All Chapters of หลิงหลาน เยี่ยนเหยา เคหาสน์ซ่อนสิเน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

ประโยคนั้นดังขึ้นแผ่วเบา เจียวมี่ยังคงขยับสะโพกบดเบียด ต้นแขนถูกเขายึดเอาไว้ พร้อมแอ่นสะโพกสอบตอบรับจังหวะอย่างเท่าเทียม เสียงกระทั้นของผิวเนื้อ ยิ่งทำให้จังหวะโรมรันเร้าอารมณ์มากขึ้น‘ตอบข้า’เขาเร่งเร้าพร้อมกระทั้นกายลึก หากแต่เจียวมี่กลับยังคงครวญครางอย่างเร่าร้อน เสียงหนึ่งบอกให้นางตอบรับ แต่อีกเสียงบอกให้นางตื่นจากภวังค์‘เสี่ยวมี่ อย่านะ มีสติสิ ตื่นเร็วเข้า’ท่อนแขนแกร่งรั้งร่างงามลงไปกอด ตัวตนของเขาขยับไหวในกายสาว จังหวะร้อนรนแผดเผาจนเจียวมี่ต้องอ้าปากระบายความรัญจวนหวีดหวาน แต่ริมฝีปากกลับถูกครอบครองด้วยปลายลิ้นที่กวาดต้อนจนหญิงสาวจำต้องตอบสนองกายสาวที่เต้นตุบบีบรัด ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองจนสตินึกคิดเริ่มเลือนราง อกอิ่มถูกเคล้นคลึงทั้งสองข้าง เกิดเป็นความวาบหวามอันสุดแสนจนแทบหยุดหายใจความสุขสมแล่นพลิ้วในยามที่เอวสอบสอดเสยขึ้นหา ท่อนแขนกอดรัดร่างเล็กไม่ให้ผละห่าง จังหวะรัวเร็วทำให้ร่างเกร็งรับอย่างไม่อาจห้าม สองร่างตอบสนองจังหวะกันและกันอย่างถึงแก่น ก่อให้เกิดเสียงกระทบกระทั้นเป็นจังหวะเร่าร้อน“อา!....”ทุกอย่างงดงามกว่าที่เจียวมี่เคยจินตนาการ ร่างทั้งร่างที่ถูกเติมเต็มสั่น

คุณตำรวจพยุงร่างของหญิงสาวขึ้นรถ หลังจากที่เขาแจ้งเพื่อขอกำลังเสริม เนื่องจากไฟไหม้ครั้งนี้มีหญิงสาวเสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีกสองคนอีกทั้งยังต้องหาสาเหตุของเพลิงไหม้ จึงต้องกันสถานที่เอาไว้เป็นที่เกิดเหตุ“ทำไมออกมาแค่คนเดียว”“นั่นสิ แล้วอีกสองคนละ หรือว่าตายในกองไฟ”“แล้วทำไมไฟไหม้ละ หรือว่าปีศาจนั่นพยายามฆ่าคนอีกแล้วแต่ไม่สำเร็จ”“หุบปาก”“ก็คนมันสงสัยนี่ ไฟไหม้แบบนี้จะมีคนตายเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า”เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆ เจียวมี่เพียงหลับตานิ่งงันหลังจากก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ คุณตำรวจมองหญิงสาวแล้วถอนหายใจออกมา“ความเชื่อของคนที่นี่ช่างน่ากลัว คิดไปเป็นตุเป็นตะ ปีศาจหรือ มีที่ไหนกัน”เจียวมี่หลับตานิ่ง หัวใจอันอ่อนล้าทำให้ร่างกายกระหายที่จะไปจากสถานที่ที่ชวนให้ผู้คนเสียสติแห่งนี้ในใจได้แต่สับสนเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้น ถึงจะบอกออกไปก็ไม่แน่ว่าจะมีคนเชื่อ ดีไม่ดีอาจถูกกล่าวหาว่าเสียสติ หรือร้ายกว่าอาจกลายคนเป็นวางเพลิงขึ้นมาก็เป็นได้รถยนต์ของคุณตำรวจวิ่งออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงพูดคุยด้วยความสงสัยและหวาดหวั่นของคนในหมู่บ้าน“หวังว่าปีศาจนั่นจะตายไปกับบ้านร้างหลังนี้นะ”“นั่

‘พูดว่าเจ้า เจียวมี่ จะอยู่กับเยี่ยนเฟิงชั่วกัปชั่วกัลป์’“เจียวมี่จะอยู่กับเยี่ยนเฟิงชั่วกัปชั่วกัลป์ อา...”สิ้นประโยคนั้นร่างสาวก็ถูดเหยียดขยายจนเต็มตื้น ความสุขสมรัญจวนท่วมท้น จนทำให้หญิงสาวหายใจหอบกระเส่า เรือนกายขาวผ่องขยับไหวเหนือร่างแกร่งที่นั่งซ้อนอยู่บนเตียงเยี่ยนเฟิงคว้าจับเอวอ่อนที่กระเด้งกระดอนรับจังหวะรุกเร้าของเขา เสียงกระทบของเนื้อนวลและกล้ามเนื้อหนั่นแน่น ดังสะท้านไปทั่วทั้งห้อง เกิดเป็นเสียงที่ทำให้คนทั้งสองถูกปลุกเร้าชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จากนั้นหมุนร่างงามให้หันหน้ามาเผชิญกับเขา แก่นกายยังคงซุกซบในกายสาว จังหวะหมุนจึงเสียดสีรุนแรงให้ความรู้สึกสุขสม ภายในของเจียวมี่แทบระเบิดธารแห่งมธุรส กระทั่งบีบรัดจนเยี่ยนเฟิงรับรู้‘เกาะเอวข้าเอาไว้’เขาสั่งในขณะที่เลื่อนมือลงไปกอบกุมสะโพกนิ่ม ให้หญิงสาวสอดท่อนขากอดรัดเอวสอบ โดยที่ตัวเขายังคงยืนอยู่ข้างเตียง ‘ต้องการแบบไหนหรือ’เขาไม่ขยับแต่กดลึกเข้าไปในกายสาว จุ่มจ้วงนิ่งนานจนหญิงสาวเริ่มส่งเสียงประท้วง ร่างงามแอ่นหยัดเข้าหา สะโพกผายเริ่มบดเบียดหมุนวนช้าๆ“เยี่ยนเฟิง ได้โปรด”สิ้นประโยคนั้นร่างงามก็ถูกขยับโยก กายสาวถูกรูดเข้ากับแ

รถยนต์คันหรูกำลังวิ่งขึ้นไปยังเนินเขาหมิงซาน ท่ามกลางธรรมชาติอันงดงามที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเขตอำเภอเฉียน ที่นี่แม้ไกลจากตัวจังหวัดไม่มาก หากแต่เพราะซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาหมิงซานที่เป็นเขตป่าสงวน ดังนั้นธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์จึงยังคงมีให้เห็นมองจากเนินเขาที่เป็นปราการด่านแรก ก่อนขึ้นหมิงซาน ที่นี่คือหมู่บ้านไป๋หู่ ซึ่งมีประชากรไม่ถึงร้อยหลังคาเรือน บ้านแต่ละหลังอยู่ห่างกันออกไป เนื่องจากเป็นพื้นที่ซึ่งคนส่วนใหญ่ทำการเกษตร ดังนั้นระยะห่างก็ขึ้นอยู่กับที่นาเรือกสวนซึ่งพวกเขาถือครองเหนือยอดเนินเขาเล็กๆ ก่อนขึ้นหมิงซานมีบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง นั่นคือเคหาสน์เยี่ยนเหยาของตระกูลหลี่ ตระกูลเก่าแก่ซึ่งเป็นตระกูลเดิมของผู้ครองเมืองเล่าขานกันว่าคนตระกูลหลี่แม้แยกย้ายกันไป ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีทายาทหนึ่งคนที่ต้องรับช่วงดูแลเคหาสน์เยี่ยนเหยา พร้อมกับที่ดินซึ่งมีมูลค่ามหาศาลซึ่งชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็เช่าเพื่อทำการเกษตรจากรุ่นสู่รุ่น รุ่นแล้วรุ่นเล่า ตระกูลหลี่คิดค่าเช่าน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย บางครั้งเองยังถึงกับเก็บค่าเช่าเป็นผลผลิตแทน ใครมีข้าวนำข้าวมาแทนค่าเช่า ใครมีข้าวโพดก็นำข้าวโพดมาให้ ใครมีอะไรก็เ

“เข้าบ้านกันก่อน น้าให้คนจัดห้องเอาไว้แล้ว ทำตัวตามสบายกันนะจ๊ะ ที่นี่ไม่ครึกครื้นแบบนี้มานานแล้ว น้าละดีใจจริงๆ ที่เสี่ยวอวี๋จะมาอยู่กับน้า” ดูแล้วหลี่เหยาคงจะตื่นเต้นจริงๆ ทั่วทั้งใบหน้าจึงสว่างไสวไปด้วยรอยยิ้ม“คุณน้าคะ ห้องนอนของหนูยังเป็นห้องเดิมมั้ยคะ”“แน่นอนสิจ๊ะ เรือนฝั่งตะวันออกเป็นของหนูอยู่แล้ว เมื่อวานน้าเป็นคนเข้าไปดูแลป้าจินกับลุงหวงทำความสะอาดเอง เปลี่ยนม่าน เปลี่ยนฟูกนอน แล้วก็ข้าวของใหม่ทั้งหมด”ป้าจินกับลุงหวงคนเก่าคนแก่ของเคหาสน์ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ทั้งสองไร้ญาติไม่มีบุตรหลาน ดังนั้นหลี่เหยาจึงรับเอาไว้ ให้ที่ทำงาน ที่อยู่ และอาหารครบครันยังมีเงินเดือนให้อีกด้วย“ขอบคุณค่ะ”ทั้งหมดเดินตามเจ้าบ้านเข้าไปยังห้องโถงซึ่งอยู่ถัดจากสวนกว้างขวาง โดยมีทางเดินยาวสองฝั่งเชื่อมต่อกันจากตัวเรือนต่างๆ ไปสู่ห้องโถงและสระจำลองซึ่งอยู่ตรงกลางสวนเห็นท่าทีของหลี่เหยาแน่นอนทั้งหลี่เฉินและหวั่นจินจูต่างก็สบายใจ อีกฝ่ายถึงกับหาคนมาดูแลหลี่อวี๋โดยเฉพาะ ทั้งที่ยากนักจะมีคนเต็มใจมาทำหน้าที่นี้ เนื่องจากในยุคนี้คนที่จะมาทำหน้าที่ราวกับสาวใช้มีน้อยเต็มที โดยเฉพาะคนที่อายุไล่เลี่ยกันกับหลี่อวี๋