All Chapters of เมื่อมิอาจรั้งรัก: Chapter 81 - Chapter 90

หลังจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่หญิงของตนประกาศกร้าวขอเป็นศัตรูกับตนเอง เยว่อันก็กลับมาที่เรือนของตนทันที กระทั่งตะวันใกล้ตกดินจึงได้ถอดอาภรณ์เตรียมตัวไปอาบน้ำ ทว่ากลับมีกุญแจดอกเล็กหล่นมาจากแขนเสื้อของตน พร้อมกับเหลือบไปเห็นหีบไม้ไม่คุ้นตาซ่อนอยู่ใต้เตียง ด้วยความสงสัยนางจึงได้เปิดหีบไม้ใบเก่าออกดู โดยใช้กุญแจดอกนั้นไขออก ราวกับว่าเป็นแผนการของใครบางคน เมื่อเปิดออกก็พบเข้ากับจดหมายมากมายอัดแน่นอยู่ในกล่อง เยว่อันค่อย ๆ เปิดอ่านจดหมายทีละฉบับ ฉบับแรกเป็นลายมือของท่านย่าของนาง ใจความจดหมายกล่าวว่ามารดาของนางเป็นคนสั่งให้สาวใช้วางยาพิษฮูหยินผู้เฒ่าจนกระทั่งนางสิ้นใจตาย ก่อนที่ตนจะกลับเมืองหลวงไม่นานนัก เยว่อันอ่านจดหมายจนครบทุกฉบับ พร้อมกับหยดน้ำตาที่เหือดแห้งไปจนหมด ในใจรู้สึกสับสนพัลวัน ทั้งโกรธเคียดแค้น และผิดหวัง ใครเลยจะคิดว่าคนที่นางเรียกว่าแม่จะเป็นใจโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ฆ่าได้แม้กระทั่งแม่สามีของตนเอง ไม่เว้นแม้แต่มารดาที่แท้จริงของนางอย่าง ’ซินไฉ่’ นับแต่นั้นมาเยว่อันก็ลอบส่งจดหมายผ่านสำรับอาหารของเยว่ซูฮวา เพื่อปรึกษาหารือ รวมทั้งวางแผนการต่าง ๆ เพื่อจับคนร

เรื่อง เมื่อข้าคืนรักสามีไร้ใจฝ่ามือแกร่งยื่นออกมาตรงหน้าพร้อมใบหน้าแย้มยิ้มของบุรุษร่างกายสูงโปร่ง เซียวซินเหยียนลังเลที่จะจับมือของเขาเอาไว้ ถ้าหากมีผู้ใดมาเห็นเข้าคงไม่พ้นเกิดเรื่องขึ้นและอาจพาลทำให้ชื่อเสียงเสื่อมเสีย“แทนที่เจ้าจะมัวลังเลที่จะจับมือข้า มิสู้ให้ข้าช่วยพยุงเจ้าลุกขึ้นยืนไม่ดีกว่าหรือ หากชักช้ามากกว่านี้เห็นทีบ่าวรับใช้ในจวนได้เห็นเข้าพอดี”ครั้นได้ยินคำพูดนี้ของเขา นางถือวิสาสะจับมือของเขาเอาไว้แน่นแล้วหยัดตัวขึ้น น่าแปลกใจไม่น้อยที่ฝ่ามือของเขาช่างหยาบกร้านไม่ได้นวลนุ่มเหมือนมือของคนมีชาติตระกูล“ขออภัยที่มือของข้าหยาบกร้าน แม่นางคงไม่ถือสา”“ทำไมถึงได้คิดแบบนั้นล่ะเจ้าคะ เป็นข้าที่ต้องขอบคุณท่านมากกว่า”“ว่าแต่แม่นางเถิด เหตุใดถึงได้ล้มจนเสื้อผ้าเปื้อนเศษดินเช่นนี้” เขาถามด้วยความแปลกใจ เพราะทางเดินนี้ราบเรียบไร้ซึ่งเนินดินที่จะทำให้ล้ม“เพราะข้ามัวแต่เหม่อลอยจึงได้สะดุดชายกระโปรงของตัวเองล้ม”“งั้นหรือ” พอพูดจบ เขาจึงหันหลังเดินออกไป เซียวซินเหยียนได้ร้องถามขึ้นเสียก่อน อย่างน้อยนางต้องถามชื่อแซ่ขอ

สามปีมานี้นับได้ว่าเซียวซินเหยียนมีความสุขในชีวิตแต่งงาน ผู้คนต่างอิจฉาที่นางได้แต่งเป็นฮูหยินของซ่งอันหยางที่บัดนี้เพิ่งได้สืบทอดตำแหน่งโหวต่อจากบิดาผู้ล่วงลับ ตอนนี้เขาถือว่าเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันด้วยเพราะเคยเป็นสหายร่วมศึกษาตั้งแต่วัยเยาว์“เดินระวังด้วย ประเดี๋ยวจะหกล้มเอาได้” ว่าขณะช่วยพยุงหญิงสาวลงจากรถม้า“เจ้าค่ะ”“อันที่จริงฮูหยินไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะหกล้ม เพราะมีท่านโหวคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง” อวี่ซูที่เดินตามหลังพูดขึ้น ทำให้ซินเหยียนหน้าแดง“พอถึงทางแยกตรงนั้นพวกเราต้องแยกกันเข้างานคนละฝั่ง เจ้าดูแลนายหญิงให้ดีด้วย” ท้ายประโยคหันไปสั่งสาวใช้“เจ้าค่ะ”คล้อยหลังสามี นางเอาแต่อมยิ้มน้อย ๆ ได้เป็น ฮูหยินของเขาช่างเป็นวาสนาของนางจริง ๆ“นั่นฮูหยินซ่งไม่ใช่หรือ”“ข้าไม่คิดว่านางจะมางานเลี้ยงในวันนี้ด้วย อย่างที่พวกเจ้ารู้สุขภาพของนางไม่ค่อยดี”“อาการป่วยของข้าหายดีแล้ว ขอบคุณฮูหยินที่เป็นห่วง”“ในเมืองหลวงนี้เห็นทีคงมีแค่เจ้าที่ชีวิตแต่งงานดูแช่มชื่น”“ทำไมถึงได้เอ่ยวาจาท้อแท้แบบนี้ล่ะเจ้าคะ”“สามีของนางเพิ่งแต่งอนุคนที่เก้าเข้าจวนน่ะสิ” ฮูหยินเสี่ยวตอบแทน

หลังจากย้ายมาที่เรือนด้านข้างท่านโหวได้ทำตามสัญญาด้วยการมาค้างที่เรือนของนางอยู่ครั้ง จนกระทั่งแม่นางชวี่อิงเดินทางมาถึงเมืองหลวง ในฐานะฮูหยินสกุลซ่งซินเหยียนจำต้องมายืนรอต้อนรับแขกอยู่หน้าจวน ทว่ารอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีทีท่าว่ารถม้าจะมาถึงเสียทีฟ่านชวี่อิงที่ส่งคนมาดูลาดเลาล่วงหน้า เมื่อรู้ว่ามีเพียงฮูหยินของท่านโหวมารอรับตนจึงสั่งให้คนขับรถม้าแวะซื้อของอยู่หลายร้าน จากเดิมต้องถึงจวนสกุลซ่งตั้งแต่ยามซื่อแต่ตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยราวครึ่งชั่วยามหญิงสาวยังไม่มีท่าทีว่าจะไปถึงเป้าหมายเพียงเพราะต้องการกลั่นแกล้งเซียวซินเหยียนให้ยืนรอ“คุณหนู พวกเรารีบเดินทางไปที่จวนตระกูลซ่งเถิด นี่ก็สายมากแล้วนะเจ้าคะ”“จะรีบไปไย ไม่ว่าข้าจะไปถึงช้าหรือเร็วพี่อันหยางก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว”“แต่ฮูหยินยืนรอท่านอยู่ที่หน้าจวนไม่ใช่หรือเจ้าคะ หากให้นางรอนานเกรงว่าเรื่องนี้อาจถึงหูท่านโหว พอถึงตอนนั้นคนที่ต้องลำบากคงเป็นพวกเราเอง”“เอาเถิด ข้าจะเห็นแก่หน้าท่านโหวสักครั้ง กลับจวน” ชวี่อิงหันไปบอกคนขับรถม้ากว่านางจะเดินทางมาถึงจวนสกุลซ่งก็ไปไปยามอู่ ทันทีที่โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่างเพื่อดูว่าสตรีผู้นั้นยังยืนรออยู่

ซินเหยียนที่มาได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่เข้าโดย บังเอิญ ประโยคที่เขากล่าวชมเชยฝีมือปักเย็บของฟ่านชวี่อิงทำให้หัวใจของนางเจ็บปวดจนแทบยืนไม่อยู่ เพราะถุงหอมที่เขาแขวนอยู่กับตัวในตอนนี้เป็นสิ่งที่นางให้ไว้เป็นของแทนใจ ก่อนที่เขากับนางจะแต่งงานกันเสียอีก มันทำให้รู้สึกว่าพอเวลาเปลี่ยนผันสิ่งใดที่เคยหวานชื่น บัดนี้กับหลงเหลือเพียงความจืดจางที่เริ่มคืบคลานเข้ามา มีเพียงตัวนางที่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขาไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วก่อนที่หญิงสาวจะได้หันหลังเดินกลับไปตามทางเดิม สายตาของซ่งอันยางได้เห็นเข้าเสียก่อน เขาจึงได้เรียกนางไว้“ฮูหยิน เจ้ามาหาชวี่อิงหรือ”นางส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า“ข้าเพียงเดินผ่านมาก็เท่านั้น เชิญพวกท่านพูดคุยกันตามสบายเถิด”“พี่อันหยาง พวกเราอย่าไปรบกวนฮูหยินเลยเจ้าค่ะข้าได้ยินว่าช่วงนี้นางยุ่งอยู่กับการดูแลเรื่องทุกอย่างในจวน” ฟ่านชวี่อิงได้ทีพูดขัดขึ้น เพราะนางไม่ต้องการให้สตรีผู้นี้มาเป็นก้างขวางคอระหว่างตนกับท่านโหว“ถ้าอย่างนั้นเจ้ากลับไปเถอะ”“เจ้าค่ะ”ร่างสูงมองตามแผ่นหลังบอบบางจนลับสายตา ไม่ได้พบหน้ากันแค่ครึ่งเดือน เหตุไฉนใบหน้าของนางถึงได้ซูบ