All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

หยุนซือเห็นเจ้านายตัวเองเดินเดินผิวปากกลับมาที่จวนได้แต่ทำหน้าสงสัยว่าเหตุใดถึงได้อารมณ์ดีมากถึงเพียงนั้น ทั้งที่ก่อนออกจากจวนไปเมื่อเช้ายังมีสีหน้าตึงเครียดเสียด้วยซ้ำ “มีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือขอรับ” “นางต่อปากต่อคำกับข้าด้วยล่ะ เปลี่ยนไปเหมือนที่เจ้าว่าจริงด้วย” แม้ปากเอ่ยเช่นนั้นทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังประดับประดาอยู่เช่นเดิม “แล้วเรื่องคุณชายอี้อันล่ะขอรับ เป็นเช่นไรบ้าง” “นางต่อว่าข้าเสียยกใหญ่ แต่โชคดีที่ลูกชายข้าเข้าอกเข้าใจข้าและยอมรับข้าเป็นพ่อแล้ว” “เร็วถึงขนาดนี้เชียวหรือขอรับ ไม่ทราบว่าท่านทำได้เช่นไร” หยุนซือถามด้วยความแปลกใจ “ลูกชายข้าย่อมต้องเหมือนข้าอยู่แล้ว สุภาพ อ่อนโยนและฉลาดเฉลียว ข้าบอกว่าจะพาเขาไปขี่ม้า อี้อันเลยยอมรับข้าเป็นพ่อน่ะ” เขาตอบอย่างอารมณ์ดี ช่างหลอกล่อง่ายทีเดียวเชียว “ที่ว่าคุณชายอ่อนโยน และสุภาพดูเหมือนว่าจะได้นิสัยจากฮูหยินมามากกว่ากระมัง” เขาอดขัดเจ้านายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ “หยุนซือ!” “ขอรับ” “ให้คนเตรียมม้าไว้ให้ข้าด้วย ข้าจะพาล

“แค่ให้ท่านแม่จุมพิตที่ปากของพ่อก็คงหายดี” เขาตอบยิ้ม ๆ อวี้จวินหรงส่ายหน้าระอา ก่อนที่จะลุกจากเตียง แต่ไม่ทันที่จะได้ทำเช่นนั้นแขนแกร่งของชายหนุ่มได้โอบเอวแล้วดึงรั้งนางเข้าไปหาตัวเสียก่อน พร้อมกับประทับรอยจูบที่ปากของนางด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของลูกชายวัยสามขวบที่จ้องไม่วางตา “เย้ ท่านพ่อหายดีแล้ว” เขาเอ่ยด้วยความดีใจ จนนางส่งสายตาดุ ๆ ไปให้ชายหนุ่มที่ฉวยโอกาสโดยที่นางไม่เต็มใจ “ในเมื่อเข้าข้างท่านพ่อเสียดิบดีเช่นนี้ ก็เก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับท่านพ่อของเจ้าเถิด” นางบอกบุตรชายด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “ถ้าอี้อันเก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับท่านพ่อ ท่านแม่ก็ต้องไปด้วยนะขอรับ เพราะอี้อันรักท่านแม่มากกว่าท่านพ่อเสียอีก” เขาว่าพลางใช้ใบหน้าถูไถแก้มของมารดาด้วยความออดอ้อน ยิ่งแววตาเจ้าเล่ห์ฉายแววชัดไม่ต่างจากบิดา หนำซ้ำใบหน้ายังถอดแบบกันมาอย่างกับแกะ แม่อย่างนางไม่สามารถทำอันใดได้สักนิดอวี้จวินหรงขึ้นรถม้าที่คุณชายเจิ้งส่งมารับถึงที่จวน เฉียนหลงเว่ยได้แต่มองตามตาละห้อย แม้ในใจไม่อยากให้นางไปพบกับบุรุษผู้นั้น แต่ไม่สามารถหาเหตุผลใดมาอ้างได้ เขาจึงทำได้เพี

เด็กชายวัยสามขวบกลายเป็นยาใจรักษารอยร้าวให้ทั้งคู่ ความสัมพันธ์ของเขากับนางดีขึ้นตามลำดับ ดูเหมือนว่าตอนนี้นางเปิดให้เขาเกินครึ่งใจแล้วกระมัง จากที่ไม่เคยไยดีหรือใส่ใจบัดนี้นางกลับกลายเป็นอวี้จวินหรงคนที่คอยห่วงใยเขาเหมือนแต่ก่อน โดยที่ตัวนางเองไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ “อีกไม่กี่วันข้าต้องกลับเมืองหลวงแล้ว จวนท่านเจ้าเมืองได้จัดงานเลี้ยงส่งข้า หากเจ้าไม่รังเกียจก็เชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยกันเถิด” “ข้าไม่ไปหรอกเจ้าค่ะ ท่านเจ้าเมืองไม่ได้ส่งเทียบเชิญมาที่เรือนข้า ข้าจะกล้าไปได้เช่นไร” “ทำไมจะไปไม่ได้เล่า ไปในฐานะว่าที่ฮูหยินของข้า” “ใครบอกท่านกัน ว่าข้าจะแต่งงานกับท่าน” อวี้จวินหรงขัดขึ้น เมื่อได้ฟังคำพูดตีเนียนของชายหนุ่ม ปากยังไม่เคยขอนางแต่งงานด้วยซ้ำ แต่กลับใช้งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นข้ออ้างมัดมือชกนางเสียได้ “ข้าให้หยุนซือนำชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยงที่จวนเจ้าเมืองมาให้เจ้าที่เรือนแล้ว เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถิดว่าอยากไปหรือไม่ หากเจ้าไม่ยินยอมข้าย่อมไม่บังคับ” เฉียนหลงเว่ยบอกหญิงสาว เขาพูดจาขอนางแต่งงานแบบอ้อม ๆ เช่นนี้ก็ถือว่ากล้าหาญ

ขากลับทั้งสามคนนั่งรถม้าคันเดียวกันพร้อมกับเสียงพูดคุยกันดังขึ้นไม่ขาดสาย “ท่านพ่อ เมืองหลวงต่างจากที่นี่ไหมขอรับ” “จะว่าต่างก็ต่าง จะว่าไม่ต่างก็ไม่ต่าง” เขาตอบคำถามบุตรชาย อี้อันที่ได้ยินคำตอบได้แต่เกาหัวด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจสิ่งที่บิดาเอ่ยออกมา “ท่านพูดจาเช่นนี้ไม่เห็นหรือว่าลูกทำหน้างง” “ไว้อี้อันถึงเมืองหลวงคงรู้เองว่าต่างกันหรือไม่” เขาบอกกับลูกชาย “ข้าจะได้ไปเมืองหลวงหรือขอรับ” เขาหันไปถามทั้งบิดาและมารดาด้วยความตื่นเต้น “หากอี้อันอยากไปก็ย่อมได้” เป็นอวี้จวินหรงตอบ แล้วจ้องมองหน้าของชายหนุ่ม กระทั่งรถม้าจอดสนิทที่หน้าจวนของนางพร้อมกับเด็กชายตัวน้อยนอนหลับสนิทคาอกผู้เป็นพ่อ “ที่เจ้าบอกว่าจะให้อี้อันกลับเมืองหลวงพูดจริงหรือ” เขาถาม ขณะเดินตามหลังนางเข้ามาในจวน “เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นเจ้าจะกลับไปด้วยกันใช่หรือไม่” ว่าพลางเดินไปดักหน้านางเอาไว้ “เจ้าค่ะ” “แสดงว่าเจ้าตัดสินใจแล้ว” “เจ้าค่ะ” “สรุปว่าเจ้าตัดสินใจเช่นไร” เฉียนหลงเว่ยถามตามตรง เมื่อนางเอาแต่ตอบคำเดิมซ้ำ ๆ “ข้าใส่ชุดที่ท่านนำมาให้ คำตอบยังไม่ชัดเจนพอหรือเจ้าคะ” นางตอบเขาทั้งรอยยิ้ม “ยัง ยังไ

เมื่อได้ยินว่าพี่ชายของตนจะไปที่จวนสกุลเฉิน ซูหรงได้ตามไปด้วยถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลจะแน่นแฟ้นกันมากเพียงใด ทว่าอย่างไรเสียนางก็เป็นสตรี หากจะให้ไปที่นั่นตามลำพังคงไม่ดีสักเท่าใดนัก “เจ้าถืออะไรมาด้วยรึ” เขาถามน้องสาวหลังจากขึ้นมาบนรถม้า “ข้าได้ยินว่าช่วงนี้พี่ซือเฉียนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฟันดาบกับพวกทหาร หากได้ดื่มชาดี ๆ สักจอกคงดีไม่น้อย” “ที่แท้ก็เป็นชา แล้วของพี่ชายอย่างข้าเล่า เจ้าคงไม่ลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้วใช่รึไม่” “ชาที่ข้านำมาท่านพี่เคยดื่มแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ อีกอย่างท่านมีท่านแม่คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง มีหรือจะขาดแคลนของพวกนี้” “พูดไปพูดมา ข้ากลายเป็นคนผิดเสียอย่างนั้น” ทันที่เดินทางมาถึงซูหรงไม่ได้สนใจคำพูดของพี่ชายที่พร่ำบ่นน้อยอกน้อยใจนางนับตั้งแต่นั่งรถม้ามาด้วยกัน เพราะตอนนี้สิ่งที่นางสนใจมีเพียงพี่ซือเฉียนเท่านั้น “มองหาอะไรอยู่หรือ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากดานหลัง ทำให้หญิงสาวไปมองก็พบว่าเป็นคนที่ตัวเองกำลังมองหาอยู่ “พะ...พี่ซือเฉียน” “เจ้าก็มาด้วยหรือ ข้านึกว่าพี่ชา