บทที่ 2.4

อีกอย่างในเมื่อมันอยู่ในห้องหนังสือของเคหาสน์เฟิงเยี่ยน อีกทั้งที่นั่นยังถูกยกให้เธอ ดังนั้นมันก็กลายเป็นของเธออย่างสมบูรณ์แล้ว

“ฉันมีเรื่องสงสัยค่ะ” เธอพูดออกมาในที่สุด

“ว่ามาสิครับ”

“คุณเป็นทายาทตระกูลฟู่ แต่กลับเลือกที่จะขายเคหาสน์เฟิงเยี่ยน แทนที่จะขายคฤหาสน์ตระกูลหวัง เพราะอะไรหรือคะ” เธอรู้ว่าคำถามนั้นเสียมารยาท แต่ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกว่าเขาไม่เพียงจะไม่โกรธ แต่ยังจะยอมตอบคำถามนั้นอย่างแน่นอน

“การคงอยู่ของเคหาสน์เฟิงเยี่ยน แท้จริงแล้วก็เพื่อรอคอยการหวนคืนและการเปลี่ยนแปลง”

“รอคอยการหวนคืนและการเปลี่ยนแปลง? รอใครหรือคะ?”

เขาไม่ตอบแต่หันมาสบตากับเธอด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคมเปล่งประกายบางอย่าง ทำให้ลี่ฉิงซวงใจเต้นรัว ใบหน้าหล่อเหลาและรอยยิ้มนี้ดูคุ้นเคย

เธอ...เคยพบเขาที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ยิ่งครุ่นคิดก็ยิ่งสับสน

นับตั้งแต่กลับมาจากคฤหาสน์ตระกูลหวัง ลี่ฉิงซวงเอาแต่หมกมุ่นอยู่คนเดียวเงียบๆ แม้แต่ตอนกินมื้อค่ำก็ให้หมิ่นเอ๋อร์และซิ่งเอ๋อร์ยกอาหารเข้าไปในห้อง

ในใจเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ ทำให้ตกดึกไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ เธอเดินกลับไปที่ห้องหนังสือ เปิดบันทึกฟู่ฉินขึ้นมาอ่านต่อจากที่ค้างเอาไว้

‘พี่ใหญ่สนิทสนมกับคุณชายตระกูลหวังอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเขาจึงไปเป็นแขกของตระกูลหวังบ่อยครั้ง ข้าและพี่รองมีโอกาสได้ตามพี่ใหญ่ไปครั้งหนึ่ง และได้พบสาเหตุที่เขาไปที่นั่นในที่สุด’

‘หวังซวงซวงก็คือสาเหตุนั้น นางเป็นสตรีที่งดงามเพียบพร้อม นับเป็นโฉมสะคราญที่ไม่ว่าบุรุษใดก็ล้วนหมายปอง ข้ามองออกว่าพี่ใหญ่รักนางตั้งแต่แรกพบ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เขามายังคฤหาสน์ตระกูลหวัง เขาก็เปลี่ยนไปมาก เขาเป็นคนเงียบขรึมแต่หากลองปักใจแล้วไม่เคยล้มเลิก เช่นกันกับเรื่องของหวังซวงซวง แม้ว่านางจะมีท่าทีหลบเลี่ยงเขาก็ตาม’

“หืม...” ลี่ฉิงซวงหรี่ดวงตาลง

อ่านถึงตรงนี้เธอก็นึกถึงภาพที่เคยเห็น ท่าทีสนิทสนมของสองสามีภรรยาเธอไม่น่าจะดูผิด หวังซวงซวงผู้นั้นมองเขาด้วยสายตาหลงใหลรักใคร่ชัดๆ

“หรือว่าคนที่ได้แต่งงานกับหวังซวงซวงไม่ใช่ฟู่อวี้ ถ้าหวังซวงซวงรักผู้ชายที่ได้แต่งงานด้วย เธอก็ไม่น่าจะหลบเลี่ยง ฟู่ฉินคนที่เขียนบันทึกตัดออกไปได้เลย ถ้าเป็นเขาที่ได้แต่งกับหวังซวงซวง เขาคงไม่เขียนถึงฮูหยินของตัวเองแบบนี้ ก็คงเหลือแค่ฟู่เจี้ยน แล้วก็ฟู่เหวินสินะ”

หญิงสาวพลิกหน้าไปด้านหลัง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ระวังหรือกระดาษที่เย็บกันเอาไว้เปราะบางเกินไป ด้านหลังบันทึกกลับหลุดร่วงหล่นลงบนพื้นและกระจัดกระจาย

“แย่จริง” หลังจากยืนอ้าปากค้างอยู่นานด้วยหัวใจระทึกลี่ฉิงซวงก็สบถออกมา บันทึกเล่มนี้นับเป็นของล้ำค่าที่มีอายุหลายร้อยปี เธอคิดว่าระมัดระวังแล้วแต่ก็ยังเกิดเรื่องขึ้นจนได้

“สวรรค์ลงโทษที่คิดจะโกงด้วยการอ่านตอนจบก่อนหรือไงนะ” เธอพึมพำด้วยท่าทีหัวเสีย เนื่องจากหน้ากระดาษที่เก็บขึ้นมานั้น สลับกันมาไปจนแทบจะอ่านไม่ปะติดปะต่อกัน

อักษรที่เขียนเป็นแบบตัวเต็มทั้งยังเป็นลายมือตามแบบโบราณที่เขียนด้วยพู่กัน เธอพยายามอ่านจนตาลายและปวดศีรษะไปหมดแล้ว

“คิดจะโกงเพราะอยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชายที่ได้แต่งงานกับหวังซวงซวงคือใคร ตอนนี้กลับต้องมาเรียบเรียงบันทึกนี่ใหม่เสียอย่างนั้น เฮ้อ!”

มองดูบันทึกด้วยความสิ้นหวัง ในที่สุดก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “หรือว่าจะถามคุณฟู่ดี” เธอนึกถึงฟู่เสวียนขึ้นมาในทันที

เขาเองก็เป็นคนตระกูลฟู่ ซึ่งตระกูลฟู่และตระกูลหวังน่าจะนับว่าเป็นบรรพบุรุษของเขา “แต่...ฉันจะอยากรู้เรื่องบรรพบุรุษของชาวบ้านเขาทำไมกันละเนี่ย”

บางอย่างสะกิดใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลี่ฉิงซวงหัวเราะให้กับความเลอะเลือนของตัวเอง เธอรวบรวมกระดาษที่หลุดลุ่ยกลับเข้าไปในกล่อง จากนั้นจึงยกกล่องเข้าไปเก็บบนชั้นวางดังเดิม

‘ซวงซวง’