All Chapters of หลิงหลาน เยี่ยนเหยา เคหาสน์ซ่อนสิเน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

ลมหายใจอบอุ่นเป่ารดดวงหน้างาม“คุณคือใครหรือคะ”เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมสองมือที่เลื่อนมาวางยังไหล่หนา ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่ม เลื่อนเรือนกายหนาทาบทับเรือนกายหอมกรุ่น ท่อนแขนข้างหนึ่งสอดเข้ายังลำคอหญิงสาว ให้หญิงสาวหนุนลำคอเอาไว้ โดยใช้มือข้างนั้นคว้าไหล่กลมมนเอาไว้พร้อมลงแรงนวดเบาๆเจียวมี่ลมหายใจติดขัดเมื่อสานสบดวงตามืดมนคู่นั้นอีกครั้ง ไม่รู้ตัวแม้ในยามที่เขาเลื่อนมือลงไปคว้าต้นขาข้างหนึ่ง ยกสูงขึ้นพร้อมแนบแก่นกายแข็งขึงประชิดตัวตนเปียกชื้นที่พร้อมพรั่ง“อ๊ะ...อื้อ /อา..!”สองเสียงดังประสานกัน ในยามที่แก่นกายสอดแทรกเข้าไปในกายสาวเจียวมี่สะดุ้งพร้อมกดปลายเล็บลงบนไหล่กว้าง ร่างทั้งร่างถูกเขาเหยียดขยายจนภายในเต้นตุบ เอวสอบที่กดน้ำหนักลงไปพร้อมแก่นกายแข็งขึงที่สอดแทรกลึกล้ำ ทำให้หญิงสาวสั่นระริกร่างกายราวกำลังถูกกรีดแยกปะปนกับและความสุขสมจนไม่อาจแยก จะขยับห่างเขาก็ไม่ยินยอม เพราะมือข้างหนึ่งของเขาตรึงไหล่เล็กเอาไว้ ส่วนอีกข้างยังคงเกาะกุมต้นขาเพรียวพร้อมกับบีบแน่นเอวสอบเริ่มขยับเมื่อกายสาวเริ่มผ่อนคลาย เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากสั่นระริก พร้อมกับบดเบียดแก่นกายเป็นจังหวะหมุนวนแผ่วเบ

“คืออย่างนี้นะจ๊ะ อย่าเห็นว่าพวกเรามีท่าทีแปลกๆ แล้วคิดมากเลย เมื่อเช้าลูกชายของบ้านตรงข้ามหายตัวไป เห็นว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าสามคนพาเขาไปด้วย หนูทั้งสามกลับไปที่บ้านก่อนดีไหม น้าจะไปเล่าให้ฟังทีหลัง คุณตำรวจที่รับหน้าที่สอบสวนเรื่องนี้เองก็คงกำลังมาที่นี่แล้วเหมือนกัน”คุณน้ากระซิบกระซาบทั้งยังมองไปยังชาวบ้าน ซึ่งทุกคนต่างก็มองมายังหญิงสาวด้วยสายตาแปลกๆ“คงไม่ได้กำลังคิดว่าพวกเราพาเขาไปหรอกนะคะ”“คือ...ที่นี่มีคนแปลกหน้าเข้ามาไม่บ่อยนัก พอพูดถึงเรื่องที่มีผู้หญิงแปลกหน้า พวกเขาก็เลยคิดว่าเป็นพวกหนู”“แต่พวกเราไม่ได้ออกไปไหนเลยนะคะ เมื่อคืนนอนหลับสนิทกันตั้งแต่หัวค่ำ”“แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นการดีกว่าถ้ากลับไปอยู่ในบ้านเงียบๆ ในสถานการณ์แบบนี้เพื่อป้องกันความวุ่นวาย เผื่อมีชาวบ้านเกิดไม่พอใจจนก่อเรื่องขึ้น รอให้ตำรวจมาน้าจะพาไปหาพวกหนูนะ ดีไม่ดีพวกหนูกลับออกไปพร้อมคุณตำรวจจะปลอดภัยกว่า”พูดจบก็มองซ้ายขวาทั้งยังจงใจบุ้ยใบ้ไปยังชาวบ้านที่ต่างก็มองมาแม้มีบางอย่างที่ฟังดูไม่สมเหตุสมผล แต่หญิงสาวทั้งสามคนที่ถูกจ้องด้วยสายตาแปลกๆ ก็ได้แต่คล้อยตาม เมื่อผู้อาวุโสกว่าบอกให้กลับไปเพื่อป้องกันความว

จุดอ่อนไหวถูกกระตุ้นเร้าพร้อมกันถึงสามจุด ฉินเหม่ยถึงกับครวญเสียงหวาน ร่างอ่อนระทวยเริ่มขยับได้ ราวกับเมื่อครู่หญิงสาวเพียงคิดไปเองอกอิ่มแอ่นเข้าหามือใหญ่ เนินเนื้อหรือก็แอ่นหยัดตามจังหวะของปลายนิ้วที่บดเบียดเป็นจังหวะ ไม่รู้ตัวว่ามือของตนกำลังยกขึ้นกอดรัดร่างใหญ่ให้แนบชิดเข้าหาเสียงหอบหายใจของชายหนุ่ม ส่งให้อารมณ์ของหญิงสาวพลุ่งพล่านราวกับไม่เป็นตัวของตัวเอง ฉินเหม่ยเป็นฝ่ายยกท่อนขาเพรียวถูไถเข้ากับต้นขาร้อนผ่าวปลายลิ้นร้อนที่พยายามต้อนหญิงสาวให้จนมุม บัดนี้เป็นฝ่ายตอบรับการรุกเร้าของหญิงสาว ซึ่งตอบสนองเขาอย่างถึงแก่น เรียกเสียงคำรามในลำคอแกร่งในใจของฉินเหม่ยเต้นรัว คิดแต่เพียงว่านี่คือความฝัน และในความฝันจะทำอะไรก็ได้ โดยเฉพาะการลวนลามหนุ่มหล่อน่ากินตรงหน้าคิดได้ดังนั้นจึงพลิกกายล่ำสันลงนอนราบ ปีนขึ้นไปนั่งคร่อมร่างใหญ่จากนั้นวางมือลงไปบนหน้าอกหนั่นกล้าม ออกแรงกดเขาเอาไว้ใต้ร่าง“พี่สาวจะบริการให้ถึงใจ ดังนั้นนอนนิ่งๆ นะจ๊ะ”ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะไม่รู้ว่าหญิงสาวเอาความกล้ามาจากไหน ในยามที่นั่งลงไปบนตักแกร่ง สะโพกเล็กก็บดเบียดลงไปยังกลางกายหนุ่มอย่างหยอกเย้า รับร

หลังจากที่ฉินเหม่ยและหนิงอวี่แยกตัวไป เจียวมี่ยังคงนั่งรออยู่ที่โถงรับรอง ทั้งนี้ก็เพราะต้องมีใครสักคนนั่งรอเผื่อว่าคุณตำรวจเจ้าของคดีจะมา เพราะจนถึงตอนนี้หญิงสาวเองก็อยากจะกลับปักกิ่งแล้วเต็มทีเมื่อคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดนับตั้งแต่มาเยือนยังหมู่บ้านแห่งนี้ รวมไปถึงความฝันลามกที่ไม่อาจเล่าให้ใครฟัง เนื่องจากในฝันนั้นช่างวาบหวามชวนให้ใจสั่นทุกครั้งที่คิดถึงหากแต่ในความวาบหวามนั้น กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบาย ทุกครั้งที่อยู่เพียงลำพังในบ้านหลังนี้ ความรู้สึกบอกว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองอยู่ ทำให้หญิงไม่ใคร่จะสบายใจนัก ทั้งชีวิตไม่เคยพบพานกับเรื่องราวลึกลับ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกถึงมันอย่างชัดเจน“มันคือความฝันจริงหรือ” หญิงสาวพึมพำพร้อมกับลุกขึ้นยืนร่างเล็กเดินไปหยุดยังหน้าประตูห้องโถงรับรอง มองดูสวนขนาดเล็กที่สามารถมองทะลุไปถึงประตูใหญ่ เรือนระเบียงอันเงียบเชียบทอดยาวไปยังตัวเรือนทั้งสอง จากนั้นอ้อมผ่านเรือนหลักเข้าไปยังเรือนด้านหลังบ้านหลังใหญ่ถึงเพียงนี้แต่กลับร้างไร้คนอยู่ ทั้งที่ข้าวของอำนวยความสะดวกหรือก็ครบครัน บรรยากาศหรือก็ร่มรื่นน่าอยู่ หากไม่นับว่าเงียบเกินไปจนอาจ

เสียงฝาโลงเสียดสีกันเกิดเป็นเสียงอันน่าขนลุก เจียวมี่ยกมื่อขึ้นช้าๆ ก่อนจะวางมือลงไปยังขอบโลง ควันสีขาวลอยกรุ่นออกมาจากด้านใน พร้อมกันนั้นเปลวไฟจากคบเพลิงก็ไหววูบ บรรยากาศเย็นเยียบหลั่งไหลออกมากในกลุ่มควันสีขาวที่ลอยออกมาจากโลงศพ เงาซึ่งมีรูปร่างเหมือนมือค่อยๆ ยื่นออกมาเจียวมี่วางมือของตนลงไปยังมือข้างนั้นอย่างเลื่อนลอย กระทั่งร่างเล็กถูกดึงเข้าไปในโลงไม้ฝาโลงจึงค่อยๆ เลื่อนปิด เสียงสวบสาบดังเล็ดลอดออกมา กระทั่งถูกแทนที่ด้วยเสียงครวญครางด้วยความพึงพอใจร่างของหญิงสาวถูกรั้งให้นอนลงไปหาร่างเย็นเยียบ พร้อมจุมพิตที่ประทับยังริมฝีปากอิ่ม เจียวมี่รับรู้ได้ถึงร่างแกร่งที่นอนอยู่ข้างใต้ เขาทั้งพร้อมพรั่งและร้อนแรงจนหญิงสาวแทบขาดใจ ทันทีที่แนบร่างเนียนนุ่มกับร่างแกร่ง เสื้อผ้าก็ถูกเขาฉีกขาดจนแทบไม่มีชิ้นดีในความมืดมิดมีดวงตาคู่หนึ่งส่องประกายเลือนราง ใจกลางแสงมืดมนในดวงตาคู่นั้น คือดวงตาแห่งปีศาจราคะที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเขาสะกดให้หญิงสาวจมลงไปในห้วงแห่งความมืดมิดไร้จุดสิ้นสุด ดึงดูดทุกความปรารถนาที่ต้องการการเติมเต็ม กระทั่งล่อลวงให้หญิงสาวเข้ามาติดกับ โดยใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่า ใช้การ