All Chapters of Working as a Maid for the Billionaire: Chapter 121 - Chapter 130

Walang umimik sa amin. Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya ulit. Ako na mismo ang bumasag sa natitirang distansya sa pagitan naming dalawa. Itinaas ko ang aking mga kamay at ikinapit sa kaniyang matipunong leeg, sabay hila sa kaniya pababa para selyuhan ang kaniyang mga labi ng isang mapusok at mariing halik. Ang landi-landi ko talaga! Pero syempre, kailangan kong ipaalala kay Lucas kung kaninong teritoryo siya. kahit engage sila ni Yanna, ako pa rin ang nagmamay-ari ng puso niya. Sus, engage-engage pa! Hindi naman yun ang gusto ng Lucas ko! Gulat man sa biglaan kong pag-atake, hindi nagpatalo si Lucas. Mabilis siyang nakabawi. Isang malalim na ungol ang kumawala sa kaniyang lalamunan bago niya mas lalong hinapit ang aking baywang, itinutulak ang aking katawan hanggang sa sumadsad ang aking likod sa nakasarang pinto ng kaniyang silid. Nagustuhan niya rin ang halik ko! Siguro, labi ko na ang favorite niyang kainin lagi. Nahahalata ko! Ang tunog ng pagkakasandal ko sa pinto ay

Muling uminit ang atmospera sa loob ng silid. Ramdam ko na naman ang pamilyar at masarap na tensyon na namumuo sa pagitan ng aming mga katawan habang nakapatong ako sa ibabaw niya. Akala ko talaga, tuluyan ko nang makakabisa ang bawat sulok ng langit kasama si Lucas. Ang kaniyang mga kamay ay marahan nang gumagapang paitaas mula sa aking baywang, nag-iiwan ng mga mapapangahas na haplos na tila ba sinasabing ako lang ang reyna ng kaniyang kama. Napapikit ako, handa nang isuko muli ang aking wisyo sa kaniyang mahiwagang kapangyarihan. Biglang may kumatok at parang binuhusan ng isang timbang yelo ang buong pagkatao ko. Ang nagbabagang apoy ng pagnanasa? Biglang naglaho na parang bula. "Lucas? Are you inside, babe? I’d like to see you." Nanigas ako sa ibabaw ni Lucas habang ang aking mga mata ay halos lumuwa na sa gulat. Ang boses na iyon, kahit kailan ay hinding-hindi ko makakalimutan. Ang matamis, pormal, at mayaman na tono na kulang na lang ay may kasamang background music ng violin

Kinabukasan, nagising ako na mas masigla pa sa sikat ng araw at mas energetic pa sa commercial ng isang energy drink. Pagdilat pa lang ng aking mga mata, agad na pumasok sa isip ko ang mukha ng aking pinakamamahal na si Lucas. Kahit nag-dinner sila kahapon nila Yanna, panatag ako dahil ako ang mahal niya. Diyos ko, napakagwapo talaga ng lalaking iyon! Kung may award lang para sa pinakamasarap na tanawin sa umaga, siguradong sa kaniya na mapupunta ang grand prize habangbuhay. Mabilis akong bumangon mula sa aking maliit na kama sa maid quarters. Inayos ko ang aking buhok at hinarap ang salamin. Pinanood ko ang sarili kong repleksyon habang may malapad na ngiti sa aking mga labi. "Good morning, self! Ngayong araw, ipapakita natin kay Sir Lucas kung ano ang depinisyon ng isang perpektong personal maid," bulong ko sa aking sarili sabay kindat sa salamin. Ganda ko talaga, gandang di niya ma-resist! Nagmamadali akong naligo at isinuot ang aking uniporme. Tiniyak ko na maayos ang pagkaka-

Binitawan ko ang sarili ko mula sa kaniyang yakap kahit na gustong-gusto kong manatili sa init niyon. Umatras ako, pilit na binabaybay ng aking lumalabong paningin ang kaniyang mukha. Ang kaniyang mga mata na dati ay puno ng tapang at kasiguruhan ngayon ay nababalutan ng takot at pag-aalinangan. Ang mga salita niya ay parang kulog na umalingawngaw sa buong silid, paulit-ulit na nagpapasakit sa sugat na kanina pa nakabukas sa aking dibdib. Nanginig ang aking mga labi habang mas lalong dumarami ang luhang pumapatak mula sa aking mga mata. Pakiramdam ko ay tuluyan nang gumuho ang maliit na daigdig na binuo naming dalawa sa loob ng apat na sulok ng kwartong ito. "Kaya hinahayaan mo sila?" Halos pabulong kong tanong, pero bawat pantig ay may bigat ng isang libong kabiguan. "Kasi natatakot kang mawala ang lahat ng mayroon ka? Natatakot kang mawalan ng pera?" "Anya..." Lumapit uli siya, pilit na inaabot ang aking kamay, pero marahan ko itong itinago sa aking likuran. Ang pag-iwas kong iyo

Lumipas ang mga araw na tila ba bawat segundo ay may dantaong bigat. Isang araw, naging isang linggo, hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilang gabi na akong nakatitig sa kisame ng aking maliit na silid, hinahayaang lamunin ng dilim ang aking mga luha. Tinupad nga ni Lucas ang aking hiling. Hindi niya ako nilapitan, hindi niya ako kinausap, at higit sa lahat, hindi niya ako tiningnan. Ngunit ang hindi ko pinaghandaan ay kung gaano pala kasakit ang maging isang estranghero sa lalaking dati ay naging buong mundo ko. Sa loob ng nagdaang mga araw, naging isang anino ako sa loob ng sarili kong buhay. Ang dating routine ko na gigising nang maaga para ihanda ang kaniyang kape, ayusin ang kaniyang mga gagamiting kasuotan, at gisingin siya nang may ngiti sa aking mga labi ay tuluyan nang naglaho. Pinalitan iyon ng maramihang paglilinis sa malalawak na bahagi ng mansyon, mga lugar kung saan alam kong hindi kami magtatagpo. Kung lalabas siya ng bahay sa umaga, titiyakin kong nasa hardin ako o