๋ยวก็ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก” มโนคว้าแก้วเหล้าในมือรักษ์มาถือไว้เอง“กลับกันเถอะ ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อจะกลับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็กลับกันเถอะ” พูดจบรักษ์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็เซเล็กน้อยทำให้มโนรีบลุกขึ้นยืนพยุงเพื่อน“นี่ไง กูบอกแล้วอย่าดื่มเยอะ วันนี้กูขับรถไปส่งเอง ส่วนมึงไอ้ฝัน ไอ้เพ้อขับรถดีๆ ล่ะ กูไปส่งไอ้เวรนี่ก่อน” ว่าแล้วก็ดึงลากรักษ์เดินออกจากห้องไป แล้วฝันดีกับเพ้อภพก็เดินตามออกไปติดๆ เพื่อไปจ่ายตังค์ เพราะมโนกับรักษ์ได้เดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว หน้าที่จ่ายตังค์วันนี้จึงเป็นหน้าที่ของฝันดีกับเพ้อภพ พันแสงมาบ้านของคุณน้าตัวเองแต่เช้า เขาแวะเอาแกง