Todos os capítulos de ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Capítulo 281 - Capítulo 290

“เนี่ยไงพี่หมอ เนี่ยไงรักถึงไม่อยากเจอพี่ พอเจอแล้วก็สอน สอนเหมือนแม่ไม่มีผิด รักรู้ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ควรได้รับความอ่อนโยน” เขาตอบอย่างรำคาญ ไม่แปลกที่พันแสงญาติผู้พี่ของเขาจะโสดและโดนผู้หญิงทิ้งไปแต่งงาน เพราะนิสัยแบบนี้ไง นิสัยดีเกินไปนี้ไงถึงได้อายุจะ 40 แล้ว แต่ยังไม่มีแฟน        “ไม่ตลกนะรัก รักควรจัดการให้ดี ไม่ใช่...”“ไม่คุยแล้วพี่หมอ ขอแค่เรื่องนี้เป็นความลับก็พอ ป๊อบเป็นสัตว์เลี้ยงของรัก รักจะทำยังไงกับเธอก็ได้ จะทำมากกว่านี้ก็ได้ จะฆ่าให้ตายทั้งเป็นก็ยังได้”“รัก!”“ครับ” เขาขานรับราวกับว่าคำเรียกชื่อเขากำลังเรียกด้วยความนุ่มนวล ทั้งๆ ที่อีกคนกำลังกรุ่นโกรธตนอยู่“หากไม่จัดการอะไรให้เรียบร้อย พี่จะบอกน้าตวง”“พี่พันไม่บอกหรอกรักรู้ พี่ไม่เชื่อใจรักเหรอ รักอาจเป็นคนไม่ดี แต่รักรู้อะไรควรไม่ควร เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ตอนนี้รักยังไม่พอใจและสะใจ ขอเวลาอีกนิดนะครับพี่พัน” เขาตอบกลับอย่างไม่พอใจแล้วชักสีหน้าใส่ผู้เป็

“งั้นรอสักครู่ ผมจะอุ่นในเวฟให้ กินข้าวแล้วจะได้กินยาพักผ่อน หายแล้วค่อยคิดหนีก็ได้” เขาบอกแนะนำอย่างอ่อนโยน แล้วเดินไปถือถ้วยโจ๊กหมูสับไปเวฟในโซนครัวของห้องพักเพื่ออุ่นโจ๊กหมูสับให้หญิงสาวทานป่านทอมองตามแผ่นหลังของคุณหมอใจดีแล้วก็น้ำตาคลอเมื่อคิดถึงชายอีกคน ชายที่พรากความสาวไปจากเธอและย่ำยีความรู้สึกของเธอ เพียงแค่คิดถึงน้ำตาก็เอ่อนองอาบสองแก้ม หัวใจสาวก็เต้นเร่าโหยหาเขา อยากเห็นหน้า หล่อนไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร แต่ก็อดคิดถึงอยากเจอหน้าของรักษ์ไม่ได้มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาและมองดูข้อมือที่มีผ้าพันแผลไว้แล้วก็ต้องจำให้ขึ้นใจและบอกย้ำกับตัวเองว่ารักษ์คือผู้ชายสารเลว ผู้ชายที่หล่อนเกลียดและต้องหนีไปจากเขาให้ได้ในสักวัน เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้ จริงอย่างพันแสงบอกว่าให้พักให้หายดีก่อน หนีทีหลังก็ได้“ทานข้าวทานยานะครับ” พันแสงเดินกลับมาพร้อมถ้วยโจ๊ก เขาเอาวางไว้ที่โต๊ะป้อนข้าวผู้ป่วยแล้วลากมาให้เธอได้ทานเอง ป่านทอลุกขึ้นนั่งทานข้าวตรงหน้าพันแสงมองดูผู้ป่วยสาวคนพิเศษของน้องชายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อคิดถึงหน้าของรักษ์ เข

“ไร้สาระ คนอย่างรักไม่มีทางจะรักใครและรักก็รักตัวเอง ไม่มีทางที่รักจะรักคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว” เขาตอบไล่หลังพี่ชายแล้วล้มตัวลงนอนอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจ        ส่วนคนที่ทุกคนคิดว่านอนหลับนั้นหล่อนไม่ได้หลับ แต่ได้ยินทุกอย่างและทุกคำพูดของรักษ์ หัวใจดวงน้อยเจ็บลึก ลึกจนแทบจะไร้ความรู้สึกในตอนนี้ แต่ก็ต้องกัดฟันกลืนก้อนสะอื้นไห้ที่กำลังตีตื้นล้นออกมาให้สงบนิ่งแล้วข่มตานอนหลับ ‘ฉันสกปรกเพียงร่างกาย แต่คุณสกปรกทั้งจิตใจ’ หล่อนต่อว่าจอมมารร้ายแล้วฝืนหลับตาบังคับตัวเองให้หลับสนิทหนึ่งอาทิตย์ที่นอนป่วยโทรมอยู่โรงพยาบาล รักษ์มานอนเฝ้าหล่อนแค่คืนแรก คืนต่อๆ มาเป็นบอดี้การ์ดของเขามาเฝ้าไข้แทน และวันนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว หล่อนไม่มีบ้าน ไม่มีที่ซุกหัวนอนอะไรทั้งนั้นตอนนี้ ป่านนี้ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอคงถูกยึดไปแล้วมั้ง เพราะไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสองเดือนกว่าแล้ว ป่านทอมองข้อมือที่เป็นแผลแห้งตกสะเก็ดก็ต้องแหงนหน้ามองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหล  &nb

“เรียกฉันพี่รัก...เรียกฉันแบบครั้งก่อนคนสวย อ่า! พี่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกันทำไมถึงต้องการป๊อบขนาดนี้ อืม! หอมเป็นบ้าเลย คิดถึง ชูว์!”เขาเอ่ยเสียงพร่ารัวเร็วกับใบหน้าสวยแล้วซุกไซ้จมูกโด่งไปกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายของป่านทอช่างหอมและแตกต่างจากทุกคน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็ก แต่มันเป็นกลิ่นตัวเฉพาะของหล่อน กลิ่นที่เขาได้สูดดมเข้าไปแล้วมีพลัง“อ่า! ฉันอยากรักเธอแรงๆ ป๊อบ พี่อยากรักเธอ อูว์!”รักษ์ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ หล่อนไม่รู้หรอกว่าตลอดเวลาที่เธอป่วยเขาต้องอดทนแค่ไหน ไปเที่ยว ไปอ่างอบนวดเขาก็ไม่สามารถให้ผู้หญิงคนอื่นมานอนทาบทับหรือแตะต้องตัวเขาได้ เขารู้สึกมันไม่ใช่ ความต้องการของเขามันไม่ตื่นตัว แต่พอมาเจอหน้าของป่านทอมันกลับตรงกันข้าม ทุกอย่างมันร้อนแรงราวกับมีไฟฟ้าสถิตก็มิปานตอนนี้“อือ! ปะ...ป๊อบเจ็บข้อมือค่ะพี่รัก” หล่อนบอกเขาเสียงแผ่วพร้อมกับเบือนหน้าหนีเคราสากที่ถูไถข้างแก้มของตน“พี่ขอโทษป๊อบ แต่พี่ต้องการเธอมากจริงๆ อ่า!”เคลื่อนใบหน้าหล่อไปจูบข้อมือเล็กข้างที่มีผ้

ในเช้าของวันต่อมารักษ์ตื่นเช้าเหมือนเดิมเมื่อได้ชาร์ตพลังร่างกายมาเต็มที่แล้วกับค่ำคืนที่ผ่านมา ส่วนป่านทอนั้นนอนหลับนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาที่ตระกองกอดหล่อนไว้อย่างหวงแหน เขาพรมจูบดวงหน้าสวยที่ซุกอยู่กับอกของตน ยิ่งเธอยกมือข้างที่ไร้โซ่ปัดออกอย่างรำคาญ เขาก็ยิ่งอยากแกล้ง        “บ้าน่า...คงไม่ใช่หรอก” เขาพึมพำกับตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจที่แปลกต่างไปจากทุกครั้ง มันเต้นแรงกว่าเดิม และหัวใจของเขาก็รู้สึกเย็นวูบไหวแปลกๆ        “อย่าเผลอเชียวไอ้รัก” บอกตัวเองแต่การกระทำไม่ได้เป็นแบบนั้น เขากระชับรั้งร่างเล็กมากอดแนบแน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าป่านทอจะหายไปจากตรงหน้า        “อือ!” ป่านทอครางอย่างรำคาญแล้วตวัดแขนข้างที่มีโซ่อยู่ขึ้นโอบกอดร่างใหญ่แล้วรัดเข้ามาหาตัวเองและกอดแน่น ขยับซุกหน้าถูไถไปมาอย่างไม่รู้ตัว ปากน้อยแย้มยิ้มสุขออกมาราวกับว่ากำลังฝันดีก็มิปาน