เมื่อมิอาจรั้งรัก의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

เฉินซือเฉียนที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อกลางดึกที่ผ่านมาได้เห็นภาพพวกนี้เข้า เขารู้สึกไม่ค่อยใจนักยามคิดว่าบุรุษผู้นี้กำลังคิดเกินเลยกับนาง บุรุษก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ หากจะให้นางแต่งให้จางหย่งมิสู้เขาแต่งนางมาเป็นฮูหยินคงดีเสียกว่า อย่างน้อยนางจะไม่ต้องกังวลเรื่องมีอนุคิดได้ดังนั้นจึงยิ้มกริ่มออกมา...อีกไม่นานสิ่งที่เขาคิดก็จะเป็นจริง“คุณชาย รีบกลับจวนเถิดขอรับ” อี้ฉีพูดขึ้นมาทำให้เขาตื่นจากภวังค์“ไปสิ”“บ่าวนึกว่าท่านจะรีบกลับจวนทั้นทีที่มาถึงเมืองหลวงเสียอีก ที่ไหนได้”“ที่ไหนได้อะไร พูดมาให้ชัดเจน” นัยน์ตาคมจ้องมองไปที่บ่าวคนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นชา อี้ฉี้ที่นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรโพล่งปากพูดแบบนั้นออกมาได้แต่กลืนน้ำหลายอึกใหญ่ลงคอ หากเขาพูดไม่เข้าหูท่านแม่ทัพเข้าล่ะก็...มีหวังไม่ได้พักแน่ ๆ“ที่ไหนท่านแม่ทัพคงอยากซื้อของไปฝากฮูหยินใช่หรือไม่” เอ่ยพลางยิ้มเจื่อน“กลับจวน” ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งยามคิดว่าตนต้องเผชิญกับอะไร หลังจากกลับถึงจวนสกุลเฉิน“ท่านแม่ทัพกังวลเรื่องใดหรือขอรับ” อี้ฉีพูดขึ้นมาอีกประโยค“ข้าน่ะหรือกังวล ข้าแค่กลัวว่าจะตอบคำถามท่านแม่อย่างไรให้หมด นา

“อีกไม่นานคงมีพระราชโองการลงมา เฉินซือเฉียนได้รับพระราชทานสมสรสจากฮ่องเต้แล้วคิดว่าเจ้าคงต้องตัดใจจากเรื่องนี้แล้วล่ะ” ใต้เท้าเฉินบอกนางเสียงเรียบ“พี่ซือเฉียนจะแต่งงานกับแม่นางคนใดหรือเจ้าคะ”“จะเป็นใครได้เล่า ถ้าไม่ใช่บุตรสาวของใต้เท้าซูต้าเฉิง”“ใต้เท้าซูงั้นหรือ” นางเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงสั่น“ข้าจะแต่งงานกับซูหรง”ราวกับถูกสิ่งของหนักอึ้งฟาดเข้าที่ใบหน้า สือจื่อหลันแทบจะข่มความไม่พอใจเอาไว้ไม่ได้ยามได้ยินว่าเขาจะแต่งงานกับสตรีที่นางมองว่าเป็นศัตรูอย่างซูหรง“ทำไมพวกท่านถึงได้ใจร้ายกับสตรีตัวเล็ก ๆ แบบข้านัก” ท้ายที่สุดนางได้ร้องไห้ออกมา ไม่ใช่เพราะโศกเศร้าเสียใจ แต่เป็นเพราะความแค้นเคืองที่จุกแน่นอยู่ในอก“เจ้าทำตัวเองแท้ ๆ ไยถึงได้โทษว่าเป็นความผิดของคนอื่น”“จื่อหลัน เรื่องพวกนี้เจ้าเป็นคนขอร้องเอง ข้าสามารถช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ จงเลือกมาว่าจะออกเรือนกับใครระหว่างสองคนนี้ ส่วนเรื่องของซือเฉียนเจ้าก็หักห้ามใจเสียเถิด” เฉินลิ่วจงปลอบใจหญิงสาว แทนที่จะทำให้นางจะรู้สึกดีขึ้น ทว่ากลับได้ผลตรงกันข้าม“หากไม่ใช่พี่ซือเฉียน ข้าจะไม่ยอมออกเรือนไปกับใครทั้งนั้น”“พูดได้ดี ถ้าเช่นนั้นข้าจะ

เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่สกุลเฉิน ก่อนที่ร่างสูงของเฉียนซือเฉียนจะก้าวลงมาจากหลังม้าเพื่อรอรับร่างบางในชุดสีแดงมงคล โดยที่เขายังไม่ได้เห็นหน้านางเสียด้วยซ้ำ“คุณหนู ท่านค่อย ๆ เดินนะเจ้าคะ” เสียงของซิ่วเหอบอกกับคุณหนูของตน“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังรอพวกเราอยู่” เขาบอกเสียงนุ่มแล้วอุ้มนางก้าวผ่านประตูไป“คำนับฟ้าดิน คำนับบิดา คำนับมารดา”จนกระทั่งเสร็จพิธีตามขนบธรรมเนียมซูหรงได้มานั่งรอให้สามีหมาด ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าก็ถือว่าเป็นอันเสร็จสมบูรณ์“ข้าคงไม่ได้มาช้าเกินไปใช่รึไม่” บอกพลางก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวแล้วเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก เผยให้เห็นใบหน้างามที่วันนี้ถูกแต่งแต้มต่างจากปกติ วันนี้ซูหรงงดงามเป็นพิเศษ ครั้นคิดว่าอีกไม่นานตัวเองจะต้องทำเรื่องบางอย่าง แม่ทัพหนุ่มจึงได้กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่จนอีกคนจับสังเกตได้“ข้าจะนอนแล้วเจ้าค่ะ”“ให้ข้าช่วยถอดชุดให้หรือไม่”“เหตุใดถึงต้องถอดชุดด้วย”“เจ้าคงไม่คิดว่าสามีภรรยากันจะทำเพียงนอนด้วยกันเฉย ๆ หรอกกระมัง เพราะถ้าหากทำแค่นั้นคงไม่สามารถมีทายาทไว้สืบสกุลได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยซูหรงที่ได้ฟังคำพูดนี้ถึ

นิยายเรื่อง : บุปผางามเคียงใจท่านแม่ทัพ ครั้นใบไม่ร่วงโรยสู่พื้นดิน มวลผกาต่างเหี่ยวแห้งเหลือเพียงลำต้นตามกาลเวลา ‘หนิงอัน’ ธิดาองค์เดียวของอดีตรัชทายาทที่สิ้นใจไปเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้ได้เติบใหญ่ขึ้นภายในวังหลวงแสนกว้างใหญ่นี้ นางถูกเลี้ยงดูโดยไทเฮา และฮองเฮา ผู้ที่ปี่ยมไปด้วยพระเมตตา “องค์หญิง” “มีอันใดรึ” “ฮองเฮาให้สาวใช้ส่งชุดมาให้ท่านเพคะ” “ชุดอะไร” นางถามอย่างสงสัย “ชุดที่ท่านจะต้องใส่ไปงานเฉลิมพระชนม์ขององค์ไทเฮาพรุ่งนี้เพคะ” เซียนเซียน สาวใช้คนสนิทบอกนาง “เช่นนั้นรึ” “องค์หญิงจะตรวจดูความเรียบร้อยของชุดรึไม่เพคะ” นางพยักหน้าเป็นคำตอบ เซียนเซียนที่เห็นดังนั้นจึงไปหยิบชุดมาให้องค์หญิงของตน หนิงอันตรวจดูความเรียบร้อยของชุดอย่างละเอียด อาภรณ์สี แดงสดปักลวดลายหงส์สีทองอย่างประณีต นางได้แต่มองดูชุดนี้อย่างชื่นชม “ชุดนี้ช่างสวยงามและประณีตยิ่งนัก” นางเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้า ฮองเฮารักและเอ็นดูนางยิ่งนัก “หม่อมฉั

ณ ตำหนักเสียนฝู จ้าวกุ้ยเฟยกับองค์หญิงเซียวซีได้แต่มองหน้ากันด้วยความกังวลใจ นางติเตียนบุตรสาวของตนหลายชั่วยาม จนเวลาล่วงเลยถึงยามเซิน อวี้กงกงมาที่ตำหนักของนางพร้อมถือพระราชโองการของฮ่องเต้มาด้วย “พระสนมจ้าวกุ้ยเฟย องค์หญิงเซียวซี ออกมารับพระราชโองการ” อวี้กงกงเรียกทั้งคู่ให้ออกมาหน้าตำหนัก ทั้งคู่ออกมาหน้าตำหนักพร้อมกับนั่งคุกเข่ารับพระราชโองการ “ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้ลดตำแหน่งจ้าวกุ้ยเฟย จากกุ้ยเฟยเป็นผิน เนื่องจากไม่รู้จักสั่งสอนบุตรตามหน้าที่ของตน และให้ปลดองค์หญิงเซียวซีเป็นสามัญชน เพื่อให้สำนึกกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปในวันนี้ โดยให้ส่งนางออกไปนอกวังไปอยู่จวนตระกูลจ้าว จบพระราชโองการ” สองแม่ลูกที่ได้ยินพระราชโองการถึงกับนิ่งงันราวกับไร้วิญญาณ จนอวี้กงกงต้องเรียกชื่อของทั้งสองให้มารับพระราชโองการไป “พระสนมโปรดรับพระราชโองการด้วยพ่ะย่ะค่ะ” “น้อมรับราชโองการ” จ้าวผินเอ่ยอย่างหมดแรง ทางด้านองค์หญิงเซียวซีที่บัดนี้ถูกปลดเป็นสามัญชน นางได้แต่กำมือแน่นอย่างโกรธเคือง หนิงอัน โลกนี้หากมีข้าจะต้องไม่มีเจ้า นางคิดในใจอย่างเ