All Chapters of Working as a Maid for the Billionaire: Chapter 131 - Chapter 140

Napatulala ako sa kawalan.Ewan ko ba, bigla na lang akong napatigil sa aking ginagawa habang hawak ang basahan. Nakatitig lang ako sa isang maliit na gasgas sa ibabaw ng antigong mesa, ngunit ang totoo ay wala doon ang aking paningin. Lumipad ang aking isipan sa mga ala-alang pilit ko namang ibinabaon gabi-gabi. Ang bawat sulok ng mansyong ito ay tila may sariling boses, bumubulong ng mga sana at paano kung na alam ko namang wala nang patutunguhan. Parang isang sirang plaka ang utak ko, pabalik-balik sa huling gabi na naging masaya kami ni Lucas. Sa mga yakap niyang naging kanlungan ko, sa mga bulong niyang naging sandigan ko. Gaano ba kabilis mabura ang lahat ng iyon? Isang kurap lang ba talaga ang kailangan para ang isang reyna sa puso ng isang tao ay maging isang hamak na alikabok na lang na kailangang ipagpag?Sa gitna ng aking malalim na pag-iisip, isang pamilyar na tunog ng mga yabag ang biglang bumasag sa aking katahimikan.Ang lagutok ng matutulis na takong ni Yanna, na sinas

Bitbit ang natitirang lakas ng aking mga binti, naglakad ako pabalik sa maid’s quarters matapos ang nakakapang-banyas na paglilinis sa mansyon para sa hapunan. Kung pwedeng i-donate ang pagod ko, baka nakasagip na ako ng isang buong barangay. Ang utak ko naman, parang sirang plaka na pabalik-balik ang mukha ni Nathan na may kasamang nakakalokong ngiti. At minsan, ang mukha ni Lucas na kasalukuyang nakatatak ata sa Recently Deleted folder ng puso ko pero ayaw mag-permanently delete.Pagkabukas ko ng pinto ng quarters, sinalubong ako ng amoy ng piniritong isda at ang katahimikan na halos pwedeng hiwain ng kutsilyo. Doon sa sulok, nakaupo si Sabel sa harap ng maliit na lamesa, tahimik at seryosong sumusubo ng kaniyang hapunan. Kung titingnan mo siya, mukha siyang karakter sa pelikula na nagpaplano ng paghihiganti sa kaniyang mga kaaway habang nginunguya ang kanin.Huminga ako nang malalim, pinalipas ang kaba sa dibdib, at naglakad palapit sa kaniya. Hinila ko ang bakanteng upuan sa tabi

Tatlong oras. Tatlong oras na walang humpay na pagbubuhat, pagwawalis, pagpupunas, at pag-aayos ng tila sinalantang kwarto ni Nathan. Nang sa wakas ay mailagay ko ang huling piraso ng mabangong labada sa basket at mai-spray ang lavender scent sa ere, halos bumigay ang aking mga tuhod. Napaupo ako sa malambot na carpet sa gilid ng kama niya, hinahabol ang aking hininga habang pinapahid ang pawis sa aking noo gamit ang likod ng aking palad. Ano bang ginawa niya rito sa kwarto niya para gumulo ng ganito? Sobra-sobrang kapaguran ang nararamdaman ng buong katawan ko. Pakiramdam ko ay nag-marathon ako ng tatlong beses sa tindi ng ngalay ng aking mga balikat at balakang. Ngunit sa kabila ng pisikal na hapo, may kakaibang pakiramdam ng kapanatagan sa loob ko. Ang bawat sulok ng kwarto ngayon ay kumikinang na sa kalinisan, wala na ang mga nakakalat na sapatos, maayos na ang kumot na parang sa isang high-end hotel, at ang mga nagkalat na papel ay nakasalansan na nang maayos sa ibabaw ng study

Sa bawat pagbaba ng aking balikat, mas lalong bumibigat ang bawat hikbi na kumakawala sa aking bibig. Ang malamig na sahig ng kwarto ni Nathan ay tila nakikiramay sa lamig na lumalapnos sa aking puso. Yakap-yakap ko ang aking sariling mga tuhod, pilit na binubuo ang sarili kong nawasak sa bawat salita, sa bawat halik, at sa bawat bigat ng katotohanang iniwan sa akin ni Lucas. Akala ko, kapag umalis na siya, kahit papaano ay makakahinga ako nang maluwag. Akala ko, kapag naisara na ang pintong iyon, matatapos na rin ang tindi ng bagyo sa loob ng dibdib ko. Ngunit nagkamali ako. Ang katahimikan na iniwan niya ay mas lalong nagpapalutang sa bawat ala-ala ng kaniyang pagsusumamo, sa init ng kaniyang mga labi, at sa nakakapanghina na katotohanang ikakasal pa rin siya kay Yanna. Ilang minuto akong nanatili sa ganoong posisyon, wasak, luhaan, at walang kalaban-laban sa sarili kong emosyon. Parang gripo ang aking mga mata na ayaw huminto sa pag-agos, at ang bawat hiningang aking kinukuha a

"You see that?" bulong ni Nathan, ang kaniyang mukha ay nananatiling malapit sa akin habang ang kaniyang mga daliri ay marahang dumampi sa aking pisngi. Ang hawak niya ay banayad, ngunit bawat dampi ng kaniyang balat ay tila ba nag-iiwan ng kuryente na hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa matinding kaba na kasalukuyang bumabalot sa aking buong pagkatao. "He’s watching us, Anya. Effective, isn't it?" Hindi ako makakibo. Ang aking mga labi ay bahagyang nakabuka ngunit walang tunog na lumalabas. Ang aking buong atensyon ay nakapako sa mabigat na presensya sa aking likuran. Kahit hindi ako nakaharap kay Lucas, alam kong bawat galaw namin ni Nathan ay tila kutsilyong sumasaksak sa kaniyang pagtitimpi. Ang kaniyang hininga na kanina ay kalmado ay tila naging marahas, sapat para marinig ko ang bahagyang singhap ng hangin mula sa ibaba ng hagdan. "Nathan, baka... baka sumobra tayo," bulong ko pabalik, ang aking tinig ay nanginginig sa takot na baka bigla na lamang sumabog si Lucas at magwal