บทที่ 2.5

ก่อนออกจากห้องหนังสือหญิงสาวได้ยินเสียงเศร้าสร้อยนั้นอีกครั้ง เธอถอนหายใจก่อนจะหันไปมองกล่องบันทึก

“ไม่ต้องมาเรียก ไม่อยากรู้แล้วก็ได้ ไม่ต้องมาหลอกมาหลอนด้วยนะคืนนี้ ฉัน...จะนอน ถ้าได้ยินเสียงเรียกหรือทำเสียงประหลาดให้กลัวอีกรับรองได้เห็นดีกัน ของเก่าแก่แค่ไหนก็ไม่มีทางทนไฟ ยิ่งเป็นกระดาษด้วยแล้วละก็”

ข่มขู่เสร็จก่อนปิดประตูยังถลึงตาใส่กล่องใบนั้น ในใจสงสัยว่าเรื่องประหลาดๆ ทั้งหมดนี้ต้องเป็นเพราะเรื่องเศร้าของหวังซวงซวง กับบันทึกที่ฟู่ฉินเขียนทิ้งเอาไว้แน่ๆ

ขณะเดียวกันนั้นร่างสูงที่ยืนอยู่อีกฟากของกำแพงหลุดหัวเราะออกมา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวมองไปยังกำแพงสูงซึ่งกั้นขวางระหว่างคฤหาสน์ตระกูลหวังและเคหาสน์เฟิงเยี่ยน

“ลี่ฉิงซวงคนนี้นิสัยต่างจากหวังซวงซวงโดยสิ้นเชิง”

“นายท่าน เพราะอะไรไม่ให้คุณหนูลี่อ่านบันทึกเล่มนั้นให้จบ บางทีหากคุณหนูลี่ได้อ่าน ทุกอย่างอาจง่ายขึ้น”

ฟู่เสวียนส่ายหน้าช้าๆ “นายไม่อยากรู้หรือว่า...หากมีสิทธิ์เลือกอีกครั้ง ซวงซวงยังจะเลือกในสิ่งที่เคยเลือกไปแล้วหรือเปล่า หากไม่...ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปจากเดิมตอนนี้มั้ย แล้วหากเปลี่ยนไป...ฉันจะยังเป็นฉันเช่นทุกวันนี้หรือเปล่า”

เห็นผู้เป็นนายไอถี่ๆ อีกครั้ง จิ่วลู่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขารีบรินน้ำส่งให้ด้วยใบหน้าเป็นห่วงกังวล จากนั้นก็รีบประคองถ้วยน้ำให้อีกฝ่ายดื่ม

ใบหน้าซีดขาวของฟู่เสวียนทำให้เขาไม่อาจคลายความกังวลได้เลยจริงๆ “กลับเข้าไปข้างในเถิดขอรับ คุณหนูลี่เข้านอนแล้ว คืนนี้ไม่น่าจะมีอะไร”

“อืม” ฟู่เสวียนพยักหน้าจากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปในเรือน ก่อนเปิดประตูยังหันไปมองกำแพงสูงอีกครั้ง รอยยิ้มยังคงประดับใบหน้า

“พรุ่งนี้ทำอาหารเช้าสำหรับสองคน”

“อาหารเช้า?...”

“ฉันอยากจะออกมากินมื้อเช้าในสวนเสียหน่อย เตรียมแป้งหมั่นโถวเอาไว้ด้วย”

ได้ยินดังนั้นจิ่วลู่ก็ประหลาดใจ “หรือว่าอาหารเช้าอีกที่สำหรับคุณหนูลี่?”

ฟู่เสวียนไม่ตอบกลับหัวเราะเสียงเบา

จิ่วลู่มองตามสายตาของผู้เป็นนาย ก่อนจะรับคำเสียงเบา “ผมจะเตรียมโจ๊กปลากับหมั่นโถว”

“ดี คุณหนูลี่น่าจะชอบหมั่นโถวร้อนๆ”

“ขอรับ”

ลี่ฉิงซวงตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพราะนอนหลับสนิททั้งคืน เธอนึกขันไปพร้อมๆ กับนึกสงสัยไปด้วยว่าเมื่อคืนข่มขู่ผีเอาไว้จึงไม่มีเสียงแปลกๆ รบกวนหรือเปล่า

หลังจากอาบน้ำและร้องขอกาแฟร้อนแก้วหนึ่ง หญิงสาวก็ไม่รบกวนหมิ่นเอ๋อร์และซิ่งเอ๋อร์อีก แต่กลับบอกทั้งสองว่าจะเข้าไปนั่งเล่นในสวน

เสียงไอถี่ๆ ยังคงดังข้ามกำแพงมาให้ได้ยิน ในระหว่างที่เดินไปตามเรือนระเบียง ลี่ฉิงซวงอดไม่ได้ที่จะเพ่งมองผ่านทิวไผ่หนาทึบไปยังฝั่งตรงข้าม

“คุณหนูลี่” ฟู่เสวียนกำลังยืนยิ้มให้หญิงสาวอยู่อีกฟาก

ลี่ฉิงซวงสะดุ้งเฮือกแทบจะทำแก้วกาแฟหลุดมือ

“ผมทำคุณตกใจหรือเปล่าครับ” เขาลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้โค้งประตู”

“นิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นไร”

“คุณ...อยากมากินมื้อเช้าเป็นเพื่อนผมไหม” เขาถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“เอ๋” ลี่ฉิงซวงเดินเข้าไปใกล้ เสียงไอของเขายังดังขึ้น ดังนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจมุดเข้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลหวังอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะตัดต้นไผ่ออกบางส่วน

มองดูฟู่เสวียนซึ่งสวมชุดฉางซานสีเทา ผมสั้นถูกหวีขึ้นอย่างเรียบร้อย เธอให้นึกถึงหนังเรื่องยิปมันขึ้นมา

ในยุคที่ล้ำสมัยเสื้อผ้าตามแบบตะวันตกที่เน้นความหรูหราทว่าสวมใส่สบาย ชุดฉางซานจึงนับว่ามีน้อยคนนักจะยังคงนิยมสวมใส่

ที่สำคัญชุดนี้ใครจะสวมก็คงไม่แปลก แต่น้อยคนที่จะสวมมันแล้วดูดีอย่างเขา

“อะไรหรือครับ”

“เปล่าค่ะ กำลังคิดว่าตอนนี้ฉันกำลังเล่นอะไรเหมือนเด็กๆ อยู่”

“ผมว่าเราควรเปิดช่องเล็กๆ ดีไหม” มองดูใบไผ่แห้งๆ ซึ่งติดตามเนื้อตัวของหญิงสาวฟู่เสวียนกลั้นยิ้ม

“เห็นด้วยเลยค่ะ” ลี่ฉิงซวงส่งแก้วกาแฟให้เขา “ช่วยฉันถือสักครู่นะคะ”

เขารับเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนมองหญิงสาวจัดเสื้อผ้าผมเผ้าและปัดใบไผ่ออกไปจากตัว เมื่อเห็นเธอหยัดตัวขึ้นจึงเดินนำไปนั่งลงยังโต๊ะหิน วางแก้วกาแฟของเธอลงแล้วผายมือ