“กินข้าวกัน พี่หิวแล้ว กินข้าวเสร็จจะได้กินน้องป๊อบต่อ ไม่เจอหลายวันอยากกระแทกแรงๆ”“บ้า!” หล่อนบิดตัวม้วนเขินกับคำพูดห่ามๆ ของชายหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งแล้วเริ่มทานข้าว“อืม! อร่อยเหมือนเดิม” เขาตักทานคำแรกแล้วก็ยังเหมือนเดิม รสชาติเหมือนที่เคยทานครั้งก่อน น้ำพริกของป่านทอเป็นน้ำพริกที่ทานแล้วติดใจอยากทานอีกเรื่อยๆ“ขอบคุณค่ะ”“น้องป๊อบก็กินเยอะๆ นะ ผอมมากรู้ไหมช่วงนี้ ไม่เจอแค่ไม่กี่วันทำไมผอมขนาดนี้ ดูซิกระดูกไหปลาร้าโผล่แล้ว หรือคิดถึงพี่จนกินไม่ลงจ๊ะ”ป่านทอพูดไม่ออกเลยเมื่อรักษ์พูดถูก ใช่...หล่อนคิดถึงเขาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ก็อยู่ๆ เขาก็ให้เหนือน่านมาดูแลแล้วตัวเองก็ไม่บอกไม่กล่าวว่าไปไหน บอกแค่ไปค้างที่บ้านและก็ไม่แวะมาหาอีกเลย แล้วอยู่ๆ วันนี้ก็โผล่มาบังคับให้ออกไปข้างนอกด้วย จนปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทัน ข้อมือเล็กถูกโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเมื่ออาบน้ำเสร็จขึ้นมานอนบนเตียงเพื่อให้ป่านทอรู้จักสถานะของตัวเอง และเพื่อย้ำกับตัวเองว่าป่านทอเป็นเพี
Ler mais
FAZER LOGIN
