All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 41 - Chapter 47

ครั้นได้ยินคำพูดนี้ของมารดาทำให้มือของนางหมดเรี่ยวแรงจนผ้าเช็ดหน้าร่วงหล่นลงพื้น ฮูหยินซูได้ก้มลงเก็บแล้วส่งคืนให้บุตรสาว“ข้า...ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน” บอกด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แม้พี่ซือเฉียนจะให้คนส่งจดหมายมาหานาง แต่นางไม่เคยเปิดอ่านหนำซ้ำยังให้สาวใช้คนสนิทนำไปเผาทิ้ง สาเหตุที่ทำเช่นนี้เพราะไม่อยากรับรู้เรื่องของเขาอีก นางจะได้ตัดใจเลิกรักเขาได้ ทว่าพอได้ยินเช่นนี้นางก็อดเวทนาไม่ได้ ด้วยความสามารถและรูปโฉมของเขาทำให้สตรีมากหน้าหลายตาล้วนอยากแต่งเป็นฮูหยินของเขาทั้งนั้น แต่ถ้าหากกลายเป็นคนพิการแล้ว...คงยากที่ผู้ใดจะยอมแต่งให้อีก“ยังมีอีกเรื่อง”“เรื่องใดหรือเจ้าคะ”“ทันทีที่แม่นางสือรู้ว่าแม่ทัพเฉินกลายเป็นคนพิการ นางได้ขอถอนหมั้น”“แล้วท่านลุงกับท่านป้าว่าอย่างไรบ้าง”“จะว่าอันใดได้เล่า นอกกจากยอมทำตามคำขอร้องของนาง อีกทั้งยังจัดแจงหาคุณชายในเมืองหลวงให้นางหมั้นหมายด้วย”“ช่างใจกว้างนัก”“ท่านป้าของเจ้าไม่ยอมปริปากพูดอันใดกับสตรตีผู้นั้นอีก มีเพียงใต้เท้าเฉินที่พูดคุยกับนาง”“ท่านป้าคงโกรธเคืองไม่น้อย”“ซู...ซูหรง” น้ำเสียงแหบแห้งของบิดาร้องเรียก ทำให้ทั้งคู่หยุดพูดคุยกันแล้วหันไป

แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบ งานแต่งงานนี้เขาเป็นคนร้องขอด้วยตัวเอง เพียงแต่ต้องให้บิดาเป็นคนออกหน้าให้จะได้ไม่น่าเกลียดเกินไป“เจ้ารักนางหรือไม่ แม่ไม่อยากเห็นซูหรงเสียใจเพราะเจ้าอีก” นางเลือกเอ่ยตามตรง“ท่านแม่พูดอย่างกับว่าไม่รู้จักนิสัยของลูกเสียอย่างนั้น”“หากเจ้าไม่ยอมตอบแต่โดยดี แม่จะถือซะว่าไม่ได้ยินเรื่องนี้แล้วอย่าได้หวังว่าท่านพ่อของเจ้าจะไปขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ให้เจ้า”“ข้ารักนางขอรับ มิใช่แบบพี่ชายกับน้องสาว แต่เป็นความรักแบบชายหญิง” เฉินซือเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่ไหวติง เดิมทีเขาไม่อยากบอกความรู้สึกของตนเองแก่ทั้งสองเพราะรู้สึกอายอยู่บ้างที่ต้องพูดเรื่องความรักให้มารดากับบิดาได้ฟัง“ก็ดี เจ้ารักนางก็ดี แม่จะได้วางใจ”“คงสมใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่” เฉินลิ่วจงพูดกับฮูหยิน ของตน“หากไม่ใช่เพราะท่านให้ซือเฉียนหมั้นหมายกับสือ จื่อหลันตั้งแต่แรก คงไม่ต้องถอนหมั้นให้อับอายผู้คนเช่นนี้” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงคาดโทษอยู่ในที“ข้าเป็นบุรุษต้องรักษาสัญญา ตอนนี้นางเลือกถอนหมั้นด้วยตัวเองก็ถือว่าข้าไม่ได้ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับบิดาของนาง”“พอพูดถึงนาง ไม่ทราบว่าท่านพ่อได้หาคู่หมั้

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปพบซือเฉียน!” เขาบอกอย่างรีบร้อน เรื่องนี้คงเป็นฝีมือสหายตัวดีแน่ ๆ เฉินซือเฉียนผู้นี้ช่างเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ตอนที่ไม่ได้ชอบพอน้องสาวของเขาก็พูดจาผลักไสไม่ไยดี แต่พอตัวเองเกิดอยากได้นางมาเป็นฮูหยินกลับใช้เบื้องบนมาผูกมัดน้องสาวของเขาเอาไว้ แล้วจะไม่ให้เขาไม่พอใจได้ยังไงกันร่างสูงเดินเข้ามายังโถงรับแขกก็สบเข้ากับใบหน้าถมึงทึงของซูอันที่มองมาด้วยความไม่พอใจฉายแววชัดเจน“ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงที่นี่” สิ้นคำพูดนี้ ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มได้หันไปตามแรงหมัดของบุรุษ“เจ้าทำอะไรไว้คิดว่าข้าไม่รู้งั้นรึ”“ดูจากท่าทางโมโหของเจ้าแล้ว พระราชโองการคงไปถึงที่จวนสกุลซูแล้วกระมัง”“ทำแบบนี้ทำไมกัน เจ้าเป็นคนพูดเองแท้ ๆ ว่าไม่เคยรู้สึกอันใดกับน้องสาวข้า พอนางตัดใจหนีเจ้าไปเมืองลั่วหยาง เจ้ากลับไม่ยอมปล่อยนาง”“หากข้าพูดไปคงน่าขัน ผู้ใดจะล่วงรู้เล่าว่าข้าจะเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้”“เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่”“ข้ารักน้องสาวเจ้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ข้าไม่อาจปล่อยให้นางลอดพ้นออกไปจากสายตาข้าได้”“เจ้าก็แค่อยากเอาชนะนาง อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลย”“ข้าไม่เคยอยากเอาชนะนาง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ต

“พี่ซือเฉียน ท่านคิดจะทำอะไร”“ข้าแค่อยากบอกเจ้าใกล้ ๆ เท่านั้นเอง ที่ผ่านมาเพราะไม่เจนจัดเรื่องรักใคร่เฉกเช่นชู้สาวทำให้ข้าไม่รู้ตัวว่าคิดเกินเลยกับเจ้ามากเกินกว่าน้องสาวของสหาย”“…”“สิ่งที่ข้าพูดในวันนี้เจ้าอาจไม่เชื่อ แต่ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเอง ว่าพี่ซือเฉียนของเจ้าก็รักเจ้าเช่นกัน” ประโยคสุดท้ายเขากระซิบที่ข้างหู เพื่อให้นางได้ยินชัดเจนที่สุดหนึ่งเดือนมานี้ในที่สุดเขาได้ตกผลึกแล้วว่านอกจากการกระทำที่ต้องแสดงออกให้นางเห็น คำพูดก็สำคัญไม่แพ้กัน จากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ เขาจะแสดงออกไปทิศทางเดียวกัน และจะรอจนกว่านางจะใจอ่อนยอมเปิดใจให้เขาอีกครั้งเพราะบิดาเร่งเร้าคอยส่งจดหมายมาที่สกุลเฉินทำให้สือจื่อหลันอับอายไม่น้อย สุดท้ายนางถึงได้ตัดสินใจแต่งกับคุณชายจากสกุลตู้ เหตุผลไม่มีอันใดมาก เพราะตู้เกาปินว่านอนสอนง่าย ทั้งยังสามารถชักจูงได้ง่ายแล้วมีหรือที่นางจะไม่ยอมแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ นอกจากเหตุผลพวกนี้แล้วตระกูลตู้มีเพียงสามีนางที่เป็นผู้สืบทอด ด้วยผลประโยชน์ที่นางคิดอย่างถี่ถ้วน สือจื่อหลันถึงได้แต่งออกไป“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเลือกสามีได้ดี”“แม้ว่าข้าจะเลือกสามีได้ดี แต่ก็