All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ฝ่าบาท องค์หญิงหนิงอันขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงที่ยืนอยู่หน้าประตูท้องพระโรงรายงานเสียงดัง “ให้นางเข้ามา” ทันทีที่นางย่างกรายเข้ามาในท้องพระโรง ใต้เท้าจ้าวดูเหมือนว่าจะตกใจมากกว่าใคร “นางเข้าวังมาตั้งแต่เมื่อใดกัน” เขาพูดกับตัวเองด้วยความตกใจ “ข้าเข้าวังมาเมื่อวาน” นางตอบเขาเสียงนิ่ง แล้วเดินผ่านหน้าเขาไป “หนิงอัน เจ้ามีอะไรรึ ถึงได้มาที่นี่” ฮ่องเต้ถามนาง “หม่อมฉันมาล้างมลทินให้ตัวเองเพคะ” “ฮ่า ๆ มาล้างมลทินงั้นรึ ทั้งที่ตัวพระองค์เองเป็นผู้กระทำความผิดอย่างนั้นรึพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าจ้าวหัวเราะเยาะ “ข้าผิดจริงรึไม่ เดี่ยวพวกท่านที่อยู่ในที่นี้ก็จะรู้แจ้งเอง” “ฝ่าบาท หม่อมฉันขอประทานอนุญาต” “ข้าอนุญาต” “ขอบพระทัยเพคะ จ้าวรุ่ย เจ้าเอาสิ่งนั้นเข้ามาซิ ข้าอยากรู้นักว่าคนชั่วที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะปฏิเสธความผิดนี้เช่นไร” “นี่พ่ะย่ะค่ะ” จงรุ่ยถือหลักฐานส่งให้นาง หนิงอันรับหลักฐานนั้นเองกับมือ แล้วยื่นให้ฝ่าบาทดู ฮ่องเต้ที่เห็นหลักฐานที่บ่งบอกตัวคนทำผิดอย

สามเดือนผ่านไป หลังจากที่ทุกอย่างจบลงนางกับเว่ยเฉิงได้ใช้ชีวิตสงบสุขที่ชายแดน ฝ่าบาททรงส่งจ้าวกุ้ยเฟยเข้าตำหนักเย็น นางทำใจไม่ได้ที่ถูกลงโทษเช่นนั้น จนกลายเป็นคนเสียสติอยู่ในตำหนักเย็น กระทั่งวันหนึ่งนางได้จากไปด้วยโรคฝีดาษ ฝั่งขององค์หญิงเซียวซี นางย่างกรายไปที่ใดก็ถูกผู้คนติฉินนินทา และดูถูกไม่เว้นแต่ละวัน นางทนความอัปยศอดสูที่เกิดกับตัวเองไม่ไหว จึงขอองค์ฮ่องเต้แต่งงานไปยังแคว้นอื่น คนที่ลุ่มหลงในยศศักดิ์เช่นนางมีหรือจะยอมให้ผู้อื่นดูแคลน หนิงอันอ่านจดหมายที่ฮองเฮาส่งมาให้จนจบ ก่อนจะวางลง นางเหม่อมองท้องฟ้า คิดในใจว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตล้วนอยู่ที่การกระทำของตน จะอยู่สูงหรือต่ำ คนที่จะชี้ชะตาให้ได้ เห็นทีคงมีแต่ตัวเอง... “ฮูหยิน เจ้าคิดอะไรอยู่รึ” เว่ยเฉิงที่กลับมาจากค่ายทหารถามขึ้น พร้อมกับสวมกอดนางจากด้านหลัง “ข้าเพียงคิดว่า ข้าช่างโชคดีนักที่ได้แต่งงานกับท่าน ท่านไม่เหมือนบุรุษอื่น” “ข้าไม่เหมือนบุรุษอื่นยังไงรึ” “ท่านรักข้า ใส่ใจข้า คอยดูแลข้า และที่สำคัญท่านไม่มีอนุมาให้ข้าคอยรำคาญใจ” “ข้าเคยบอกท่านตั้งแต่คราแรกที่ท่านเ

“ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไรกัน” เยว่เต๋อตงถามด้วยความเป็นห่วง เหตุเพราะมารดาของตนเองป่วยด้วยโรคชรามานาน “ข้าก็มาดูหน้าคนที่อยากจะเฉดหัวหลานสาวข้าจนตัวสั่นน่ะสิ” “ท่านย่า เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” เธอว่า ก่อนจะลุกจากที่นั่งเดินไปพยุงคนชราให้ลงมานั่งข้างกัน “ข้าได้ยินว่าซูฮวาถูกคุณชายตระกูลเฉินถอนหมั้น ในใจหวังมาปลอบโยนนางเสียหน่อย แต่กลับได้ยินลูกสะใภ้ที่ตัวเองเลือกเองกับมือกล่าววาจาใจแคบกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเยว่ได้ลงคอ ช่างน่าผิดหวังเสียจริง” “ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงไม่อยากตระกูลเยว่เสื่อมเสียก็เท่านั้น จึงเผลอพลั้งปากพูดเช่นนั้นออกไป” “เอาล่ะ ข้าขอบอกพวกเจ้าสองคนให้ชัดเจนเสียวันนี้ หากข้าได้ยินผู้ใดเอ่ยวาจาดูถูกหลานข้าอีกล่ะก็ มันผู้นั้นก็อย่าได้หวังว่าจะได้อยู่เสวยสุขที่จวนนี้อีกเลย” บอกด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ แล้วหันมาบอกให้หลานรักไปรอตนที่เรือน “ซูฮวา เจ้ากลับไปรอย่าที่เรือนก่อนเถิด ย่ามีเรื่องจะคุยกับอาของเจ้าหน่อย แค่สองคน” เหล่าฮูหยินเอ่ยประโยคท้ายสุด เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ของตนไม่มีทีท่าจะออกจากห้องโถง

หวังหลี่น่าจ้องมองป้ายหน้าจวนอีกครา ก่อนจะตัดใจหมุนตัวกลับขึ้นรถม้า ทว่าเสียงของฮูหยินเยว่ดังขึ้นเสียก่อน “เยว่ซูฮวา เจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าไปอยู่ที่นั่นอย่างสุขสบายงั้นรึ อาจิง เจ้าไปตรวจดูข้าวของที่นางนำติดตัวไปด้วย ว่ามีของมีค่าอันใดหรือไม่” เมื่อได้ยินคำสั่งนายหญิงของตน สาวใช้ผู้นั้นรีบแจ้นทำตามคำสั่งด้วยความรวดเร็ว “เรียนฮูหยิน ข้าพบเงินสองร้อยตำลึงเงินอยู่บนรถม้าของคุณหนูเจ้าค่ะ” “แล้วเกวียนพวกนั้นล่ะ เจอของมีค่าอันใดหรือไม่” “พบเพียงเครื่องประดับ ปิ่นปักผม กับอาภรณ์เจ้าค่ะ ท่านจะให้บ่าวนำออกมาไหมเจ้าคะ” “ไม่ต้อง ข้าจะคอยดูว่าพอเจ้าไปถึงที่นั่นแล้ว จะหาที่ขายเครื่องประดับพวกนั้นอย่างไร” เจียฝูยิ้มเยาะ ที่เรือนแห่งนั้นรายล้อมไปด้วยป่าและหุบเขา หาได้มีบ้านเรือนอยู่แถวนั้นไม่ ถึงนางจะหาที่ขายเครื่องประดับพวกนั้นให้ตายก็หาไม่เจอ “ท่านทำเกินไปรึไม่” นางถามอย่างไม่พอใจ “เกินไปงั้นรึ นี่ยังถือว่าข้าใจดีกับเจ้ามากไปด้วยซ้ำ อย่าลืมสำนึกบุญคุณข้าด้วยล่ะ” “ท่านอาสะใภ้ไม่ต้องเป็นห่วง เยว่ซูฮว

“คุณหนู” เสียงหวังเยี่ยนดังมาแต่ไกล ก่อนตัวของนางจะปรากฏเสียอีก “หวังเยี่ยน เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ข้าเป็นห่วงเจ้ามากรู้หรือไม่” “ข้าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ยังดีที่ได้เขาช่วยชิวิตไว้ มิเช่นนั้นเห็นทีข้าคงไม่ได้กลับมาหาคุณหนูอีกแล้ว” “เจ้าบาดเจ็บงั้นรึ” ว่าแล้วก็จับตัวนางมายืนใกล้ ๆ สำรวจร่างของหญิงสาวตรงหน้า ก็พบบาดแผลมากมายบนลำตัวของนาง “นี่น่ะหรือ บาดเจ็บเล็กน้อยของเจ้า” เธอเอ่ยเสียงสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม หากหวังเยี่ยนเป็นอะไรไปเธอคงไม่ให้อภัยตัวเอง “คุณหนู อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้เป็นอันใดมากเสียหน่อย” บอกกับคุณหนูของตน พร้อมกับเข้าสวมกอดกันอย่างไม่อายสายตาของบุรุษทั้งสองคนที่ยืนมองพวกนางอยู่ “กลับกันเถิด” “กลับงั้นรึ” เธอถามย้ำ เมื่อร่างสูงตรงหน้าเอ่ยเพียงสั้น ๆ ทำราวกับว่ารู้จักนางมานานเสียอย่างนั้น “หากเจ้าไม่กลับตอนนี้ เห็นทีคงไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว” “นี่ท่านหมายความว่าเยี่ยงไร” “ข้าคิดว่านักฆ่าเมื่อคืนมันต้องย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าแน่ หากเจ้ายังอยู่ที่นี่โอกาสที่จะมีค