All Chapters of ทะลุมิติมาพิชิตใจสามีแสนร้ายกาจ (70'S): Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31แหกกรงขัง“หนิงเจียเป็นยังไงบ้างเธอไปนานมากเลย ฉันเป็นห่วงแทบแย่”หลิงจินที่กำลังเป็นห่วงหนิงเจียชนิดที่เรียกว่านั่งไม่ติดตาเป็นประกายเมื่อเห็นหญิงสาวกลับเข้าห้องขังอย่างปลอดภัย เธอกังวลแทบแย่เลยให้ตายสิ“พี่สาวบาดเจ็บไหมคะ”เด็กหญิงตัวน้อยชื่อว่าผิงผิงเป็นห่วงพี่สาวมาก ภาวนาตลอดขอให้พี่สาวปลอดภัย หนิงเจียโบกมือเล็กน้อย ก่อนจะเอากระดาษที่ซุกซ่อนในอกเสื้อออกมากาง ในห้องขังค่อนข้างมืดแต่หนิงเจียเอาไฟฉายกระบอกเล็กออกมาส่องแม้ทุกคนจะสงสัยว่าเธอไปเอามาจากไหน แต่ด้วยบรรยากาศตอนนี้ไม่ถามจะดีกว่า“ไม่เป็นไรหายห่วง ขอบคุณทั้งสองคนมาก หลิงจิน...นี่เป็นเส้นทางที่ฉันไปสำรวจมา เธอต้องพาทุกคนออกไปทางนี้แล้วไปหลบที่นี่ ฉันทำที่ซ่อนตัวเอาไว้พอบดบังสายตาได้ ไปถึงก็อยู่กันเงียบ ๆ รอผู้พันมาแล้วฉันจะส่งข่าวให้ว่าพวกเธอหลบอยู่ตรงไหน”หนิงเจียใช้เวลาราวสี่สิบนาทีทั้งสำรวจเส้นทาง ทำที่ซ่อนตัว ล้างตัวให้สะอาดเพื่อตบตา เขียนแผนที่หลบหนี รวมถึงติดตั้งแผ่นสะท้อนแสงตรงทางลัดให้ทหารเพื่อให้ง่ายต่อการหลบเลี่ยงสายตาพวกมันเธอทำภารกิจอย่างเร่งรีบ โชคดีที่แต่ละอย่างนั้นใช้เวลาไม่นาน แต่ถ้าไม่มีพลังพิเศษเธอ

บทที่ 33บ้านหลินโดนเผาวอดเมื่อรถยนต์คันสีดำสนิทวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านก็พบเจอกับความโกลาหลเข้าอย่างจัง ชาวบ้านถือขันน้ำ บางคนถือหม้อใบเล็ก ๆ วิ่งผ่านหน้าไปอย่างเร่งรีบ ลู่หานที่เป็นคนขับรถได้แต่มองตาปริบเพราะคนเหล่านั้นวิ่งตัดหน้ารถเขาไปหลายครั้งควันไฟกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้าให้พอคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหนิงเจียพลันมีแววตาเย็นเยียบขึ้นชั่วขณะทางนั้นไปเป็นเส้นทางไปบ้านหลิน!เปลวไฟที่กำลังแผดเผาทุกสิ่งยังไม่ทันมอดดับ มันไหม้บ้านไปเกือบจะหมดหลัง หนิงเจียลงจากรถแล้วกวาดตามองหาคนในครอบครัว แต่กลับไม่เจอใคร ส่วนลู่หานมองบ้านที่กำลังถูกเปลวไฟเผาไหม้ด้วยสายตานิ่งงันหวงเล่อหยางมองไปรอบด้านไม่เจอใครก็นึกเป็นห่วง ทว่าเขายังไม่ทันจะพูดอะไร ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านหลายคนก็วิ่งเข้ามาหา แต่ละคนตัวเปียกโชกเพราะช่วยกันขนน้ำมาดับไฟ บางคนก็กลัวว่าไฟจะลามเข้าบ้านตนเองมีเพียงบ้านหวงที่มามุงดูเฉย ๆ แต่ไม่ช่วยดับไฟ พอเห็นหวงเล่อหยางลงรถมาก็ตกใจมาก พวกเขาคิดว่าหวงเล่อหยางนั้นพิการไปแล้ว ด้วยความตกใจพวกเขาจึงพากันกลับบ้านเพื่อปรึกษากันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หวงเล่อหยางโกหกหรอกหรือ?!เห็นสภาพของพวกชาว

บทที่ 35เผามาก็เผาคืนใช้เวลาขับรถข้ามเมืองราวหนึ่งชั่วโมงครึ่ง รถยนต์สีดำขับเข้ามาแถวเขตบ้านโครงการตามคำบอกของลู่เฟย ก่อนจอดลงหน้าโครงการเพราะไม่สามารถขับรถเข้าไปได้เนื่องจากมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อไม่ต้องการให้ใครตามกลิ่นเจอ พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะต้องลอบเข้าไป“เอ๊ะ บ้านหลินสามอยู่เขตนี้เหรอพี่ใหญ่”“ใช่ พี่สืบมาแล้ว หมู่บ้านนี้แน่นอน”“แสดงว่าคนบ้านหลินที่ส่งคนไปกรีดหน้าฉัน พวกมันทำอย่างนั้นไปทำไม”หนิงเจียขมวดคิ้วตอนเธอตามกลุ่มคนร้ายที่มาดักกรีดหน้าเธอวันนั้น พวกมันก็เข้ามาในเขตโครงการนี้ ถ้าไม่ติดว่าเซียวผิงอินมาขวางไว้ก่อนเธอก็คงรู้ตัวคนบงการตั้งนานแล้ว เมืองนี้ห่างจากเจิ้งโจวไม่ไกล ใช้เวลาเดินทางไม่นานนักหนิงเจียพูดออกมาลอย ๆ ลู่เฟยที่พอรู้เรื่องก็ฟังเฉย ๆ แต่กลับกัน คนไม่รู้เรื่องคือหวงเล่อหยาง เมื่อเขาได้ยินว่ามีคนจะกรีดหน้าหนิงเจีย ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันมีสีหน้าทะมึนลง“มีคนจะกรีดหน้าเธอ?” เขาถามเสียงเข้ม“ใช่ค่ะ”“มันเป็นใคร”“ฉันก็ไม่แน่ใจ พวกมันบอกว่าฉันสวยเกินไปเจ้านายจึงไม่ปลื้ม เลยมีคำสั่งให้มันกรีดหน้าฉันซ้ำ ๆ จนกว่าจะเสียโฉมไปตลอดชีวิต”หวงเล่อหยางเลือดขึ้

บทที่ 37เล่นสกปรก“ฉันก็อยากเห็น เอาสักหน่อยสิหนูเสี่ยวเจีย”“ถือว่าออกกำลังกายแล้วกันนะ”“อืม น่าลองนะเสี่ยวเจีย หนูฟ่านเหมยก็เป็นผู้มีฝีมือ หากได้ประลองกันน่าจะได้ประสบการณ์พอสมควรนะ”นายพลคนอื่น ๆ สนับสนุน อยากเห็นกับตาเหมือนกันว่าหลานสาวที่นายพลจางชื่นชมนั้นจะเก่งสักแค่ไหน ขอชมฝีมือสักหน่อยถ้าเก่งจริงก็จะขอดึงตัวไปทำงานด้วยน่ะนะหรือบางคนแค่อยากดูชั้นเชิงการต่อสู้ของทั้งคู่ ไม่ได้คิดเป็นอื่น แต่ทว่าบางคนกลับยิ้มหยันเพราะไม่เชื่อว่าพวกผู้หญิงจะเก่งเท่า หรือเก่งกว่าผู้ชายสตรีนั้นเป็นแค่คนอ่อนแอมีหน้าที่ตั้งครรภ์ให้กับผู้ชายในสายตาของพวกเขา แต่นั่นก็ไม่ได้มีใครเปิดโปงความคิดของตัวเองออกไปในเมื่อตอนนี้บุตรสาวพลเอกฟ่านออกหน้าแล้วนี่“ว่ายังไงเสี่ยวเจีย หลานพอจะแสดงให้คนแก่ ๆ เหล่านี้ได้เห็นกับตาหน่อยหรือเปล่า” นายพลจางหันมาถามหลานสาวเสียงอ่อนกว่าใครถ้าไม่อยากทำ ก็แค่ปฏิเสธไปนายพลหัวขาวหัวเราะ ไม่โกรธที่โดนเหน็บว่าเป็นคนแก่ แต่กลับขำก๊ากเสียด้วยซ้ำ “ฮ่า ๆๆ ถึงฉันจะแก่แต่ฉันก็ยังแข็งแรงมากนะนายพลจาง”“จะไม่แข็งแรงได้ยังไงครับท่านฮง เพราะท่านได้ของดีมาน่ะสิ อย่าว่าแต่ท่านเลยนะ ผมเอง

บทที่ 39กำจัดอย่างเลือดเย็น“ท้าทายฉันขนาดนี้ไม่กลัวตายเลยสินะ ถ้าอย่างนั้นก็หมดเวลาของเธอแล้วหลินหนิงเจีย”ฟ่านเหมยก้าวขึ้นมายืนข้างหน้า จ่อปลายกระบอกปืนไปยังหนิงเจีย ซึ่งสายตาที่อีกฝ่ายมองมาโดยท้าทายไม่หลบสายตา ไม่กลัวตาย มันทำให้ฟ่านเหมยอยาก ’ฆ่า’ ผู้หญิงคนนี้ให้พ้น ๆตายซะเถอะ!คิดแล้วฟ่านเหมยพลันลั่นไกออกไปสองนัด!ปัง ปัง!“อึก!”ทว่ากระสุนที่ถูกยิงออกไปนั้นหนิงเจียไม่ได้สัมผัสมันแม้แต่น้อย คนที่ถูกยิงเข้าเต็ม ๆ แผ่นหลังคือหวงเล่อหยางที่คว้าร่างภรรยาโอบกอดปกป้องเธอไว้ ลำแขนแกร่งกอดร่างบางแนบแน่นเขายอมปกป้องหนิงเจียด้วยชีวิต!“เล่อหยาง!”“พี่เล่อหยาง!”ลู่เฟยโอบกอดน้องสาวจากทางด้านหลังไม่ให้เธอล้ม ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอยากจะสังหารพวกมันเสียที ปืนที่เขามีก็ถูกพวกมันยึดไปหนิงเจียกอดประคองคนเจ็บเอาไว้ สัมผัสได้ถึงความถี่กระชั้นชิดในการหายใจของเขาก็รีบวางมือลงบนแผงอกแกร่งส่งพลังรักษาเข้าไปหยุดยั้งให้เลือดหยุดไหล พร้อมช่วยรักษาบาดแผลภายในเบื้องต้นเธอมีเวลาน้อย ขอแค่ยื้อชีวิตของเขาไว้ก่อนด้วยพลังรักษาระดับสี่ทำให้หวงเล่อหยางกลับมาหายใจได้อย่างปกติ ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงมาก“คุณยอมตายเพ