MasukANG MGA BAGONG DUMATING SA KABUNDUKAN
Habang nagpapahinga at naghahanda pa kami sa tahanan sa kabundukan, isang hapon ay dumating ang dalawang biyahero — pagod, maalikabok, at tila matagal nang tumatakbo mula sa panganib. Kasama sila ng isang matandang lalaki na kilala ni Eric mula pa sa kanyang paglalakbay noon: Ginoong Mateo, isang matalinong tagapamahala na dating naglingkod sa mga negosyo ngunit napilitang tumakas dahil nakita niya ang mga lihim na gawain ni Lucas.Ang Pagsubok at Ang Paninindigan Lumipas ang ilang linggo at lalong tumindi ang mga palatandaan ng panganib. Isang hapon, habang nagbabasa ako sa sala, may dumating na mga lalaki sa bahay—hindi sila pamilyar, at ang kanilang mga kilos ay puno ng banta. Nagulat ako at agad na nagtago sa likod ng haligi nang makita kong sumalubong sa kanila si Gabriel. Seryoso ang kanyang mukha, at ang dating lambing ay napalitan ng matinding kalamigan at pagbabantay. "Sabi ko na sa inyo, huwag kayong pupunta dito," sabi ni Gabriel nang walang emosyon. "Hindi kami makakaalis hangga't hindi ka sumasama sa amin," sagot ng isa sa kanila—ang pinakamatanda at tila pinuno nila. "Alam mo namang may utang ka pa. At ngayong mayroon ka nang ipinagtatanggol... baka masunod ka na sa wakas." Napansin kong tumingin ang lalaki sa direksyon kung saan ako nagtatago. Nanlamig ang buong katawan ko. Alam kong nandito
Ang Suporta at Ang Katotohanan Ilang araw ang lumipas at nagkita kami ng aking matalik na kaibigang si Maya sa unibersidad. Naglalakad kami patungo sa silid-aklatan nang bigla siyang tumigil at tumingin sa likuran ko. Nang lumingon ako, nakita ko si Gabriel na nakatayo sa hindi kalayuan, hinihintay ako bago siya umalis para sa kanyang mga gawain. Nakita ni Maya ang pagkakakabig ng kamay ko sa kanya, at ang paraan ng pagtingin namin sa isa’t isa. Hindi siya nagulat o nagalit; sa halip, dahan-dahan siyang ngumiti at umiling. "Sabi ko na nga ba," sabi niya nang makalapit kami. "Sabi ko naman sa'yo Mia, hindi ka lang basta nag-iimahinasyon o nababaliw. Ang tindi ng tingin niyo sa isa't isa... hindi iyon pwedeng itago ng sinuman." Nagpasalamat ako sa kanya. Ang suporta ng kaibigan ko ay napakalaking bagay para sa akin. "Nakakatakot pa rin minsan," pag-amin ko habang naglalakad kami. "Marami pa ring nagsasabi na ma
Ang Liwanag sa Daan Ilang linggo na ang lumipas mula noong araw na tinanggap na rin ng aking ama ang katotohanan. Ang bigat na matagal kong pasan sa aking dibdib ay tila unti-unting gumaan, ngunit alam kong hindi pa tapos ang lahat. Ang pagtanggap ng pamilya ay simula pa lamang ng mahabang paglalakbay na kailangan naming tahakin ni Gabriel. Sa unang pagkakataon, lumabas kaming dalawa nang magkasama hindi bilang "anak ng kaibigan" at "tagapag-alaga," kundi bilang magkasintahan. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit habang naglalakad kami sa gitna ng lungsod. Ramdam ko ang bawat piga ng kanyang daliri—tanda ng pagtitiwala, pagmamay-ari, at pangakong hindi niya ako iiwan. Napansin ko ang ilang tingin mula sa mga taong nakakasalubong namin. May pagtataka, may paghuhusga, lalo na’t kitang-kita ang malaking agwat sa aming edad at katayuan. Ngunit sa halip na matakot o mahiya, itinaas ko ang aking mukha at ngumiti. Sa tabi ko ay ang lalaking
Ang Bagong Simula Ilang linggo na ang lumipas mula noong araw na iyon, at unti-unti na kaming nasasanay sa bagong kabanata ng aming buhay. Hindi na namin kailangang magtago o matakot na mahuli—ngunit alam naming hindi pa rin ito magiging madali. Sa unang pagkakataon, lumabas kaming dalawa nang magkasama hindi bilang "kaibigan ng pamilya" at "anak ng kaibigan," kundi bilang magkasintahan. Pumunta kami sa isang maliit na kapehan sa gitna ng lungsod, at kahit na may mga tingin na kakaiba mula sa iba dahil sa aming pagkakaiba sa edad, hindi na kami nagpatinag. Hawak-kamay kaming naglakad, at sa bawat pisik ng kanyang kamay sa akin, nararamdaman ko ang lakas na ibinibigay niya. Isang hapon, habang nagbabasa ako sa sala, lumapit si Gabriel at inilapag ang isang maliit na kahon sa ibabaw ng mesa. Tumingin ako sa kanya nang may pagtataka. "Ano po ito?" tanong ko. Ngumiti siya at tumango upang buksan ko ito. Sa loob a
Ang Paghahanda sa Katotohanan Ilang araw ang lumipas at unti-unti naming nasanay ang aming mga sarili sa bagong ayos ng aming pagsasama. Sa bawat umaga, gumigising ako sa tabi niya—hindi na bilang panauhin, kundi bilang kanyang kasama. Natutunan kong ang matigas at seryosong anyo ni Gabriel ay naglalaho kapag kaming dalawa lang; nagiging malambing siya, mapag-alaga, at laging sinisigurong nararamdaman kong ligtas at mahalaga ako. Ngunit sa likod ng bawat ngiti at yakap, alam naming may isang malaking pagsubok na naghihintay sa amin. Ang katotohanang itinatago namin ay hindi mananatiling lihim magpakailanman. At ang pinakamabigat na bahagi nito ay ang pagharap ko sa aking ama—ang taong nagtiwala nang lubos kay Gabriel, at siyang nag-iisang sandalan ko mula pa noong pumanaw si Inay. Isang hapon habang magkatabi kaming nakaupo sa berandang nakatanaw sa hardin, hinawakan ni Gabriel ang aking kamay at dahan-dahang pinisil ito. "Mia," panimula niya
Ang Pagsisimula ng Lahat Tila tumigil ang oras sa paligid namin. Ang bawat dampi ng kanyang mga labi ay tila nag-alis ng lahat ng pag-aalinlangan at takot na matagal naming kinimkim. Hindi na ako ang batang lagi niyang tinitingnan nang may pag-iingat—ngayon, tinitingnan niya ako bilang ang tanging bagay na mahalaga sa kanya. Ang halik niya ay hindi padalos-dalos. Mabagal ito, puno ng pag-iingat, na tila tinatandaan niya ang bawat kurba ng aking mga labi na parang takot na baka magising na lang siya at mawala ang lahat. Ang mga kamay niya ay gumapang mula sa aking braso pababa sa aking baywang, idiniit ako nang lalo sa kanya hanggang sa wala nang matira na puwang sa pagitan namin—hindi na magkaiba ang aming init at tibok ng puso. Nang humiwalay siya sandali upang huminga, ang noo niya ay nanatiling nakadikit sa akin. Ang mainit niyang hininga ay humahaplos sa aking labi, at naramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang nakahawa
pananaw ni Gabriel Akala ni Marco matalino siya. Alam ko na may detective silang sumusunod kay Elena at nire-record ang bawat galaw niya. Kaya ginamit ko 'yun para takutin siya. At gumana naman.
Pagpasok ko kinabukasan, nakita ko si Mr. Montefalco. Sobrang bait niya sa akin. Tinitignan niya kung may kailangan ako. Kinukuha niya ang report ko araw-araw at ibinabalik kinabukasan na may mga papuri. Laging naka
Nahuhulog Na Ako Sa Kanya Pananaw ni Elena Nakatanggap ako ng mahabang mensahe pagkaalis ni Marco. "Kaya Ms. Elena, hinihiling namin na: 1. Magsimula ka nang magtrabaho bukas.2. Kami na ang bahala sa mga papeles at requirements sa school niyo.
Pananaw ni Elena Pumunta kami sa kumpanya niya. Naghanda ang CEO ng dalawang sasakyan para sa aming lima. Ang mga lalaki sa isa, at kaming mga babae naman sa kabila. Mabuti naman at naging maingat sila sa aming kaligtasan. Pagdating ko sa gusali...







