All Chapters of หลิงหลาน เยี่ยนเหยา เคหาสน์ซ่อนสิเน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

หลี่เหยาจับมือข้างหนึ่งของหลี่อวี๋ ส่วนอีกด้านมีเสี่ยวฟางช่วยประคอง ทั้งสามเดินกลับเข้ามาในเคหาสน์เยี่ยนเหยา จากนั้นก็เริ่มการสำรวจรอบๆ อย่างจริงจัง ทั้งนี้ก็เพื่อให้หญิงสาวคุ้นเคยกับทุกตารางพื้นที่“คุณน้าความจริงแค่ไม้เท้าอันเดียวหนูก็เดินได้แล้วค่ะ ไม่ต้องคอยประคองกันก็ได้”“ไม่ได้หรอกจ้ะ หกล้มไปจะทำยังไง”“ไม่หกล้มจะจำทางได้หรือคะ ยิ่งหกล้มยิ่งจำแม่น หนูใช้วิธีนี้แล้วได้ผลนะคะ พี่สะใภ้ยังชมว่าหนูจำแม่นไม่ชนของตกแตกอีกเลย”หลี่เหยาหัวเราะด้วยความเอ็นดู “เอาเถอะน้าพาเดินดูสักสองสามวัน วันละหลายๆ รอบ จากนั้นจะให้ลองเดินดูเอง แต่ถ้าไม่ได้ยังไงอย่าฝืนนะจ๊ะ ช่วงนี้ห้ามเข้าใกล้สระบัวโดยเด็ดขาด ถึงกำแพงกั้นขอบสระจะสูงดูไม่อันตราย แต่น้าไม่อยากเสี่ยงเดี๋ยวเกิดตกน้ำตกท่าไป อาเฉินจะตำหนิน้าเอาได้”“โธ่พี่หรือจะกล้าคะ เขาก็กำชับไปอย่างนั้นเอง”“น้ารู้จ้ะ” หลี่เฉินมองหลานสาวตัวเองด้วยดวงตาอ่อนโยน “ดีจริงๆ ที่เสี่ยวอวี๋มาอยู่กับน้า”“คุณน้าคะ”“ว่าไงจ๊ะ”“ตอนแรกที่ตัดสินใจมารับตำแหน่งเจ้าเคหาสน์ คุณน้าคิดอะไรอยู่หรือคะ”ได้ยินคำถามหลี่เหยาก็ชะงัก “เรื่องนี้...เสี่ยวฟางไปเอาของว่างมาที่ศาลาตะวัน

“อือ งั้นอาบน้ำแล้วไปหาคุณน้ากัน”เมื่อเสี่ยวฟางพาหลี่อวี๋เดินเข้ามายังห้องกินข้าว หลี่เหยาก็เอ่ยทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงสดชื่น “ตื่นแต่เช้าเชียวแต่หน้าตาไม่สดใสเลย นอนไม่หลับเหรอจ๊ะ”“ค่ะ ฝันร้ายทั้งคืนเลย” หลี่อวี๋ยื่นมือออกไปข้างหน้า หลี่เหยาจึงรีบจับมือของหลานสาวเอาไว้“ฝันร้ายหรือ โถ แม่คุณของน้า หายกลัวแล้วหรือยัง”“คุณน้าคะ หลังเคหาสน์มีประตูทางออกมั้ยคะ”มือที่จับกันอยู่ชะงักเล็กน้อยทำให้หลี่อวี๋รู้สึกสงสัย แต่คำตอบกลับยังคงคลุมเครืออยู่มาก“ทำไมเหรอจ้ะ”“หนูฝันว่ามีประตูด้านหลังเคหาสน์ หนูเปิดออกไปแล้วหลงทางกลับเข้าบ้านไม่ได้”“เด็กโง่” หลี่เหยาหัวเราะ “ประตูนั่นถูกปิดตายมานาน ถึงหนูจะอยากเปิดก็ใช่ว่าจะเปิดได้ง่ายๆ ต้องใช้แรงคนสามสี่คนถึงจะเปิดได้”ฟังแล้วยิ่งน่าสงสัย ทั้งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแต่กลับฝันถึง ทั้งยังเป็นความฝันที่เหมือนจริงเสียขนาดนี้มองดูใบหน้าคลางแคลงใจของหลานสาว หลี่เหยาได้แต่กังวล เรื่องนี้จะว่าไปก็ยังคงเร็วไปที่จะให้อีกฝ่ายรับรู้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสามารถหยุดกงล้อแห่งโชคชะตาที่เริ่มหมุนไปแล้วลงได้ เช่นกันกับปีนั้นที่ตนเลือกแล้วว่าจะเป็นเจ้าเคหาสน์ หลี่อวี๋เ

หลี่อวี๋นวดขมับที่ปวดตุบตั้งแต่ตื่นนอน ฝันยามค่ำคืนยังคงหลอกหลอนทำเอาขวัญผวา ในความฝันนั้นวาบหวามจนหญิงสาวรู้สึกว่ามันเหมือนความจริงภาพน้าสาวของตนร่วมรักกับบุรุษผมสีเงินยวงท่ามกลางแสงจันทร์อย่างเร่าร้อน กระทั่งเสียงครวญครางด้วยความสุขสมก็ให้ความรู้สึกคล้ายทุกอย่างมิใช่เพียงภาพฝันเท่านั้น“คุณน้าคะเกิดอะไรขึ้นหรือคะ”เสียงพูดคุยกันดังขึ้นไม่ไกล หลังจากที่เสี่ยวฟางออกไปยังหน้าประตูเนื่องจากมีคนมาส่งเสียงเรียก“ดูเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นที่บ้านของเสี่ยวฟาง น้าจะให้ป้าจินไปดูหน่อย เห็นว่าแม่ของเสี่ยวฟางหมดสติ”“จริงหรือคะ ร้ายแรงหรือเปล่า โรงพยาบาลเองก็อยู่ไกลด้วย”“น้าให้ลุงหวงขับรถของเคหาสน์พาคนไปโรงพยาบาลแล้ว นี่ก็กำลังเตรียมตัวกัน”“บอกเสี่ยวฟางไม่ต้องกังวลทางนี้นะคะหนูอยู่ได้”“จ้ะ งั้นรอน้าอยู่นี่ครู่เดียวนะ น้าไปดูหน่อยจะรีบกลับมา”“หนูอยู่ได้ค่ะ เดินสำรวจมาหลายรอบ จำได้เกือบหมดแล้ว”“แต่ทางที่ดีน้าว่าหนูอยู่แต่ในเรือนดีกว่านะ จะได้ไม่เดินหลงไปใกล้สระบัว”“ค่ะ” หลี่อวี๋รับคำ เข้าใจดีว่าโรงพยาบาลอยู่ไกลจากหมู่บ้าน เกิดอุบัติเหตุหรือมีคนได้รับบาดเจ็บทีหนึ่ง รถของเคหาสน์เป็นหนึ่งในความ

หลี่อวี่ขยับกายจะหลบแต่ร่างทั้งร่างกลับอ่อนเปลี้ย ราวกับไม่เชื่อฟังผู้เป็นเจ้าของ ได้แต่นอนราบลงไปกับแท่นหินเย็นเยียบ บางอย่างร่วงลงมาคลอเคลียท่อนแขนและใบหน้า ดูเหมือนเป็นกลุ่มเส้นผมของเขาภาพของบุรุษที่อยู่กับน้าสาวบนแท่นหินปรากฏขึ้นในห้วงความคิด“ข้าไม่ใช่เขา ข้าคือไป๋เทียน” เขากระซิบบอกพร้อมกดจุมพิตแผ่วเบากับริมฝีปากอิ่ม และทันทีที่ได้รับสัมผัสจากเขา ร่างทั้งร่างของหลี่อวี๋ก็ร้อนรุ่ม ดวงตาที่มืดมนพลันมองเห็นแสงสีขาววูบวาบขึ้นจุมพิตจุ่มจ้วงลึกล้ำราวกับต้องการช่วงชิงทุกสิ่ง ทำให้ลมหายใจของหลี่อวี๋สะดุด ร่างกายร้อนรุ่มอ่อนแรงไร้ซึ่งการต้านทาน เอวอ่อนรับรู้ว่าฝ่ามือใหญ่กำลังไต่เข้าไปในตัวเสื้อ ลากไล้ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วอันเย็นเยียบร่างใหญ่ที่มีกลิ่นหอมเย็นของแมกไม้ ทาบทับกับร่างงามที่บิดเร่า ความต้องการอันเร้นลับพลุ่งพล่านขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุกลิ่นอาย น้ำเสียง พร้อมกับสัมผัสจากปลายนิ้ว ปลุกปั่นห้วงอารมณ์ของหญิงสาวให้ตื่นเพริศ กระทั่งปลายลิ้นอ่อนนุ่มตอบสนองเขาอย่างไม่รู้ตัว สร้างเสียงครวญแหบต่ำให้หลุดรอดออกมามือใหญ่สอดเข้ากอบกุมอกอิ่มภายใต้บราเนื้อนิ่ม เคล้นคลึงเบาๆ รับสัมผัสรุกล้ำจากป

หญิงสาวรีบลุกขึ้นก้าวลงมาจากเตียง แสงไฟส่องสว่างจากหน้าห้องลอดเข้ามา ยิ่งทำให้หญิงสาวมั่นใจดวงตาของเธอมองเห็นแล้ว“คุณน้าคะ! คุณน้า!” หลี่อวี๋วิ่งออกมาจากห้องตรงมายังเรือนของหลี่เหยา แต่ที่นั่นกลับไม่มีใครอยู่“คุณน้า!” ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร ทั่วทั้งเคหาสน์เยี่ยนเหยากลับเงียบงันราวกับที่นี่ไร้คนคิ้วเรียวขมวดมุ่นทันทีที่นึกถึงประตูด้านหลัง ร่างเล็กวิ่งไปตามทางเดินกระทั่งพบว่าประตูบานนั้นเปิดค้างเอาไว้ ความลังเลทำให้หญิงสาวชะงักอยู่หน้าประตู มองมือของตัวเองที่สั่นน้อยๆ หลี่อวี๋เม้มปากแน่นหากนี่คือความฝัน เธอสมควรตื่นขึ้นมาหรือไม่ เป็นไปได้หรือที่ตาซึ่งบอดทั้งสองข้างจะกลับมามองเห็นเช่นเดิม...ขณะที่กำลังครุ่นคิดด้วยความลังเล เงาร่างสีขาวที่วูบหายไปตามทางเดิน ทำให้หลี่อวี๋โยนความหวาดหวั่นและความลังเลทิ้งไป ร่างเล็กวิ่งไปข้างหน้าพร้อมเสียงตะโกน“คุณน้าคะ!”ที่แท่นหินนั้นแสงจันทร์สาดส่องร่างสูงสง่าของชายหนุ่ม มองจากแผ่นหลังกล้าแกร่ง เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน เกิดเป็นภาพน่ามองและยากจะละสายตาหลี่อวี๋ตกตะลึงไปชั่วครู่ เมื่อครู่เห็นแผ่นหลังของน้าสาวชัดเจน แต่ทำไมเป็นเขาไปได้บุร