《Working as a Maid for the Billionaire》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

Hindi ko matagalan ang titig ni Lucas. Bawat segundo na nakatitig siya sa akin habang magkahawak ang aming mga kamay ni Nathan ay tila unti-unting pumupunit sa aking puso. Gusto kong bawiin ang aking kamay, gusto kong sumigaw at sabihing, ‘Lucas, hindi totoo ito! Ikaw lang ang mahal ko!’ Ngunit nanatiling selyado ang aking mga labi. Ang tanging nagawa ko lang ay ang mas lalong mayuko, hinahayaang takpan ng magulo kong buhok ang aking mukha para hindi ko makita ang pinsalang idinudulot ng aming palabas sa lalaking pinakamamahal ko. Naramdaman ko ang marahas na paggalaw ni Lucas. Narinig ko ang kalantog ng baso sa lamesa, marahas at padupok na pagkakapatong na himalang hindi nabasag. Tumiim ang kaniyang bagang. Kitang-kita ko mula sa gilid ng aking mga mata ang panginginig ng kaniyang panga habang pilit na nagtatagisan ang kaniyang mga ngipin sa matinding galit at paninibugho. Ang kaniyang mga kamao sa gilid ay mahigpit na nakakuyom, namumuti ang mga kuko sa tindi ng hawak sa sarili, t

Binuksan ni Nathan ang pinto ng kotse para sa akin, isang galaw na kahit gaano kapormal ay hindi nagpabawas sa bigat na nararamdaman ko. Pumasok ako sa loob, at agad akong binalot ng amoy ng mamahaling leather at ng banayad na scent ng kaniyang pabango. Pagkaikot niya patungo sa driver's seat at pagkaandar ng makina, ang marangyang tunog ng sports car ay tila naging hudyat ng pagsisimula ng isang byahe. Habang dahan-dahang umaalis ang sasakyan sa malawak na bakuran ng mga Villamor, hindi ko napigilang lumingon muli sa bintana ng silid ni Lucas. Sarado na ang kurtina, ngunit ang anino ng kaniyang galit at sakit ay tila nakaukit na sa aking isipan. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong mga kamay na mahigpit na nakahawak sa laylayan ng aking asul na damit. Tahimik ang naging simula ng aming biyahe. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang marahang instrumental na musika mula sa stereo ng kotse. Sa labas, mabilis na lumalampas ang

Apat na araw na ang mabilis na lumipas mula nang gabing iyon sa restaurant. Apat na araw na puspusan ang naging pag-arte namin ni Nathan. Sa bawat pagkakataon na alam naming nandoon si Lucas, sa hapag-kainan, sa malawak na sala, o kahit sa hardin, pilit naming ipinapakita ang isang huwad na tamis. Hinahawakan ni Nathan ang kamay ko, nagbubulungan kami na tila may sariling mundo, at sinasadya kong tumawa nang malakas upang makuha ang kaniyang atensyon. Ang buong akala ko, sa paulit-ulit na hampas ng selos, tuluyan siyang sasabog. Inasahan ko ang kaniyang galit ay magdudulot ng pag-aaksyon nya sa kasal nila ni Yanna. Ngunit nagkamali ako. Sa nagdaang apat na araw, wala siyang ginawa. Sa halip na harapin kami at mag-usisa, bawat subok namin na paitigin ang kaniyang selos ay sinasalubong niya lamang ng isang blangko, malamig, at tila patay na titig. Pagkatapos ng ilang segundong pagtitig na tila ba tinatantiya niya ang lalim ng aming ugnayan, dahan-dahan siyang tatalikod. Lalakad siya p

Tumingin ako kay Nathan, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking ibabang labi. Ang kaniyang mga salita na madalas kong pakinggan upang magkaroon ng lakas ay tila wala nang talab sa akin ngayon. Seryoso ang kaniyang mukha, ang mga mata ay puno ng pag-aalala, ngunit ang bawat tibok ng aking puso ay nagsasabing hindi ko na kaya. "Nathan..." mahina kong panimula, halos pabulong dahil sa bara sa aking lalamunan. "Kailangan ko lang... kailangan ko muna ng space." Bahagyang kumunot ang kaniyang noo. "Space? Anya, may tatlong araw na lang bago ang kasal. Kung aalis ka ngayon, kung bibitiw ka sa plano natin, paano na kayo ni Lucas? Paano na 'yong sa inyo?" Isang mapait na ngiti ang pilit kong iginuhit sa aking mga labi, kasabay ng unang pumatak na luha na kanina ko pa pinipigilan. Iniling ko ang aking ulo, marahang pinalalagpas ang init ng kaniyang mga kamay sa aking balat. "Hindi ko na alam, Nathan," basag ang boses kong sagot. "Hindi ko na alam kung ipaglalaban niya pa ba ako. Hind

Ang dalawang araw na pananatili ko sa aming bahay ay tila parang isang mahabang panaginip na ayaw kong magising, ngunit kasabay niyon ay ang mabigat na katotohanan na hindi ko pwedeng takasan habambuhay ang realidad. Sa loob ng mga araw na iyon, pilit kong ibinuhos ang aking atensyon sa pagtulong kay Nanay sa mga gawaing-bahay at sa pag-aalaga kay Lola. Sinubukan kong ngumiti, tumawa, at makipagkwentuhan na tila walang dinadalang sugat ang aking puso. Pero tuwing sasapit ang gabi, sa loob ng aking madilim na silid, doon muling bumabalik ang bawat tindi ng sakit. At ngayon, dumating na ang araw na pinakakinatatakutan ko. Bukas ang kasal ni Lucas. Ang araw kung saan tuluyan nang itatali ang kaniyang buhay sa babaeng pinili ng kaniyang pamilya. Walang kanselang naganap. Wala siyang ginawa. Inilabas ko ang aking cellphone mula sa bulsa. Hinanap ko ang pangalan ni Nathan sa aking mga contact. Naalala ko ang huling sinabi niya bago niya ako iwan dito noong nakaraang gabi na i-text ko raw