All Chapters of หลิงหลาน เยี่ยนเหยา เคหาสน์ซ่อนสิเน่หา: Chapter 41 - Chapter 48

หญิงสาววางมือทั้งสองข้างลงบนอกแกร่ง กางขาออกเพื่อเติมเต็มสิ่งที่ใจโหยหา สะโพกนิ่มยกขึ้นก่อนกดลงเป็นจังหวะหนักหน่วง เรียกเสียงครางแหบพร่าของไป๋เทียนให้หลุดลอดชายหนุ่มยื่นมือขึ้นกอบกุมอกอิ่ม บีบเคล้นไปกับสัมผัสกระแทกกระทั้น เอวสอบแอ่นขึ้นสอดเสยแก่นกายร้อน กระทั่งจังหวะลึกล้ำทำให้คนทั้งสองเสียวซ่านไปทั้งกายร่างงามสั่นระริก ส่วนในบีบรัดจนชายหนุ่มต้องสูดปาก เขาเลื่อนมือไปกอบกุมสะโพกงาม จากนั้นยกกายขึ้นแทรกลึกเป็นจังหวะหนักหน่วง ครั้งแล้วครั้งเล่าความสุขสมแล่นพล่านในกาย หลี่อวี๋ใบหน้าแหงนหงายในยามที่ชายหนุ่มลุกขึ้นครอบครองอกอิ่มด้วยอุ้งปาก โดยเจ้าตัวก็แอ่นตัวสนองชั่วขณะที่สะโพกงามถูกกดลงยังแก่นกายร้อนอีกครั้ง ความซ่านกระสันก็ระเบิดพร่างออกมา พร้อมกับเสียงคำรามและเสียงครวญครางอย่างสุขสม“อ๊ะ...อา...”ไป๋เทียนยังคงใช้สองมือยกสะโพกงามขึ้น จากนั้นก็กดลงอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง และทุกครั้งเขาก็ปลดปล่อยธารร้อนเข้าสู่กายสาว สองมือเลื่อนขึ้นกอดร่างงามเอาไว้ในอ้อมแขน จุมพิตไปทั่วลำคอชื้นเหงื่อ ลากไล้ปลายลิ้นลงมายังเนินอกอิ่ม วาดมือข้างหนึ่งไปยังหน้าท้องแบนราบความร้อนระลอกหนึ่งแล่นบนผิวกายเ

ค่ำคืนนั้นฝนตกหนักฟ้าร้องคำรามทั้งคืน หญิงสาวหลับและฝันว่าหลี่เหยากำลังเดินออกไปท่ามกลางสายฝน แผ่นหลังเปียกปอนตรงแน่วก้าวเดินไปยังแท่นหิน ตรงนั้นไป๋อวิ๋นกำลังยืนรออยู่ เขาส่งยิ้มมาให้หลี่อวี๋ที่เดินอยู่เบื้องหลัง‘อีกไม่นานพวกเขาก็จะจากไป’เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เขาก็คือไป๋เทียน“คุณบอกว่าจะแลกดวงตาข้างหนึ่ง หากฉันยินยอมอยู่ที่นี่และรับตำแหน่งเจ้าเคหาสน์”‘ใช่’ เขาไม่ปฏิเสธ“หากฉันไม่ตกลงละคะ”เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ ‘เจ้าจะตกลงแน่นอน’ ท่อนแขนโอบเอวเล็กของหญิงสาวเข้าหาตัว ‘ไม่รู้สึกหรือว่าเจ้าโอนอ่อนต่อทุกสัมผัสของข้า เจ้าไม่อาจขัดขืนชะตาของตัวเอง ไม่อาจปฏิเสธว่าเจ้าเองก็ต้องการข้า’อา...เขาพูดไม่ผิด ไม่รู้เพราะอะไรร่างกายและหัวใจจึงคล้อยตามเขาไปเสียหมด “แล้ว...หากว่า หากว่าฉันเปลี่ยนข้อตกลงละคะ”‘ลองว่ามาสิ’จะพูดได้ยังไงกันก็เขาเล่นลูบไล้จนสมาธิถูกตีกระเจิงไปหมดแบบนี้ หลี่อวี๋ถูกไป๋เทียนอุ้มร่างขึ้นสองขาจึงเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ สองแขนกอดรัดลำคอแกร่งชายหนุ่มหมุนกายเดินกลับไปตามทางเดินซึ่งมุ่งหน้ากลับไปยังเคหาสน์เยี่ยนเหยา ระหว่างทางก็จุมพิตรุกเร้าจนหญิงสาวลมหายใจติดขัดฝนที่ยังคงเทก

“ปล่อยน้าไปเถอะนะ น้าเหนื่อยเหลือเกินอยากจะพักแล้ว อีกอย่างน้าจะไปบอกพี่กับพี่สะใภ้ว่าพวกเธอสบายดี ไม่ต้องกังวล”หลี่เฉินพยักหน้า “เราจะอยู่กันให้ดี น้าไม่ต้องกังวล บอกพ่อกับแม่ว่าเราจะดูแลกันและกันเป็นอย่างดี ผมจะดูแลเสี่ยวอวี๋ให้ดี”“เรื่องนั้นน้าไม่ห่วง” มือเย็นเยียบยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าของหลานสาว หลี่อวี๋จับมือข้างนั้นแนบแก้ม“เสี่ยวอวี๋ดูแลตัวเองได้ดี ยังมี...น้าไม่ห่วงอะไรแล้ว”คืนนั้นหลี่เหยาจากไปอย่างสงบ ใบหน้าแม้ขาวซีดแต่ยังคงมีรอยยิ้มของความสุขเกลื่อนใบหน้า งานศพถูกจัดขึ้นตามแบบของคนในหมู่บ้านไป๋หู่ พวกเขามาช่วยงานทุกวัน แบ่งงานกันทำอย่างเต็มอกเต็มใจหลังงานศพเสร็จสิ้นค่ำคืนนั้นหลี่อวี๋ฝันดีมาก ภาพในความฝันหลี่เหยากำลังสวมชุดสีขาว ร่างทั้งร่างเปล่งประกายต้องแสงจันทร์ ใบหน้าอิ่มเอิบมีรอยยิ้มแห่งความสุขระบายไปทั่ว ร่างงามเดินไปตามทางเดินสู่แท่นหินไป๋อวิ๋นรออยู่ที่แท่นหิน เขายื่นมือออกมารอรับด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม‘ถึงเวลาแล้ว พร้อมกับการผจญภัยในโลกที่เจ้าไม่รู้จักหรือยัง’‘ที่ไหนหรือคะ’‘โลกที่ข้าเคยอยู่ก่อนมาที่นี่’หลี่เหยายิ้มพร้อมกับวางมือลงไปยังมือใหญ่ ‘ที่ไหนก็ได้ขอ

ร่างแกร่งลุกขึ้นนั่งพร้อมดึงเสื้อนอนตัวสวยของหญิงสาวออก หลี่อวี๋เองก็ไม่น้อยหน้า มือน้อยสอดเข้าไปในตัวเสื้อของไป๋เทียน ลูบไล้กล้ามเนื้อลื่นมืออย่างโหยหา ไม่นานคนทั้งสองก็เปล่าเปลือยอย่างเท่าเทียมหลี่อวี๋นั่งลงบนตักแกร่ง สองมือกอดไหล่ของไป๋เทียนเอาไว้ ในยามที่ร่างงามถูกเขาสอดแทรกขึ้นมาจากเบื้องล่าง จุมพิตพัวพันของเขาเรียกความซ่านสยิว พร้อมกับแผดเผาจุดอ่อนไหวซึ่งรุกล้ำเข้ามาอย่างถึงแก่นคนทั้งสองกดจุดประสานเข้าหากันอย่างล้ำลึก เกร็งค้างแน่นิ่ง สองมือของไป๋เทียนลูบไล้จากสะโพกนิ่ม กระทั่งหยุดลงยังอกอิ่ม ปลายนิ้วของเขาหมุนวนเหนือยอดถันสีหวาน ปลุกเร้าให้ตื่นตัวกระทั่งร่างงามสะท้านเยือกเอวสอบเริ่มขยับเช่นกันกับหลี่อวี๋ที่ออกแรงบดเบียด เสียงครวญครางหอบกระเส่าดังขึ้น พร้อมๆ กันนั้นจังหวะโยกขยับก็เริ่มหนักหน่วงร่างงามกระดอนขึ้นลงตอบรับการรุกราน ใบหน้าแดงซ่านแหงนหงายขึ้น อกอิ่มแอ่นหยัดรับอุ้งปากที่ครอบครองดูดไล้ไป๋เทียนเลื่อนมือลงไปคว้าเอวอ่อน กดให้จุดประสานแนบชิด ร่างสูงเอนกายลงนอนกับฟูก ยอมให้คนงามควบขับอยู่เบื้องบนอย่างเต็มอกเต็มใจภาพงดงามที่หญิงสาวใบหน้าแหงนหงายด้วยความซาบซ่านรัญจวน ทุก