All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ในขณะนี้ที่จวนกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับคุณหนูรองตระกูลเยว่อย่างเยว่อัน จนไม่มีบ่าวในเรือนสนใจผู้เข้ามาใหม่อย่างเธอ ถึงจะเป็นเช่นนั้นหวังหลี่น่าก็หาใส่ใจ เมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าจวนก็ตรงดิ่งกลับเข้าเรือนของตนเองทันที เหตุเพราะคิดถึงเตียงนอนนุ่ม ๆ ที่เคยเหยียดกายนอนทุกค่ำคืน “คุณหนู ท่านไม่ไปพบคุณหนูรองหรือเจ้าคะ บ่าวได้ยินมาว่านางกลับมาถึงจวนแล้ว” “ไม่ล่ะ ข้าอยากพักผ่อน” “เช่นนั้นบ่าวไม่รบกวนท่านแล้ว” เยว่อันที่รู้ข่าวว่าญาติผู้พี่กลับถึงเรือนแล้วก็ดีใจยกใหญ่ นางจัดเตรียมของขวัญมากมายที่ได้จากเมืองหนานจิง เพื่อส่งมอบให้แก่เยว่ซูฮวา ครั้นเตรียมเสร็จก็ให้คนส่งไปที่เรือน โดยที่ตนก็ตามไปด้วย ตั้งแต่เด็กทั้งคู่สนิทสนมรักใคร่กลมเกลียวกันดี กระทั่งบิดาและมารดาของเยว่ซูฮวาจากไป ทั้งคู่ก็ถูกจับแยกจากกันโดยฝีมือของเจียฝู เวลาผ่านไปเพียงสองปีหลังจากที่บิดาของนางขึ้นเป็นนายใหญ่ของตระกูลเยว่แทนพี่ชาย เยว่อันก็ถูกส่งให้ไปร่ำเรียนที่หนานจิง ทำให้ตั้งแต่นั้นมาสตรีทั้งสองก็ไม่เคยพบหน้ากันอีก “ท่านพี่ ข้าเยว่อัน

เยว่เต๋อตงที่เห็นชายหนุ่มทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ตนจึงสั่งให้บ่าวไปตามหลานสาวให้มาที่นี่เป็นการด่วน ไม่นานนักเยว่ซูฮวาก็ปรากฎกายที่โถงจัดงานเลี้ยงด้วยความงุนงง “ซูฮวา มาหาอาเร็วเข้า” “เจ้าค่ะ ท่านอา ท่านเรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” “บุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเจ้าตอนนี้คือชินอ๋อง ส่วนบุรุษท่านนี้คือ คุณชายเหลียน” กล่าวแนะนำเสร็จสรรพ หวังหลี่น่าไม่ได้ฟังเยว่เต๋อตงแนะนำผู้ชายอีกคนให้เธอรู้จัก เพราะเธอเอาแต่จ้องหน้าคนที่ท่านอาเรียกว่าชินอ๋องตาไม่กะพริบ เขาคือบุรุษผู้นั้น คนที่ตนช่วยทำแผลให้ที่ชนบท บุรุษแต่งตัวซอมซ่อที่เธอเจอวันนั้นคือ ชินอ๋องเช่นนั้นหรือ...จะเป็นไปได้อย่างไร “ข้ารู้ว่าเจ้าจะเอ่ยอันใด ข้าชื่อเฉิงอันปั๋ว ส่วนชินอ๋องเป็นเพียงตำแหน่งของข้าก็เท่านั้น” “ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ” เธอถามเขา “แต่งงานกับข้าเถิด” เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับขอเธอแต่งงานเสียดื้อ ๆ ท่ามกลางความตกใจของทุกคน “ตะ...แต่งงานงั้นรึ” “ใช่ หากไม่ได้เจ้ามาเป็นชายา ชาตินี้ข้าไม่ขอแลสตรีอื่น” “แต่ชื่อเสียง

เฉิงอันปั๋วถูกฮ่องเต้เรียกเข้าเฝ้าเป็นการด่วน หลังจากข่าวแพร่ไปทั่วทั้งเมืองหลวงว่าชินอ๋องจะแต่งกับแม่นางตระกูลเยว่ สตรีชื่อเสียงฉาวโฉ่ของเมือง “ฝ่าบาท ทรงเรียกกระหม่อมมามีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” เขาถามพระเชษฐาร่วมอุทร “ข้าได้ยินมาว่า เจ้าจะแต่งแม่นางสกุลเยว่เข้าจวนอ๋องอย่างนั้นหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ” “ข้าส่งบุตรสาวของขุนนางสูงศักดิ์ไปที่จวนชินอ๋องของเจ้า เพื่อให้เจ้าเลือกเป็นชายาเอก แต่เจ้ากลับไล่ตะเพิดพวกนางออกไปจนหมดทุกคน เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่” “เสด็จพี่ พระองค์ทรงพูดเกินไปหรือไม่ กระหม่อมไล่พวกนางที่ไหนกัน เพียงแต่จวนของกระหม่อมแค่ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าเท่านั้นเอง” บอกฝ่าบาทด้วยท่าทางสบาย ๆ “เจ้านี่นะ ข้าเหนื่อยใจกับเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพี่โปรดวางใจ ตอนนี้กระหม่อมมีสตรีที่อยากแต่งงานด้วยแล้ว” “นางชื่ออะไร ตระกูลเยว่มีหญิงสาวที่ยังมิได้ออกเรือนเพียงสองคนเท่านั้น” “นางชื่อเยว่ซูฮวาพ่ะย่ะค่ะ” “เยว่ซูฮวางั้นรึ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าแต่งกับนาง ชื่อเสียงของนางฉาวโฉ่แค่ไหนเจ้าก็รู้ ทั้งนางยังไม่มีคนหน

“นี่พวกเจ้าจะทำอะไร!” หวังเยี่ยนถามเสียงดัง เมื่อเห็นสาวใช้นับสิบคนขนของในเรือนคุณหนูออกตนออกไปจนเกือบหมด “ฮูหยินสั่งให้พวกข้าขนของในเรือนของคุณหนูซูฮวาออกไปทั้งหมด” “นางสั่งให้ขนไปที่ใดรึ” หวังหลี่น่าถามเสียงเย็น ภายในใจกำลังคุกกรุ่นด้วยความไม่พอใจ ทว่าการแสดงออกกลับตรงกันข้าม “คือว่า” “พี่หญิง ท่านจะคาดคั้นสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ไปทำไมกัน นางไม่กล้าตอบคำถามของท่านหรอกเจ้าค่ะ” “เยว่อัน เจ้าหมายความว่าอย่างไร” “ท่านแม่เห็นว่าเรือนของท่านเริ่มเก่าแล้ว จึงได้ให้สาวใช้ขนของในเรือนของท่านไปไว้ที่อื่นก่อน เพื่อทำการซ่อมแซมเรือน” “ท่านอาสะใภ้ช่างใจดีกับข้าผิดวิสัยยิ่งนัก นางจะให้ข้าไปอยู่ที่ใดหรือ หวังว่าคงไม่ใช่บ้านสวนหรือชนบทอะไรเทือกนั้นหรอกนะ” “ท่านแม่มีหรือจะใจร้ายกับท่านเช่นนั้น มีข้าอยู่ ท่านว่าใจเถิด ข้าไม่ยอมให้ท่านแม่ก่อเรื่องแน่” “ข้าจะคอยดู” บอกพร้อมกับจ้องตาคนตรงหน้าไม่ลดละ “ท่านพี่ ท่านมองหน้าข้าเช่นนี้ทำไมหรือเจ้าคะ” “เยว่อัน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่สตรีอำมหิตเฉกเช่นมา

"คุณหนู วันนี้ห้องครัวทำขนมกุ้ยฮวาที่ท่านชอบด้วยนะเจ้าคะ บ่าวนำมาให้คุณหนูด้วย" "ขอบใจเจ้ามาก แต่ข้ายังไม่หิว" "กินสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ หลายวันมานี้ท่านแทบไม่แตะต้องอาหารเลยนะเจ้าคะ" "หวังเยี่ยน เจ้าไม่สบายหรือ ทุกทีข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "บ่าวไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้จึงอดเป็นห่วงไม่ได้ หากทำให้คุณหนูรำคาญ..." "เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องพูดอันใดแล้ว ยกมาวางตรงนี้สิ ข้าจะได้กินเสียที" "เจ้าค่ะ" อาจิงที่แอบมองผ่านช่องประตูเหยียดยิ้มพอใจ เมื่อเห็นเยว่าซูฮวาหยิบขนมกุ้ยฮวาเข้าปากหลายชิ้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าในขนมนั้นมียาพิษซ่อนอยู่ มันจะค่อย ๆ กัดกินร่างกายของนางทีละน้อย ๆ กระทั่งทรุดลงในที่สุด และที่สำคัญพิษนี้ตรวจด้วยช้อนเงินไม่เจอ กระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งค่อนเดือนเยว่ซูฮวาก็เริ่มป่วย อาการของนางทรุดลงเรื่อย ๆ จนลุกออกจากเตียงไม่ได้ ใบหน้าซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดมาหล่อเลี้ยงร่างกายสร้างความเวทนาแก่ผู้ที่ได้พบเห็นยิ่งนัก "แค่ก ๆ" เสียงไอกระท่อนก