Todos os capítulos de ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Capítulo 311 - Capítulo 320

“แล้วคุณล่ะ กล้าดียังไงมาขายขนมจีบเมียผม” รักษ์กระแทกเสียงตอบกลับคำตอบของรักษ์ทำให้หัวใจปลัดหนุ่มเย็นวูบ เขาเสียใจ และนี่เขาอกหักอีกแล้วใช่ไหม“ถ้างั้นพ่อหนุ่มก็เป็นพ่อของลูกหนูป๊อบใช่ไหมจ๊ะ” ป้าอนงค์ลุกขึ้นเดินมาถามชายหนุ่ม“ลูก...น้องป๊อบท้อง?” รักษ์เลิกคิ้วถามหญิงวัยกลางคนอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง“ใช่จ้ะ หนูป๊อบท้อง แต่ว่าตอนนี้...”“ไม่! ลูกผมกับป๊อบต้องไม่เป็นอะไร” เขาบอกปฏิเสธแล้วเดินไปปล่อยร่างอ่อนแรงของตนนั่งลงกับเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วยกมือกุมขมับด้วยความเครียด“ป้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณกับหนูป๊อบถึงมีปัญหากัน เพราะตั้งแต่หนูป๊อบมาอยู่กับป้า เธอก็แอบร้องไห้บ่อยๆ ถึงเธอบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ป้าก็เห็นตลอดว่าหนูป๊อบร้องไห้” นางบอกแล้วก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมของตน ส่วนปลัดหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาได้แต่บอกตัวเองให้ทำใจและเป็นห่วงป่านทอได้เพียงแค่น้องสาวเท่านั้นรักษ์นั่งเงียบกุมขมับร้องไห้ออกมาเงียบๆ แล้วภาพวันวานของเขาและป่านทอตอนอยู่ด้วยกันก็แทรกทับเข้ามาในหัว

“ใจเย็นๆ คุณตวง คุณก็รู้ลูกเราใช่เล่นที่ไหน”“ก็เพราะรู้ยังไงคะ กลัวว่าจะไม่มีใครรัก ไม่มีใครเอาไปทำพันธุ์” นางตอบสามีเสียงดัง“บ่นอะไรถึงลูกอยู่รึเปล่าครับ”ทัศเทพยังไม่ทันได้ตอบภรรยาก็มีเสียงลูกชายตัวดีแทรกขึ้นมาก่อน พอบ่นถึงก็มาทันที รู้อย่างงี้พูดถึงนานแล้ว พอมาถึงก็เดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามตนและภรรยา ทัศเทพจึงลุกขึ้นจากหนุนตักตวงพรเป็นนั่งพิงพนักโซฟา ภาพของลูกชายที่เคยเห็นสง่างามตอนนี้มันกลับตรงกันข้ามตวงพรยกมือทาบอกปิดปากตัวเองเมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของลูกชาย แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็น ใบหน้าตอบจนเห็นกระดูกของโหนก ขอบตาหมองคล้ำจนเด่นชัด เคราที่เคยจัดแต่งเป็นทรงก็ยาวไม่เป็นทรง เวลาเดือนกว่าไม่เจอหน้าลูกชายมันทำให้ลูกชายของนางเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้เชียวเหรอ“เป็นอะไรครับ จ้องแบบนี้ลูกก็เขินสิครับ”รักษ์เห็นว่าท่านทั้งสองเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่พูดไม่จา เขามาจากลำปางก็แวะเข้าไปเคลียร์งานสำคัญที่ออฟฟิศ พอเสร็จก็เลยขับรถตรงมาที่บ้านทันที ตั้งแต่ป่านทอไม่อยู่คอนโด ไม่มีหญิงสาว เขาก็ไม่สามารถก

“ไอ้โน มึงอย่าใส่อารมณ์สิ เรื่องนี้ถ้าถามหาคนผิดแต่แรกก็เป็นเพื่อนของเราไม่ใช่น้องป๊อบ เธอเป็นเหยื่อที่เพื่อนเราจับมากักขังทำร้ายจิตใจ แล้วถ้ามึงอยู่ในสถานะเดียวกับเธอ มึงคงทำไม่ต่างจากเธอตอนนี้หรอก หรือไม่ก็อาจจะมากกว่าที่เธอทำอยู่ตอนนี้ก็ได้” ฝันดีบอกมโนให้ใจเย็น มโนไม่ควรจะโกรธหรือเกลียดป่านทอ เพราะคนที่ผิดคือเพื่อนของพวกเขา        “เออๆ กูรู้ แต่กูเป็นห่วงไอ้รักมัน มึงดูสภาพมันตอนนี้สิ เธอทำกับไอ้รักเกินไปแล้ว สาดน้ำร้อนใส่ แล้วยังเอาไม้ไล่ฟาดตีอีก กู...” มโนสุดคำจะเอ่ยออกมา เพราะทุกครั้งที่รักษ์ไปหาป่านทอมักบาดเจ็บกลับมาเสมอ        “ไปพักผ่อนเถอะไอ้รัก พวกกูอยู่ข้างมึงเสมอ จะช่วยมึงทุกเรื่อง” เพ้อภพบอก        “ขอบใจพวกมึงนะเว้ย! พรุ่งนี้กูจะเริ่มไปนอนเฝ้าน้องป๊อบที่หน้าบ้าน จะไปอยู่จนเธอจะเห็นใจ ให้อภัย และให้โอกาส หรือไม่ก็จนกูตาย” เขาบอกเสียงเหนื่อยๆ แฝงไปด้วยความเศร้า ก่อนจะลุกเดินขึ้นไปยังชั้นสองเพื่

“ครับ แต่ก่อนที่ผมจะไป ผมขอพูดสักประโยคเถอะ” พันแสงอยากพูดให้ป่านทอได้ขบคิดก่อนที่เขาจะกลับ“ว่ามาสิคะ” เธอหยุดรอฟัง“คุณรักน้องชายผมบ้างไหม ถ้าไม่รักก็บอกเขาไปตรงๆ ไม่ใช่ทำเฉยเมยเย็นชาใส่มันแบบนี้ บอกให้มันตัดใจจากคุณซะ บอกมันไปเลยว่าคุณไม่ต้องการมัน ไม่ใช่ทำแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ ถ้าคิดว่าน้องชายของผมมันเลวไม่คู่ควรกับโอกาสและคำว่าให้อภัยของคุณก็ควรทำอะไรให้ชัดเจนและเคลียร์ไปเลย ต่างคนจะได้เจ็บน้อยลงและจะได้ไปใช้ชีวิตตามที่ตนเองวางไว้ ไม่ใช่มากอดความหวังลมๆ แล้งๆ เหมือนตอนนี้ คุณรู้ไหมว่าน้องชายผมมันรักคุณมากแค่ไหน ถ้าคุณคิดว่าการที่ผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างรักยอมทำอะไรแบบนี้เพียงเพื่อจะเอาชนะ คุณคิดผิดแล้วคุณป๊อบ น้องชายผมมันรักคุณ” พูดจบก็เดินจากไปทิ้งให้ป่านทอน้ำตาคลอแล้วปล่อยเสียงสะอื้นไห้น้อยๆ ออกมาเมื่อพันแสงเดินไปไกลแล้ว ป้าอนงค์เดินออกมาจากร้านมาโอบกอดปลอบประโลมหล่อนและประคองเข้าไปในร้าน“พ่อหนุ่มคนนั้นพูดถูกนะหนูป๊อบ หากเขาไม่รัก เขาคงไม่มาให้เราสาดน้ำร้อนใส่ ไม่ให้เราไล่เอาไม้ฟาดตีจนหัวร้างข้างแตกแบบน

“พี่ทำหน้าที่นี้ได้อยู่ใช่ไหม พี่สามารถเป็นสามี เป็นพ่อของลูกน้องป๊อบได้อยู่ใช่ไหม” เขาถามคนตัวเล็กใต้ร่าง เขาอยากได้ยินคำยืนยันว่าป่านทอให้โอกาสเขาได้ดูแลและได้อยู่ด้วยกันไปจนตายจากกัน“ค่ะ พี่รักเป็นสามี เป็นพ่อของลูกป๊อบ และพี่รักคนเดียวเท่านั้นค่ะ ป๊อบ...อะ! อื้อ!”ท้ายประโยคถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อปากหนาทาบทับปิดปากน้อยของเธอ เรียวลิ้นสากสอดแทรกดุนดันหยอกเย้ากับเรียวลิ้นเล็กของหญิงสาวด้วยความคิดถึง มือใหญ่เคลื่อนไล้มากดไหล่มนไว้กับเตียง ตัวของเขาขยับเคลื่อนเสียดสีกับร่างเล็กของสาวเจ้าที่กำลังบิดเร่าสวาทไปมาอยู่ภายใต้ร่างของเขา“อ่ะ! อืม! ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายคนนี้ ขอบคุณที่ให้พี่ได้แก้ตัว” เขาถอนจูบโหยหาออกมาทั้งน้ำตาป่านทอยกมือของตัวเองขึ้นเช็ดน้ำตาให้เขาแล้วยื่นหน้าขึ้นไปจูบคางสากของคนเหนือร่าง แล้วตวัดเรียวแขนน้อยรัดร่างใหญ่โตลงมาทาบทับเสียดสีตนให้ร้อนรุ่มกว่าเดิมรักษ์เห็นข้อมือเล็กข้างที่เป็นแผลเป็นก็คว้าดึงมือที่ตวัดกอดตัวเองมาจูบข้อมือพร้อมกับถามคนตัวเล็ก“ยังเจ็บอยู่ไหม&