บททั้งหมดของ สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่?: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 13 || พ่ายแพ้ให้ภรรยาตัวแทนนานแล้วหึพลันนั้นมุมปากแกร่งก็ยกยิ้มอ่อนเมื่อภาพของเด็กสาวร่างอวบอิ่ม กิริยาเด๋อด๋า ไร้เดียงสาดุจผ้าขาวในวันวาน ผุดขึ้นในความคิดของซ่งตี้ชางอย่างไม่ทันตั้งตัว สามปีผ่านไป นางมิได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่ความบริสุทธิ์ใสสะอาดนั้นจางหาย ความกลมป้อมของเด็กหญิงวัยสิบสามถูกกาลเวลาขัดเกลา เหลือไว้เพียงความอิ่มเอิบของวัยแรกแย้ม ผิวเนียนนุ่มที่เคยแดงระเรื่อดุจผลท้อ แปรเป็นความสดใสของสตรีวัยสาวมากขึ้นดวงตากลมโตซุกซนเลือนหาย เหลือไว้แต่แววตาเจ้าเล่ห์ แพรวพราวราวซ่อนเลศนัย โดยเฉพาะยามที่นางคิดว่าไร้ผู้ใดจับจ้อง ยิ่งร้ายกาจ กาลเวลาไม่เพียงพานางเติบโต หากยังล้างความไร้เดียงสาจนแทบสิ้นเสียดายหรือไม่?ที่ความบริสุทธิ์นั้นเลือนหาย เหลือเพียงชั้นเชิงที่นางซ่อนใต้ท่าทีสงบเสงี่ยม ยามเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น นางก้มหน้า เงียบ สำรวม แต่เพียงเผลอเสี้ยวลมหายใจยามที่นางคิดว่าเขามองไม่เห็น ตัวตนที่แท้จริงกลับเผยออกมา ความหงุดหงิด ความดื้อรั้น หรือแววขัดใจเล็กน้อยที่นางพยายามกดเก็บ ยามถูกเขากลั่นแกล้งลงโทษ ล้วนแสดงออกมาเต็มเปี่ยมเขาเห็นทั้งหมด แต่กลับไม่คิดเสียดายแม้แต่น้อย

ตอนที่ 15 || นางคิดดีแล้วหรือ? ส่วนล่างของฟอร์มถึงจะมีเรื่องทุกข์ใจ เฉินสุ่ยเยว่ก็ยังคงแวะมาคารวะท่านผู้เฒ่าทั้งสองทุกวันมิได้ขาด นางมาอย่างสม่ำเสมอนับตั้งแต่แต่งเข้าจวนซ่งกั๋วกง จนคนในเรือนผิงอวี้ล้วนคุ้นเคยกับเงาร่างแน่งน้อยนานแล้ว เรียกว่าหญิงสาวไม่เคยขาดตกบกพร่องกับหน้าที่ภรรยาและหลานสะใภ้และในยามใดที่จัดการธุระของตนเสร็จแล้ว หญิงสาวก็มักเข้ามานั่งสนทนา ชงชา และขอคำแนะนำเรื่องทำบัญชีไปจนถึงเรื่องทำการค้ากับผู้เฒ่าทั้งสองอยู่เสมอมิได้ขาด ท่าทีของนางสงบเสงี่ยม สำรวม เหมาะสมกับฐานะหลานสะใภ้ในเรือนใหญ่ทุกประการเรียกว่ายิ่งอยู่ในโลกแห่งนี้นานเพียงใดตัวตนของ ‘ของขวัญ’ หญิงสาวต่างยุคก็เริ่มเลือนหาย กลายเป็น เฉินสุ่ยเยว่ คุณหนูสามแห่งจวนราชครูเฉินมากขึ้นทุกวันวันนี้ก็เช่นกัน หญิงสาวนั่งอยู่เบื้องหน้าซ่งเหล่าไท่ไท่อย่างสงวนท่าทาง มือเรียวประคองถ้วยชาช้าส่งหญิงชราให้ด้วยความเคารพ กลิ่นหอมอ่อนของใบชาผสมดอกเหลียนฮวาลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่ความคิดของนางกลับไม่ได้อยู่กับกลิ่นชานั้นแม้แต่น้อยช่วงสายซ่งเหล่าไท่เย่ออกไปข้างนอกแล้วบัดนี้ในเรือนจึงมีเพียงเสียงของหญิงชราและหญิงสาวที่นั่งสนทนากันด้

ตอนที่ 16 || เถ้าแก่ซ่งหานคุนหลังจากเมื่อวาน ซ่งเหล่าไท่ไท่เคยแวะมาชวนหลานชายดื่มน้ำชา เช้าวันนี้หญิงชราก็ยังมาเยือนเรือนผิงเซียงอีกครั้งดังเดิม ราวตั้งใจจะใช้เวลาอยู่กับหลานชายให้นานขึ้นอีกเล็กน้อย ทั้งสองนั่งเคียงกันใต้ชายคา รับลมอ่อนที่พัดผ่านสวนด้านหน้า กลิ่นหอมของชาบุปผาเหลียนฮวาที่เฉินสุ่ยเยว่เป็นผู้ผสมเองลอยคละคลุ้งทั่วบริเวณ คล้ายหมอกบางที่แทรกอยู่ในอากาศ บรรยากาศสงบเรียบ ทว่าภายใต้ความสงบนั้น กลับมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่โดยไม่อาจเอื้อนเอ่ยซ่งตี้ชางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทางนิ่งสงบราวบุรุษผู้ละวางโลกภายนอก แววตาที่มองเห็นเพียงขาวและดำ ทำให้ผู้คนภายนอกต่างเข้าใจว่าเขาเป็นเพียงกั๋วกงผู้ตาบอด ใช้ชีวิตเรียบง่าย ตัดขาดจากอำนาจและการเมืองในราชสำนักทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม ภายใต้ความสงบนั้น คือเงามืดซึ่งเต็มไปด้วยอำนาจที่แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต้องเกรงใจเขา เพียงแต่ชายหนุ่มไม่เคยเผยอำนาจออกไปเท่านั้นแน่นอนว่าซ่งตี้ชางมิใช่เพียงอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกร ผู้ก้าวขึ้นเป็นเป่ยฉีเจียงจวินตั้งแต่อายุยังน้อย หากยังเป็นผู้ที่ยืนอยู่เหนือกระแสอำนาจทั้งหมดโดยไม่เปิดเผยตัว เขาไ

ตอนที่ 17 || หุบปากเสียส่วนล่างของฟอร์มวันรุ่งขึ้นยามอิ๋นแสงแรกยังมิทันสาดส่องทั่วผืนฟ้า เฉินสุ่ยเยว่ก็ออกจากจวนไปยังนาข้าวในที่ดินบรรดาศักดิ์ของท่านกั๋วกง ด้วยอาชาสีน้ำตาลไม้กับสาวใช้เสี่ยวถง นางมิได้เพียงยืนมองคนงานอย่างเดียว หากยังลงมือก้มกายถอนหญ้าด้วยตนเองอย่างตั้งใจอยู่เป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม มือแน่งน้อยเปรอะดิน เสื้อผ้าเปื้อนคราบโคลน ทว่าท่าทีของนางกลับนิ่งสงบ มิได้แสดงความรังเกียจหรือเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย กระทั่งแดดเริ่มแรงขึ้น พ่อบ้านใหญ่ซ่งเกาจึงจำต้องออกปากเชิญให้นางกลับจวน"ฟูเหริน แดดเริ่มแรงแล้วขอรับ หากท่านยังอยู่ต่อ เกรงจะไม่สบาย กลับจวนเถิดขอรับ"เฉินสุ่ยเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้าเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยว่านางสมควรกลับจวนเสียที"อืม เช่นนั้นทางนี้ก็ฝากพ่อบ้านใหญ่จัดการดูแลต่อด้วย""ขอรับฟูเหริน"เมื่อนางควบม้ากลับถึงเรือนผิงเซียงโดยมีเสี่ยวถงติดตามเช่นขาไป แสงแดดยามสายก็สาดส่องลงมาเต็มที่ หยาดเหงื่อเกาะพราวตามไรผม เสื้อผ้าแนบชิดผิวจนเห็นเค้าโครงร่างบางอย่างชัดเจน ใบหน้าขาวผ่องกลับแดงระเรื่อเพราะความร้อนและการใช้แรงงานถอนหญ้าทันทีที่ฝีเท้าของนางเหยียบย่างเข้าใกล้ระเ

"เอาเถอะ อาเยว่ นี่ก็เลยยามอู่มาแล้ว เจ้ายังมิได้กินข้าวกลางวันใช่หรือไม่"เฉินสุ่ยเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะนึกได้ว่าไม่เหมาะสมจึงตอบออกไปเป็นคำพูด"เจ้าค่ะ""สำรับอาหาร ย่าให้บ่าวในเรือนครัวเตรียมไว้แล้ว หากเจ้ามาแล้วก็กินข้าวกันเถอะ อย่าให้ท้องว่างนาน เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ"น้ำเสียงนั้นอบอุ่น ราวมารดาที่เอ่ยกับบุตร เฉินสุ่ยเยว่รู้สึกอุ่นวาบในใจเล็กน้อย นางก้มศีรษะลงอีกครั้ง"ขอบพระคุณท่านย่าที่ห่วงใยเจ้าค่ะ"เพราะน้ำเสียงของหญิงชราอบอุ่น ละมุนราวแสงแดดยามสายที่ทอดผ่านชายคาเรือน เฉินสุ่ยเยว่พยักหน้ารับอย่างสำรวม พร้อมกล่าวขอบคุณจากใจออกไป"เช่นนั้นก็ให้คนไปยกอาหารกลางวันมาตั้งโต๊ะตรงนี้เถิด"เสียงของซ่งตี้ชางเอ่ยขึ้นในทันที น้ำเสียงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ จนยากจะคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่เสี่ยวหมิ่นได้ยินก็รีบรับคำ ก่อนเร่งให้บ่าวทั้งชายและหญิงช่วยกันยกสำรับอาหารมาจัดวางบนโต๊ะหินอ่อนริมระเบียงอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นอาหารร้อนลอยคลุ้ง ผสมกับกลิ่นชาบุปผา กลายเป็นบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและเงียบสงบในคราเดียวกันทว่าความสงบนั้น กลับถูกทำลายลงในชั่วพริบตาเมื่อท่านกั๋วกงหนุ่มเอ่ยป