Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

ตอนที่ 32 ||ท่านมันตัวร้ายธงดำที่จริงใจซ่งตี้ชาง!อีกหนึ่งเดือนต่อมา ขบวนรถม้าของจวนซ่งกั๋วกงก็ออกเดินทางจากต้านโจวมุ่งหน้าสู่ฉางอัน เมืองหลวงแห่งแผ่นดินต้าหยวน การเดินทางครั้งนี้ ภายนอกดูราวกับมิได้มีสิ่งใดพิเศษมีเพียงซ่งกั๋วกงกับภรรยา เดินทางเข้าร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครบรอบสิบห้าปีแห่งการครองราชย์ของฮ่องเต้จ้าวเหยียนเฟยตามธรรมเนียมเท่านั้น ทว่าใต้ความเงียบสงบนั้น กลับซ่อนคลื่นลมรุนแรงเอาไว้ โดยเฉพาะสำหรับสกุลเฉิน รวมถึงสกุลฟางสายรอง ที่คิดไม่ซื่อต่อองค์ชายใหญ่เรียกได้ว่าแผนการของซ่งตี้ชางในคราวนี้ ยิงธนูเพียงดอกเดียวแต่กลับหมายจะเด็ดนกหลายตัวพร้อมกัน เนื่องจากตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซ่งตี้ชางมิได้ส่งข่าวล่วงหน้าไปยังเมืองหลวงแม้แต่น้อย ว่าตนจะเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วยตนเองทั้งยังพาซ่งกั๋วกงฟูเหรินติดตามมาด้วย เขาเงียบเสียจนหลายฝ่ายเข้าใจว่า อดีตแม่ทัพผู้ตาบอดคงยังเก็บตัวอยู่ที่ต้านโจวเช่นเคย รวมถึงเฉินหมิงเยว่กับฟางหยางเจี่ยนด้วยกับราชครูเฉินและคุณชายใหญ่เฉินสองสามีภรรยาและพรรคพวกนั้นชะล่าใจเกินไป คงเพราะคิดว่าพวกตนรู้ดีว่าคนเช่นเฉินสุ่ยเยว่เป็นอย่างไร คุณหนูสามเฉินในอด

ไม่นาน ฮ่องเต้จ้าวเหยียนเฟยก็เสด็จขึ้นประทับเหนือบัลลังก์มังกรทองภายในตำหนักหลงฉือ ซ่งฮองเฮาประทับอยู่ด้านข้าง สีพระพักตร์สง่างามสูงศักดิ์ ส่วนเบื้องล่าง เหล่าองค์ชายและสนมชั้นสูงต่างทยอยนั่งประจำตำแหน่งของตนหลังประกาศเริ่มงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ ขันทีฝ่ายในก็เริ่มอ่านรายชื่อแขกผู้มีเกียรติหน้าพระที่นั่ง เพื่อให้ออกมาถวายพระพรและมอบของขวัญตามลำดับแน่นอนว่าแขกเหล่านี้ ล้วนเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกด้วยพระองค์เอง เสียงประกาศดังต่อเนื่องผ่านไปกว่าสิบเจ็ดนาม บรรยากาศภายในตำหนักยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการสนทนาอย่างผ่อนคลายกระทั่ง..."ซ่งกั๋วกงแห่งต้านโจว ซ่งตี้ชาง พร้อมซ่งกั๋วกงฟูเหริน เชิญออกมาถวายพระพรและมอบของขวัญ!"เพล้ง!เสียงถ้วยสุราหล่นกระแทกพื้นถึงไม่ดังมากเนื่องจากเสียงพูดคุยรอบข้างดังกลบแต่ก็ยังดังเรียกให้หลายสายตาพุ่งไปยังจุดกำเนิดของเสียง ในขณะราชครูเฉินหน้าซีดเผือด มือทั้งสองแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ข้างกายเขา คุณชายใหญ่สกุลเฉินเองก็เบิกตากว้าง ราวกับมิอยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินส่วนฟางหยางเจี่ยนกับเฉินหมิงเยว่นั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในพริบตา โดยเฉพาะเฉินหมิงเยว่รีบ หันมองไ

ส่วนอำนาจที่แท้จริง…จะตกอยู่ในมือของจ้าวหยางเจี๋ย ผู้ซึ่งภายหน้าจะได้รับการแต่งตั้งเป็นชินอ๋องแทน แม้ทั้งสองจะมิใช่พี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน แต่ธรรมเนียมทั้งหลาย ล้วนเปลี่ยนแปลงได้ หากผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรเป็นผู้กำหนดมันขึ้นใหม่ซ่งตี้ชางฟังแล้วมีหรือจะไม่ตอบรับ การได้ เอาคืน ญาติผู้น้องอย่างจ้าวหยางไท่ ด้วยวิธีเช่นนี้ นับว่าสาแก่ใจยิ่งกว่าการลงมือสังหารเสียอีกการได้เป็นฮ่องเต้ แต่ไร้อำนาจอยู่ในมือ ต้องนั่งบนบัลลังก์สูงสุดของแผ่นดิน แต่กลับถูกผู้อื่นควบคุมทุกสิ่ง เช่นนี้มิทรมานยิ่งกว่าความตายหรอกหรือส่วนหน้าที่ของซ่งตี้ชาง ก็มีเพียงคอยหนุนหลังชินอ๋องในอนาคตเท่านั้น สำหรับเขา เรื่องแค่นี้ง่ายดายเกินไป เพราะต่อให้วันนี้ซ่งตี้ชางมิได้ถือกองทัพแล้วแต่เส้นสาย อำนาจ เงินทอง และกำลังคนในมือเขา กลับยังน่ากลัวยิ่งกว่าตอนเป็นแม่ทัพเสียอีก ไหนจะสมองอันเฉียบคมที่สามารถมองทะลุการเมืองได้ในก้าวเดียว ต่อให้มีตำแหน่งเพียง ซ่งกั๋วกง แต่อำนาจที่แท้จริงของเขา อาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้เท่านั้นดังนั้นค่ำคืนนี้ ซ่งตี้ชางจึงนับว่าสาแก่ใจอย่างแท้จริง เขาไม่คิดฆ่าซ่งฮองเฮาหรือจ้าวหยางไท่อีกต่อไปแล้ว

หลังจากขบวนของซ่งกั๋วกงกลับถึงต้านโจวได้ไม่ถึงเจ็ดวัน ข่าวร้ายก็ถูกประกาศออกไปอย่างเอิกเกริกว่า ซ่งกั๋วกงฟูเหริน หรือเฉินสุ่ยเยว่ เสียชีวิตแล้วสาเหตุคือร่างกายอ่อนแอจากการเดินทางไกล ล้มป่วยหนักระหว่างกลับจากเมืองหลวง สุดท้ายทนพิษไข้ไม่ไหวจากไปในที่สุดข่าวดังกล่าวถูกส่งออกจากต้านโจวอย่างรวดเร็ว ทั้งผ่านพ่อค้า คนเดินทาง สำนักข่าวสาร รวมถึงคนของจวนซ่งกั๋วกงที่จงใจปล่อยข่าวออกไปโดยตรง ไม่ถึงสองเดือน ข่าวการตายของ คุณหนูสามสกุลเฉิน ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งต้าหยวนผู้คนจำนวนมากต่างถอนหายใจเสียดาย บ้างกล่าวว่านางอายุสั้น บ้างกล่าวว่านางโชคร้าย แต่สุดท้าย…ชื่อของ เฉินสุ่ยเยว่ ก็ถูกปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์เพราะป่วยตายและทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นแผนของซ่งตี้ชาง ในเมื่อเขาคิดจะทำลายสกุลเฉินอยู่แล้ว ย่อมไม่มีวันปล่อยให้ภรรยาของตนยังต้องแบกรับชื่อเสียงและความเกี่ยวข้องกับตระกูลนั้นต่อไปอีกทั้งเรื่องสลับตัวเจ้าสาวในวันงานเลี้ยง ถูกผู้คนทั้งแผ่นดินรับรู้ไปแล้ว ต่อให้เฉินสุ่ยเยว่เป็นฝ่ายถูกบังคับแต่งแทนพี่สาว สุดท้ายผู้คนก็ยังต้องหยิบเรื่องนี้มานินทาไม่จบสิ้น ซ่งตี้ชางจึงเลือก สังหารตัวตน ของเฉินสุ่ยเยว่เสีย

สองผู้เฒ่าที่เห็นความรักของทั้งคู่มาตั้งแต่ต้น ต่างมีดวงตาแดงเรื่อด้วยความปลื้มปีติ"สามสามีภรรยาคารวะกัน"เมื่อซ่งตี้ชางหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉางเยว่ซิน มุมปากของกั๋วกงหนุ่มก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างอ่อนโยนสายตาของเขา แม้มองเห็นเพียงเงารางเลือนรางผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวผืนบาง แต่กลับไม่เคยมองพลาดเวลาที่เป็นนางตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้หลังพิธีเสร็จสิ้น เสียงแสดงความยินดีก็ดังขึ้นทั่วทั้งจวน จ้าวหยางเจี๋ยยกจอกสุราขึ้นพลางหัวเราะ"ข้าขอดื่มอวยพรให้คู่บ่าวสาวครองรักยืนยาวจนแก่เฒ่า มีลูกมีหลานสืบทอดเชื้อสายให้ตระกูลซ่งรุ่งเรืองไปอีกร้อยปี"ซ่งตี้ชางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนประสานมือคารวะผู้แทนพระองค์ แขกที่เหลือจึงลุกขึ้นกล่าวอวยพรเสียงดังอื้ออึง ฉางเยว่ซินเองก็โค้งกายประสานมือคารวะตามสามีเช่นกันเข้าพิธีแต่งงานเหมือนกัน เจ้าบ่าวก็เป็นคนเดียวกัน แต่ความรู้สึกของวันนี้ กลับต่างจากเมื่อสองปีก่อน ราวกับฟ้ากับเหวจวบจนถึงเวลาส่งตัวเจ้าสาวมารอเจ้าบ่าวเข้าห้องหอ ภายในเรือนผิงเซียงที่คึกคักไปด้วยแขกและสหายรวมถึงสาวใช้ที่เข้ามาอวยพร มาพูดคุยกับเจ้าสาวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มสงบและเงียบลงในที่