All Chapters of หลิงหลาน เยี่ยนเหยา เคหาสน์ซ่อนสิเน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

ว่านหรงเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง เขาไม่ได้คาดหวังสิ่งใดแล้ว เพราะทุกครั้งที่เขาพยายามขัดขืน ร่างกายของเขาก็ยังคงไม่เชื่อฟัง เขาตระหนักดีว่าทุกอย่างเป็นคำสาปที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาไร้ซึ่งความทรงจำอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดเมื่อไร ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างสิ้นหวังก้าวไปยังหน้าเตียงนอนร่างอรชรนอนนิ่งอยู่บนนั้น นางหลับตานิ่งบนเรือนกายมีเพียงชุดตัวในสีขาว ทำให้มองเห็นส่วนนูนโค้งเว้าของสตรีเพศร่างสูงเอนกายลงทาบทับ มือใหญ่ค่อยๆ สอดเข้าไปยังสาบเสื้อ กอบกุมความอวบอิ่มเนียนนุ่ม กระทั่งทำให้นางสะท้านไปทั้งกายกลิ่นกายสาวหอมฟุ้งทำให้ว่านหรงยิ่งตื่นตัว เขาไม่อาจควบคุมความผิดชอบชั่วดีในใจ ได้แต่ฉีกทึ้งอาภรณ์บนกายสาวออกต้นขาแกร่งดันท่อนขาเพรียวให้เปิดกว้าง มือทั้งสองข้างสอดเขาไปกอดรัดเอวอรชร จากนั้นสอดตัวตนแข็งขึงของเขาเข้าสู่กายสาว ซึ่งนางเองก็กระหวัดขาเพรียวกอดรัดเขาเอาไว้ ทั้งที่ดวงตายังคงหลับแน่น“อา....”เสียงหวานหวีดออกมาด้วยความหวิวไหว ในยามที่เรือนกายใหญ่ค่อยๆ เข้าครอบครอง ดวงตาคู่งามสะลึมสะลือเพ่งมองในความมืด ว่านหรงก้มหน้าลงไปหา จุมพิตหนั

มองส่งหญิงสาวทั้งสามเข้าไปด้านใน ใบหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้มกว้างกลับแปรเปลี่ยน ใบหน้าที่เหมือนผู้ใหญ่ใจดีเปลี่ยนเป็นขาวซีด มือสั่นเทาปิดประตูใหญ่ทั้งยังล็อกโซ่คล้องกุญแจอย่างแน่นหนาเมื่อเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรที่ห้องอยู่เหนือประตู ร่างก็ยิ่งสั่นเทาราวกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง ใบหน้าเลิ่กลั่กมองซ้ายขวาจากนั้นก็เร่งเดินจากไปโดยไม่กล้าหันกลับไปมอง‘ตำหนักหลิงหลาน’อักษรงดงามที่แขวนอยู่เหนือประตูทางเข้า รวมไปถึงบรรยากาศอันเย็นเยือกยิ่งทำให้ผู้คนหวาดหวั่น เสียงพิณบรรเลงแผ่วเบา ทำให้ฝีเท้าที่เดินเร่งร้อนยิ่งสับสนลับร่างของหญิงสูงวัยที่นำพาหญิงสาวทั้งสามเข้าไปในตำหนักหลิงหลาน ภาพทางเดินอันสะอาดสะอ้านด้านนอกเมื่อครู่ กลับกลายเป็นความรกร้าง ประตูใหญ่ที่เคยดูสง่างามน่าเกรงขาม หลงเหลือเอาไว้เพียงประตูผุพังและหยากไย่เกาะรุงรังถนนทางเข้ากว้างขวาง กลับมีหญ้าสูงปกคลุมกระทั่งไม่อาจมองเห็นพื้น ให้มองอย่างไรก็คงไม่เชื่อว่าเมื่อครู่มีหญิงสาวทั้งสามคนลากกระเป๋าเดินทางเข้าไป เพราะใครจะเชื่อเล่าว่าบ้านร้างซึ่งดูเหมือนบ้านผีสิงหลังนี้ จะมีคนกล้าเข้าไปอยู่อาศัยจริงๆ‘ขอต้อนรับเข้าสู่ตำหนักหลิงหลาน’เสียงกระซิบอันเ

ภายในห้องน้ำหลังจากที่หญิงสาวเดินออกไป เงาร่างสีดำของจื่อเสียนพลันค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากประกายสีดำเหม่อลอย กลับกลายมาเป็นตัวเขาที่ยังคงมีสติชายหนุ่มก้มลงมองร่างของตัวเองที่เปลือยเปล่า อีกทั้งตรงหน้ายังคงมีถังน้ำร้อนที่ผ่านการอาบมาแล้วครั้งหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววงุนงงขึ้นมา จากนั้นก็มองไปรอบห้อง“เกิดอะไรขึ้น”ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง จากนั้นจึงก้าวเดินออกมาโดยที่ร่างเปลือยเปล่ายังคงเปียกชื้น เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพราะภายในห้องยังคงว่างเปล่า มีเพียงตัวเขาที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว“เมื่อครู่ข้านอนอยู่ที่เตียง แล้วทำไมจึงไปอยู่ในห้องอาบน้ำเล่า”เขาถามตัวเองเสียงเบาและพยายามครุ่นคิด กายแกร่งที่ตื่นตัวยิ่งทำให้เขางุนงงร่างกายที่ราวกับไม่ได้รับการเติมเต็ม ทำให้เขาสับสนไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ในยามปกติร่างกายของเขาจะมีความปรารถนา กระทั่งไม่อาจควบคุมเฉพาะช่วงค่ำคืน แต่ตอนนี้ตะวันยังคงส่องสว่าง และเขาเองก็เพิ่งจะนอนกลางวันไปได้ไม่นานคิดได้ดังนั้นเขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นร่างสูงจึงคว้าเสื้อตัวยาวมาสวมลวกๆ จากนั้นก็ก้าวออกไป

เขาโหมกายกระทั้นเข้าหาด้วยจังหวะเร่งร้อน แม้กลัวว่าหญิงสาวใต้ร่างจะแหลกสลาย หากแต่การตอบรับที่ถึงแก่นพอๆ กันของอีกฝ่าย กลับทำให้เขาทำได้เพียงมอบในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการความปรารถนาถูกเติมเต็ม ความกระสันซ่านพุ่งขึ้นสูง ร่างทั้งสองร่างต่างแอ่นหยัดเข้าหากัน กระทั่งเสียงคำรามดังลั่นดังเล็ดลอดผ่านหน้าเตียงออกมา หลงเหลือเอาไว้แต่เพียงเสียงหอบหายใจ และกลิ่นกามารมณ์ที่ลอยอวลเคล้ากลิ่นเหงื่อหนิงอวี่ร่างอ่อนระทวยลง สองแขนยังคงกอดไหล่หนาเอาไว้ รับรู้ถึงแก่นกายที่ยังคงกระตุกเร่า ปลดปล่อยธารร้อนเข้าสู่กลางกายสาว“อา...ดีเหลือเกิน”หญิงสาวพึมพำพร้อมกับจุมพิตลงไปยังหน้าผากของชายหนุ่ม ในระหว่างที่เขายังคงซุกซบใบหน้ากับอกอิ่ม รับรู้ว่าร่างแกร่งชะงักจึงหัวเราะออกมา“ไว้พี่สาวจะให้ทิปนะจ๊ะ”หลังจากพูดประโยคก๋ากั่นนั้นออกไปหนิงอวี่ก็หลับสนิท ไม่รู้สึกตัวอีกเลยกระทั่งรุ่งสางเจียวมี่ลากกระเป๋าเดินทางตรงไปยังเรือนตะวันออก เธอชอบเรือนนี้ เพราะห้องนอนมีหน้าต่างสามด้านที่มีลมพัดโกรกเย็นสบายมีเพียงด้านหลังที่เป็นส่วนของห้องอาบน้ำและสุขาที่มีประตูแยกออกมาต่างหาก ซึ่งการต่อเติมนี้เห็นชัดว่าพยายามทำให้เป็นไปตามส

เจียวมี่ใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น ร่างเล็กพยายามดิ้นรนลงจากเตียง หากแต่เรี่ยวแรงกลับไม่อาจสู้คนตัวโตกว่าได้เสียงหอบหายใจเหนื่อยอ่อน พร้อมกับเสียงกรีดร้องถูกกลืนหาย แสงวอมแวมจากตะเกียงในห้อง ทำให้หญิงสาวที่ลืมตาโพลงมองเห็นดวงตาคมเปล่งประกายมืดมนของชายหนุ่มตรงหน้าเจียวมี่เบิกตากว้าง ร่างสั่นสะท้านด้วยรับรู้ว่าเรื่องนี้อยู่เหนือการคาดเดาทั้งหมดของตนอย่างถึงที่สุด ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เพียงแต่น่ากลัว หากแต่ดวงตาของเขากลับไร้ประกายดังคนที่ไร้ชีวิตสองขาปัดป่าย สองมือปัดป้อง ร่างเล็กที่ดิ้นรนอย่างไร้หนทางเริ่มอ่อนแรง จุมพิตที่ประทับลงมาดูดกลืนเรี่ยวแรงทั้งหมดของเจียวมี่ไปจนสิ้น หลงเหลือเอาไว้เพียงลมหายใจรวยรินที่เริ่มผะแผ่วปลายลิ้นสอดแทรกเข้ากวาดควานในโพรงปาก รุกเร้า พัวพัน เข้าครอบครองทุกความนึกคิดของหญิงสาว แม้เจียวมี่พยายามเบือนหน้าหนี หากแต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากร้อนยังคงตามติด พร้อมกับบดเบียดเรือนกายใหญ่โตถูไถกับผิวนุ่มเนียนหอมกรุ่นชุดนอนเนื้อนิ่มทั้งเสื้อและกางเกง ค่อยๆ ถูกถอดพร้อมโยนออกมายังหน้าเตียง บนเตียงปรากฏร่างเปลือยเปล่ากอดก่ายคลอเคลีย พร้อมเสียงหอบหายใจสองเสียงคลอเคล้