Todos os capítulos de เคหาสน์คืนใจ: Capítulo 1 - Capítulo 9

อำเภออู้หยวน เมืองซ่างเหลา มณฑลเจียงซีลี่ฉิงซวงก้าวลงจากรถบัสหลังจากที่เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง สถานีขนส่งอู้หยวนคึกคักกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะช่วงเดือนตุลาคมของทุกปี เป็นฤดูแห่งการท่องเที่ยวซึ่งมีนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาความจริงหญิงสาวอยากรวมตัวเธอเองเข้ากับกลุ่มนักท่องเที่ยว เนื่องจากได้ยินมานานแล้วว่าอู้หยวนนับเป็นเมืองชนบทที่สวยที่สุด ทั้งยังมีหมู่บ้านโบราณกว่าห้าสิบหมู่บ้านซึ่งชาวบ้านยังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายสบายๆ ริมสายน้ำ ในพื้นที่สีเขียวโอบล้อมด้วยขุนเขาถึงอย่างนั้น...ตัวเธอในวันนี้แตกต่างจากนักท่องเที่ยวทั่วไป เพราะสาเหตุที่เธอเดินทางมามายังมณฑลเจียงซี เกิดจากการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต อุบัติเหตุพรากพี่ชายและพี่สะใภ้ รวมไปถึงหลานสาวตัวน้อยๆ ของเธอไปอย่างน่าเศร้าหญิงสาวเดินทางมาที่มลฑลเจียงซี เพียงเพื่อจัดการสิ่งที่พี่ชายและพี่สะใภ้ทิ้งเอาไว้ให้ ทั้งยังถือเอาโอกาสนี้ปลอบประโลมหัวใจที่เหนื่อยล้าและโศกเศร้า เพราะต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอนับว่าโดดเดี่ยวไร้ญาติขาดมิตรจริงๆ แล้ว‘เคหาสน์เฟิงเยี่ยน’หนึ่งในมรดกที่พี่ชายและพี่สะใภ้ทิ้งเอาไว้ให้โดยที่เธอเอ

ตอนแรกที่มองเห็นกำแพงสูงล้อมรอบ หญิงสาวยังมองไม่ออกถึงความใหญ่โตโอ่อ่าของตัวเคหาสน์ แต่ตอนนี้เห็นชัดว่าเธอประเมินที่นี่ต่ำไปเฉลียงทางเดินทั้งสองฝั่งเป็นเรือนระเบียงที่ทำจากไม้แกะสลัก ทอดยาวซ้ายขวาไปสู่เรือนหลัก เรือนตะวันตก และเรือนตะวันออก ทางเดินตบแต่งด้วยราวไม้แกะสลักอันงดงามตามแบบโบราณ ให้ความรู้สึกถึงกลิ่นอายของความเก่าแก่ที่ดูมีมนต์ขลัง ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเยือกเย็นและน่าเกรงขาม ตรงกลางมีสวนที่มีน้ำตกจำลองและต้นไม้ร่มรื่นทำให้ผู้ที่มองผ่านรู้สึกสงบใจ“ที่นี่มีส่วนของที่พักสามเรือนครับ คุณท่านทั้งสองอยู่ที่เรือนหลักเสียเป็นส่วนใหญ่ เรือนตะวันออกเคยคิดจะยกให้คุณหนูเล็กแต่...”ลุงหวังหยุดพูดเมื่อมองเห็นสีหน้าของลี่ฉิงซวง เธอเพียงยิ้มน้อยๆ ดวงตาแดงก่ำเช่นทุกครั้งที่คิดถึงความสูญเสีย ผู้อาวุโสกว่ากระแอมทีหนึ่งจากนั้นจึงพูดต่อ“ไปที่เรือนหลักก่อนก็แล้วกันนะครับ ดูว่าขาดเหลืออะไรผมจะได้จัดหามาให้”“ค่ะ” หญิงสาวส่งเสียงเห็นด้วย จากนั้นจึงเดินตามลุงหวังไปอย่างว่าง่าย ระหว่างเดินไปตามโค้งทางเดิน สายตาก็กวาดมองไปรอบๆบรรยากาศอันสงบเงียบทำให้หญิงสาวรู้สึกเยือกเย็นมากขึ้น เคหาสน์เฟิ

เช้าวันต่อมาลี่ฉิงซวงใช้เวลาตลอดช่วงเช้าเดินสำรวจทุกตารางนิ้วภายในกำแพง ทั้งเรือนหลัก เรือนตะวันออก เรือนตะวันตก รวมไปถึงเรือนห้อยทั้งสี่ของเรือนต่างๆ ที่ถูกจัดให้เป็นเรือนรับรอง ไม่พ้นแม้แต่โฮ้วจาวฝางที่เป็นส่วนของเรือนบริวารและโรงครัว“ใหญ่โตขนาดนี้ มิน่ามีคนคิดจะซื้อมาทำรีสอร์ท” เดินวนไปมารอบหนึ่งลี่ฉิงซวงถึงกับเหงื่อตกหลังจากกินมื้อเที่ยงเธอไม่ได้รบกวนหมิ่นเอ๋อร์และซิ่งเอ๋อร์อีก ทั้งสองคนคิดว่าเธอจะนอนกลางวัน ดังนั้นจึงกลับไปทำความสะอาดอย่างเคยสถานที่ซึ่งลี่ฉิงซวงสนใจเป็นพิเศษหลังจากเดินสำรวจ แน่นอนว่าเป็นห้องหนังสือ เธอกับพี่ชายชอบอ่านหนังสือด้วยกันทั้งคู่ หนังสือก็มักจะเป็นประเภทเดียวกันดังนั้นหญิงสาวจึงสามารถใช้เวลาได้ทั้งวันในห้องหนังสือ เพราะที่นั่นอัดแน่นไปด้วยตำรา สารานุกรม หนังสือประวัติศาสตร์ รวมไปถึงนิยายมากมาย“บันทึกฟู่ฉิน??”ในกล่องไม้ลงรักมีหนังสือเล่มหนึ่ง สภาพเก่าแก่มากแต่กลับได้รับการเก็บรักษาอย่างดี ภายในเขียนด้วยอักษรพู่กันลายมืองดงาม หนักแน่น เข้มแข็ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลายมือของผู้ชายไม่รู้เพราะอะไรหญิงสาวเลือกจะหยิบบันทึกเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน รู้ตัวอีกที

หัวใจของลี่ฉิงซวงเต้นรัว พยายามดึงสายตาออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั้นอย่างยากเย็น เมื่อมือไม้เก้งก้างไปหมดที่ทำได้ก็คือลงมือเก็บกวาดเศษกระเบื้องที่กระจายไปทั่ว“จะตำหนิเขาก็ไม่ได้หรอกครับ เขาไปเพราะต้องไปซื้อยาให้ผม”“อ๋อ” เธอพยักหน้าก่อนจะมองหาผ้ามาเช็ดคราบน้ำชาเสียงฝีเท้าร้อนรนเดินเข้ามาก็ทำให้เธอชะงัก “คุณชาย!...”ผู้มาใหม่น่าจะเป็นคนสนิทของเขา ดูแล้วอายุน่าจะอ่อนกว่าเขาไม่กี่ปี แต่ที่แน่ๆ ก็ยังอายุมากกว่าหญิงสาวอยู่ดี เขาสวมชุดจงซันสีเทาซีดจางตัดเย็บด้วยผ้าฝ้ายเนื้อหนาก้มลงมองตัวเองในชุดกางเกงยีนส์ เสื้อยืด บวกกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่งมีโลโก้เป็นเครื่องหมายถูก ลี่ฉิงซวงรู้สึกว่าตัวเธออยู่ผิดที่ผิดทางชอบกลตอนที่มองเห็นว่ามีหญิงสาวแปลกหน้าอยู่กับผู้เป็นนาย จิ่วลู่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะมองไปบนพื้นที่เปียกชุ่ม“ผมทำเองครับ” เขากระวีกระวาดหาผ้ามาเช็ด“พยุงฉันที ฉันจะพาคุณคนนี้ออกไปนั่งที่ศาลาด้านนอก”“ครับ”“เชิญทางนี้เถอะครับ เราไปคุยกันข้างนอกจะสะดวกกว่าเสี่ยวลู่จะได้ทำความสะอาดที่นี่”“อ้อ เอ่อ ก็ได้ค่ะ” เธอเดินตามเจ้าบ้านไปพร้อมกับมองสองนายบ่าวพยุงกันเดินออกไปยังสวนเล็กๆ ข้างเรือนจิ่

ก่อนออกจากห้องหนังสือหญิงสาวได้ยินเสียงเศร้าสร้อยนั้นอีกครั้ง เธอถอนหายใจก่อนจะหันไปมองกล่องบันทึก“ไม่ต้องมาเรียก ไม่อยากรู้แล้วก็ได้ ไม่ต้องมาหลอกมาหลอนด้วยนะคืนนี้ ฉัน...จะนอน ถ้าได้ยินเสียงเรียกหรือทำเสียงประหลาดให้กลัวอีกรับรองได้เห็นดีกัน ของเก่าแก่แค่ไหนก็ไม่มีทางทนไฟ ยิ่งเป็นกระดาษด้วยแล้วละก็”ข่มขู่เสร็จก่อนปิดประตูยังถลึงตาใส่กล่องใบนั้น ในใจสงสัยว่าเรื่องประหลาดๆ ทั้งหมดนี้ต้องเป็นเพราะเรื่องเศร้าของหวังซวงซวง กับบันทึกที่ฟู่ฉินเขียนทิ้งเอาไว้แน่ๆขณะเดียวกันนั้นร่างสูงที่ยืนอยู่อีกฟากของกำแพงหลุดหัวเราะออกมา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวมองไปยังกำแพงสูงซึ่งกั้นขวางระหว่างคฤหาสน์ตระกูลหวังและเคหาสน์เฟิงเยี่ยน“ลี่ฉิงซวงคนนี้นิสัยต่างจากหวังซวงซวงโดยสิ้นเชิง”“นายท่าน เพราะอะไรไม่ให้คุณหนูลี่อ่านบันทึกเล่มนั้นให้จบ บางทีหากคุณหนูลี่ได้อ่าน ทุกอย่างอาจง่ายขึ้น”ฟู่เสวียนส่ายหน้าช้าๆ “นายไม่อยากรู้หรือว่า...หากมีสิทธิ์เลือกอีกครั้ง ซวงซวงยังจะเลือกในสิ่งที่เคยเลือกไปแล้วหรือเปล่า หากไม่...ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปจากเดิมตอนนี้มั้ย แล้วหากเปลี่ยนไป...ฉันจะยังเป็นฉันเช่นทุกวันนี้หรือเปล่า”