All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ทุกครั้งที่ซูหรงมาที่จวนสกุลเฉิน สักสามในสี่ครั้งล้วนไปสนทนากับสือจื่อหลันจนทั้งคู่เริ่มสนิทกัน วันนี้เองก็เช่นกันนางเห็นดอกกุหลาบในสวนกำลังบานสะพรั่งจึงได้ให้สาวใช้ตัดมาเพื่อนำมามอบให้สือจื่อหลันเพราะเห็นว่าหญิงสาวชอบดอกไม้ “ดอกไม้ที่จวนของข้ากำลังบานสะพรั่ง ข้าจำได้ว่า พี่จื่อหลันชอบดอกไม้เลยให้สาวใช้ตัดดอกกุหลาบมาให้ท่านด้วย” “ขอบใจน้องซูหรง หลันเหอ เจ้าเอาดอกไม้ไปใส่แจกันให้ข้าที” “เจ้าค่ะ คุณหนู” ทว่าเวลาผ่านไปยังเพียงไม่นานจื่อหลันเริ่มมีอาหารหายใจติดขัดและเริ่มไอออกมาทำให้ซูหรงตกใจไม่น้อย “พี่หญิง ท่านเป็นอะไรไป” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “ขะ...ข้า แค่ก” “มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง ช่วยไปตามท่านหมอมาที!” นางร้องบอกเสียงดัง ทำให้จวนสกุลเฉินวุ่นวายไม่น้อย เพราะแม้แต่พี่ซือเฉียนที่อยู่สนามฝึกยังรีบมาที่นี่ “เกิดอันใดขึ้นกัน บ่าวรับใช้บอกข้าว่าเจ้าให้คนไปเรียกท่านหมอมา” เขาถามนางทันที “โชคดีที่แม่นางสือสูดดมเกสรเข้าไปไม่นานนัก ทำให้มีอาการเพียงเล็กน้อย จากนี้ไปให้ท่านอยู่ห่างจากดอกไม้ให้ม

“หึ สามีภรรยางั้นหรือ พวกเราแค่หมั้นหมายกันยังไม่ได้แต่งงานกันเสียหน่อย เจ้าพูดคำนี้ออกมาคิดจะกดดันข้าหรืออย่างไร”“จื่อหลันไม่ได้คิดเช่นนั้น” ว่าพร้อมหลุบตามองต่ำ ตัวนางในตอนนี้ไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ เพราะน้ำเสียงเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำให้นางไม่กล้าเอ่ยอันใดเพื่อไม่ให้ร่างสูงขุ่นเคือง“ข้าจะบอกเจ้าให้ ที่ข้ายอมหมั้นกับเจ้าตามคำสั่งของท่านพ่อเป็นเพราะความกตัญญู ส่วนเรื่องความรักระหว่างชายหญิงอะไรนั่นเจ้าอย่าได้ฝันเฟื่อง ตราบใดที่เจ้าทำตัวสมกับเป็นคู่หมั้นของข้าข้าจะให้เกียรติเจ้า แต่ถ้าไม่...คิดว่าเจ้าคงรู้ว่าจะจบเช่นไร” เขาร่ายยาวบอกหญิงสาวตรงหน้า“ทำไมวันนี้ท่านถึงได้พูดจาทำร้ายจิตข้าแบบนี้กัน ทั้งที่เมื่อไม่นานมานี้ท่านยังอ่อนโยนกับข้าแท้ ๆ” สือจื่อหลันเอ่ยพร้อมกับใช้มือปาดน้ำตาออกจากแก้มเพื่อเรียกร้องความสงสาร แม้เขาจะเฉยชาแต่ทว่าบุรุษย่อมแพ้น้ำตาของสตรีอยู่วันยังค่ำ! คิดอย่างถือดี“เจ้าคิดว่าที่ข้าเข้าข้างเจ้าแทนที่จะเป็นซูหรงเป็นเพราะข้ามีใจให้เจ้าอย่างนั้นหรือ น่าขันนัก” เฉินซือ เฉียนแสยะยิ้มบอก“แล้วไม่จริงหรือเจ้าคะ”“เจ้าคิดผิดแล้ว ออกไปได้แล้ว” เขาเอ่ยไล

รุ่งเช้าของอีกวัน บรรยากาศหน้าจวนสกุลซูค่อนข้างอึมครึมเหตุเพราะลูกสาวเพียงคนเดียวกำลังจะจากอ้อมอกของครอบครัวเพื่อไปร่ำเรียนตามความต้องการของหญิงสาว แม้ว่าใต้เท้าซูกับภรรยาได้พยายามโน้มน้าวให้นางเปลี่ยนใจแต่เปล่าประโยชน์ ซูหรงยังคงยืนกรานหนักแน่นตามเดิม“ลูกแม่ ตอนนี้เจ้าเปลี่ยนใจก็ยังทัน”“นั่นสิ ที่เมืองหลวงมีสำนักศึกษาสำหรับสตรีอยู่หลายแห่ง พ่อว่า”“ท่านพ่อ ท่านแม่ เห็นใจลูกเถิดเจ้าค่ะ ตัวลูกยังอ่อนด้อยอยู่มากไปที่ลั่วหยางครั้งนี้ลูกตั้งใจไปหาความรู้ทั้งในและนอกตำรา หากยังอยู่ที่เมืองหลวงคงไม่มีอันใดคืบหน้าแน่ ท่านอาจารย์ที่เคยสอนลูกล้วนไม่กล้าเอ่ยปากตำหนิข้อบกพร่องของข้า เพราะกลัวเกรงตำแหน่งขุนนางใหญ่ของท่าน” นางบอกทั้งคู่ไปตามตรง อีกสาเหตุหนึ่งคือนางต้องการเวลาทำใจ ตอนนี้นางไม่อยากรับรู้เรื่องราวของพี่ซือเฉียนรวมทั้งคู่หมั้นของเขา“ในเมื่อนางตัดสินใจแล้ว พวกเราก็ส่งเสริมนางเถิดขอรับ ไปลั่วหยางครานี้ลูกจะไปส่งนางเองรับรองได้เลยว่านางไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแน่นอน” ซูอันแทรกขึ้น เขายืนฟังทั้งสามคนอยู่นานแล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าว่าบิดากับมารดาจะปล่อยซูหรงขึ้นรถม้าเสียที สุดท้ายจึงได้เอ่

“เสียแรงเปล่ารึไม่ มีเพียงข้าที่สามารถตอบได้ อีกไม่นานข้าต้องออกเดินทางแล้ว โชคดีที่เจ้าอยู่ที่เมืองหลวง”“แม่ทัพเฉินกล่าวเกินไปแล้วกระมัง”“เลิกเรียกข้าว่าแม่ทัพได้แล้ว ได้ยินทีไรรู้สึกขนลุกทุกที ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจที่ข้าตำหนิซูหรงเรื่องของสือจื่อหลัน หากเจ้าเป็นข้าคิดว่าเจ้าคงทำแบบเดียวกัน”“กับคนอื่นช่างปะไร แต่น้องสาวข้าไม่ใช่นางจิ้งจอก มีหรือที่นางจะทำร้ายคนอื่นเพียงเพราะว่าชอบพอบุรุษผู้หนึ่ง เรื่องนี้เจ้ารู้ดีไม่ใช่หรือ”“ข้ารู้ นางไม่มีทางทำแบบนั้น เพียงแต่ตอนนั้นข้าโมโหจนขาดสติทำให้เผลอตำหนินางเข้า”“ที่ข้าอยากได้ยินไม่ใช่คำพูดพวกนี้” ว่าพลางหรี่ตามอง“ข้าขอโทษนางไปแล้ว”“งั้นรึ” หลังจากได้ยินว่าเพื่อนของตนขอโทษซูหรงแล้ว จากเดิมที่ทำตัวเย็นชา ตอนนี้ได้กลับมาเป็นซูอันคนเดิม“เจ้าบอกข้าตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ปล่อยให้ข้าเรียกเจ้าว่าแม่ทัพอยู่ได้”“แล้วใครใช้ให้เจ้าเรียกเช่นนั้นกัน”“นี่อะไร” เขาถาม ขณะที่สายตาสบเข้ากับหีบขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะทำงานของตัวเอง“ไม่ใช่ของเจ้า”“หากไม่ได้จะให้ข้า แล้วจะเอาหีบนี่มาวางไว้ที่นี่ทำไมกัน”“ข้านำมาให้ซูหรงต่างหาก นางอยู่ที่เมื

“คิดว่าท่านแม่ทัพคงรู้ดีกระมัง ว่าทำไมข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ ผ้าที่ท่านนำมาเชิญเอากลับไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องการ” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ต้องขอบคุณเขาที่เอ่ยคำพูดเมื่อครู่ มันทำให้นางได้สติว่าตัวเองเป็นได้เพียงน้องสาวของสหายเท่านั้น“ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธข้า”“ถ้าท่านหมายถึงเรื่องแม่นางสือจื่อหลัน ข้าไม่ได้โกรธท่านแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ชายหญิงไม่ควรสนิทสนมกันมากเกินไป และยิ่งท่านกับแม่นางสือได้หมั้นหมายกันแล้ว พวกเรายิ่งไม่ควรไปมาหาสู่กันให้มากนัก”“ข้ารู้” พูดพลางถอนหายใจยาว“…”“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน ส่วนของที่ข้านำมาให้เจ้า ข้าก็ยังยืนยันคำเดิมว่าให้เจ้าและจะไม่นำกลับไปด้วย” เขายืนกรานตามเดิมแล้วหันหลังกลับไปทางเดิม“ข้าหวังว่าท่านจะกลับมาเมืองหลวงอย่างปลอดภัย แม่นางสือรอท่านอยู่” นางเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดังพอควรชั่วขณะหนึ่งฝีเท้าของร่างสูงหยุดชะงักลงยามได้ยินสิ่งที่นางเอ่ย ก่อนจะก้าวเท้าเดินห่างออกไปเรื่อย ๆเขาไม่เคยขอให้ผู้ใดรอ โดยเฉพาะสือจื่อหลันเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งปีตระกูลเฉินได้รับจดหมายจากชายแดนถึงสามครั้งด้วยกัน ฉบับแรกส่งมาเพื่อบอกว่าเขาเดินทางถึงที่นั่นอย่างปลอด