All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 61 - Chapter 70

มาถึงบ้านเชิดศักดิ์มโนก็ไหว้เจ้าของบ้าน พลางสอดส่องสายตามองหาคนที่ตนอยากเจอ แต่แล้วก็ได้รับคำตอบจากธนพลว่าตะลิงปลิงนอนอ่านหนังสืออยู่เปลหลังบ้าน เพราะเวลานี้ตะลิงปลิงชอบไปนอนพักผ่อนอยู่เปลในสวนหลังบ้าน“พี่เพ็ญมีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าครับ” เพราะทุกครั้งอีกฝ่ายมาคนเดียว แต่วันนี้กลับพาลูกชายอดีตลูกเขยของเขามาด้วย“มีจ้ะ คือตาโนรู้เรื่องหนูแสบท้องแล้ว”“ครับ ผมรู้อยู่แล้วว่าสักวันก็ต้องรู้ ผมแล้วแต่ลูก ยอมรับทุกการตัดสินใจของลูก”“พ่อพลไม่อยากให้ทั้งสองกลับมาอยู่ด้วยกันเหรอ หลานเราจะได้มีครบทั้งพ่อและแม่ อีกอย่างลูกชายของพี่ก็รักหนูแสบ แม้จะโง่รู้ตัวช้าแต่ก็ยังดีกว่าไม่รู้หัวใจตัวเองไม่ใช่เหรอ และพี่ก็เชื่อว่าหนูแสบยังคงรักตาโนอยู่” เพ็ญศรีเอ่ยพร้อมยกเรื่องหลานเข้ามา“ครับ แต่เหมือนว่าลูกสาวของผมจะรักลูกชายพี่เพ็ญมากกว่าเสียด้วยสิครับ แม้ว่าจะหย่ากันไปแล้วแต่หนูแสบก็ยังไม่เคยลืมความรู้สึกที่มีต่อพ่อโนเลย ผมเป็นพ่อผมดูออก ส่วนลูกชายของพี่นั่นกว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เมียท้องได้ 11 สัปดาห์ มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอครับพี่เพ็ญ อีกอย่าง ผมไม่อยากบังคับลูก เพราะทุกวันนี้แสบก็ไม่ได้ทุกข์เศร้าอะไรกับความ

“ทำไมกันคะโน คุณก็หย่ากับเมียแล้ว ทำไมจะเลือกเดซี่ไม่ได้”ร่างเล็กในชุดเดรสรัดรูปสีดำเว้าหลังเดินมาทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา พร้อมวางกระเป๋าถือบนโต๊ะทำงานของคนตัวโต ตั้งแต่เขาหย่ากับตะลิงปลิง หล่อนดีใจมากและก็ตามมาหาตลอด แต่กลับได้รับแต่ความเมินเฉย จากที่คิดว่าจะได้ครอบครองเหมือนก่อนก็พังทลาย“ผมเลือกคุณไม่ได้หรอก เพระผมไม่ได้รักคุณ ผมรักเมียผมกับลูกผม เลิกยุ่งกับผมสักทีเถอะ ที่ผ่านมาผมก็เห็นแก่ตัวมามากพอแล้ว เห็นแก่ตัวจนต้องเสียคนที่ผมรักและลูกไป ผมอยากให้เดซี่ไปเจอคนที่ดีและรักเดซี่นะ อย่ามาเสียเวลากับคนบาปแบบผมเลย” พูดจบก็ก้มหน้าเซ็นเอกสารตรงหน้าตน“โง่! มันไม่เอาคุณแล้วคุณยังจะเฝ้ารอมัน สมน้ำหน้า คุณรู้อะไรไหมคะว่าทำไมยัยเด็กนั่นถึงทิ้งคุณไป” หล่อนเปิดกระเป๋าล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดคลิปร้อนของตนกับชายหนุ่มที่ตนแอบถ่ายไว้ให้คนตรงหน้าดูทันทีที่ได้เห็นคลิปอุบาทว์มโนก็ขบกรามแน่น และยิ่งเมื่อได้รู้ว่าเดซี่ส่งให้ตะลิงปลิงดูเขาก็ยิ่งเคืองแค้น แล้วปาโทรศัพท์ในมือทิ้งลงพื้นเพล้ง!ระยำ!“คุณเลวเกินกว่าจะได้รับความหวังดีจากผมนะเดซี่” เค้นเสียงลอดไรฟันลุกขึ้นเดินอ้อมมาหยุดอยู่ด้าน

ทุกคนรวมตัวกันในห้องพักฟื้นของตะลิงปลิงที่ตอนนี้เจ้าของห้องนอนหลับอยู่ ด้านเพ็ญศรีกับธนพลก็ขอตัวกลับ เพราะอยากให้โอกาสมโนอยูกับสาวเจ้าเพียงลำพัง มโนนั่งรอ นอนรอบนโซฟา ตะลิงปลิงก็ยังไม่ตื่น แล้วประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับพยาบาลเข็นลูกสาวเขาเข้ามา“น้องหิวนมค่ะคุณพ่อ” พยาบาลเอ่ยบอกชายหนุ่ม แล้วคนที่นอนนิ่งบนเตียงที่ใครคิดว่านอนหลับก็ลืมตาขึ้นมาทันที“เดี๋ยวดิฉันให้นมลูกเองค่ะ” ตะลิงปลิงเอ่ยขึ้น ทำให้มโนหันไปมองด้วยความฉงนงง ก็เมื่อกี้เธอหลับอยู่ หรือว่า...พยาบาลเข็นรถเข็นคีตภัทรไปหาผู้เป็นแม่ที่ขยับตัวพิงหัวเตียงรอให้นมหนูน้อย เมื่อถึง พยาบาลก็อุ้มหนูน้อยส่งให้คุณแม่ก่อนจะขอตัวออกไป เพื่อให้พ่อแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง“หิวเหรอคะหมูน้อยของแม่” หล่อนถามลูกน้อยในอ้อมกอด พลางเลิกคิ้วมองคนตัวโตเดินมาหยุดยืนข้างเตียง “ไปสิคะ ฉันจะให้นมลูก”“พี่อยากดู อีกอย่างลูกเราชื่อ คีตะ ชื่อจริง คีตภัทร เหลืองอร่ามทองคำส่องแสงระยิบระยับรุ่งเรืองพราวฟ้า พี่เป็นคนตั้งให้ลูกเอง” เขาบอกยิ้ม ๆ พลางยื่นมือไปหมายจะจับแก้มของลูก แต่คนเป็นแม่ปัดมือเขาออกห่าง“ใครให้คุณตั้งมิทราบ อีกอย่าง ออกไปได้แล้ว ฉันจะให้นมลูกของ

บนห้องนอนใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของลูกสาวตัวเล็ก วันนี้เป็นวันเสาร์วันหยุด มโนก็ไม่ยอมออกไปไหนทั้งวันช่วยภรรยาเลี้ยงลูก ตอนนี้ก็สี่เดือนแล้วที่หนูคีตภัทรลืมตาออกมาดูโลก ลูกสาวกำลังดูดนมแม่ด้วยความสุข ส่วนคนเป็นพ่อก็ได้แต่มองด้วยความอิจฉา เพราะตะลิงปลิงไม่ยอมให้จับเคล้นคลึงเลย แม้แต่นอน เจ้าหล่อนก็นอนหันหลังให้ตลอด“คีตะครับ เมื่อไหร่พ่อจะได้ทำแบบคีตะสักทีนะ” เอ่ยพลางยื่นมือไปหมายจะจับเต้าอวบอูมของภรรยาข้างที่ว่าง แต่ก็ถูกมือเล็กตีเข้าเสียก่อน“ลูกเพิ่งสี่เดือนเองนะคะพี่โน อดทนรอไม่ได้เหรอคะ”“นะครับ ให้พี่เถอะนครับ คืนนี้ขอได้ไหม ให้ป้านวลดูแลคีตะแล้วหนูแสบมาดูแลพี่บ้างได้ไหม พี่ต้องการ...” เขาไม่พูดแต่ส่งสายตาเป็นความหมายไปแทน“ต้องการมากไหมคะพี่โน” ถามพลางยกมือขึ้นลูบไล้แก้มสากของสามี“มากด้วยจ้ะคนดี ให้ผัวเถอะนะคืนนี้ สัญญาเลยจะเป็นเด็กดีนะครับเมียจ๋า...” มโนดึงมือเล็กที่กำลังลูบไล้แก้มของตนมาจูบแรง ๆ“คืนนี้ค่อยว่ากันค่ะ หมูอ้วนของแม่กินเยอะ ๆ นะคะ” พูดจบก็ดึงมือกลับมาที่ลูกสาวต่อ เหมือนหนูน้อยจะรู้ความ ผละออกมาดีดขาหัวเราะคิกคัก ทำให้ผู้เป็นพ่อกับแม่หัวเราะยิ้มตาม“อิ่

“เอ๊ะ! นั่นอะไรน่ะ” หรี่สายตามองออกไปนอกกระจกรถของตัวเอง แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปยังสิ่งที่กีดขวางถนนที่ตนกำลังจะขับรถผ่านไปด้วยความระแวดระวัง สายตาคมมองสำรวจบริเวณรอบ ๆ ข้างถนน แต่ก็เงียบ แล้วเขาจึงจอดรถแล้วเดินไปดูว่ามันคืออะไร เพราะคล้ายคนเหลือเกินโดยไม่ลืมหยิบปืนในรถติดมือออกมาด้วย"เฮ้อ!"ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงตบหน้าของคนตัวเล็กที่ใบหน้าอาบเลือดนิ่งทันที“ยังไม่ตาย” ตรวจชีพจรแล้วเธอยังมีลมหายใจ เขาก็รีบอุ้มเธอไปยังรถที่จอดทิ้งไว้ทันที “บ้าชะมัด! ชุดเปื้อนเลือดหมดเลย”เมื่อยัดร่างน้อยใบหน้าโชกไปด้วยเลือดเข้าไปในรถแล้วกก็รีบขับรถบึ้งไปยังโรงพยาบาลในตัวเมืองทันที จากจะกลับบ้านก็ต้องเปลี่ยนเส้นทางทันที แถมตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้ว จะปล่อยให้นอนหมดสติอยู่ข้างถนนคงดูใจร้ายเกินไป แถมเป็นผู้หญิงเสียด้วย เขาจึงพาเจ้าหล่อนขึ้นรถมาด้วยและพาไปหาหมอเวลาผ่านไปไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล เจ้าของร่างหมดสติใบหน้าโชกเลือดในชุดชาวเขาก็ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินทันที“อย่ามองผมแบบนั้น ผมเก็บเธอมาจากข้างทาง หมดหน้าที่ของผมแล้ว ขอตัว” เมื่อเห็นทุกคนมองตัวเองด้วยสายตาไม่ดี เขาจึงรีบแก้ต่างให้ตนเอง แล้วเดินจากไปทันทีเพรา