All Chapters of เกิดชาตินี้ไม่เอาแล้วบุรุษไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“เยว่เอ๋อ เจ้าไปเรียนรู้เรื่องในห้องหอพวกนี้มาจากที่ใดกัน” หานกุ้ยเฟยถามจินเยว่ด้วยความสงสัยก่อนหน้านี้แม้นน้องสาวนางจะพึงพอใจในตัวจวิ้นอ๋องถึงขั้นหลงใหล หากแต่ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาคงไม่ได้คิดลึกซึ้งไปไกลถึงเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิง“เอ่อ..ข้าเรียนรู้มาจากตำรับตำรา อ๊ะไม่ใช่สิ ข้าหมายถึงพวกนิทานพื้นบ้านหรือนิยายที่วางขายทั่วไปนั่นแหละเจ้าค่ะพี่หญิง มีเรื่องราวรักๆใคร่ๆของชายหญิงเยอะแยะไปหมด” จินเยว่แต่งเรื่องขึ้นมาทันที‘ความรักความสัมพันธ์ชายหญิงในโลกก่อนหน้านี้นับว่าธรรมดาสามัญนัก ไม่จำเป็นต้องเสาะหาเรียนรู้อะไรเลย’ จินเยว่ได้แต่คิดในใจ“เจ้านี่นะ อ่านนิยายเหลวไหลไร้สาระพวกนั้นให้น้อยลงหน่อยเถอะ” หานกุ้ยเฟยมิวายสั่งสอนตักเตือนน้องสาว“เจ้าค่ะ ข้าก็แค่อ่านเพื่อเปิดโลกให้กว้างขึ้นเท่านั้นเอง หาได้เอาเป็นแบบอย่างอันใดไม่” จินเยว่ตอบกลับไป“เปิดโลกอะไรกันเยว่เอ๋อ นับวันข้ายิ่งไม่เข้าใจคำพูดของเจ้าเลยจริงๆ” หานกุ้ยเฟยบ่นเพราะตั้งแต่งานเลี้ยงวันเกิด นางรู้

“เยว่เอ๋อ ที่เจ้าเปลี่ยนใจปฏิเสธความช่วยเหลือจากฝ่าบาทในการพระราชทานสมรสเจ้ากับจวิ้นอ๋องก็ด้วยเรื่องนี้เองงั้นหรือ” หานกุ้ยเฟยคิดปะติดปะต่อเรื่องราวเอาเอง“ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องนี้ แต่สิ่งสำคัญคือข้าคิดได้แล้วเจ้าค่ะว่าแตงที่ฝืนเด็ดออกจากต้นย่อมไม่หวาน[1] ข้าจึงตัดใจจากบุรุษที่ไม่มีใจให้ข้าผู้นั้น”“เพราะหากข้ายังดื้อรั้นทำตามคำยุแยงของรั่วเหรินต่อไปย่อมไม่เกิดผลดีแน่ จวิ้นอ๋องมีแต่จะเกลียดชังข้ามากขึ้นเท่านั้น”“ข้าดีใจนะที่เจ้าคิดได้” หานกุ้ยเฟยเอ่ยอย่างสงสารเห็นใจน้องสาวที่หลงรักจื่อหานมานาน“ข้าควรคิดได้นานแล้วล่ะเจ้าค่ะ ไม่น่าเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระกับบุรุษไร้ใจเช่นนั้นเลยจริงๆ”“ดูสิเจ้าคะ ข้าทั้งรูปโฉมงดงาม มีฐานะทรัพย์สินเงินทอง มีพี่สาวเป็นถึงพระสนมกุ้ยเฟย อีกทั้งตัวเองยังมีความสามารถมากมาย สตรีเช่นข้าย่อมหาบุรุษที่ดีกว่าจวิ้นอ๋องหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งผู้นั้นได้แน่”“ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ข้าไปหลงใหลชื่นชมในตัวเขาได้อย่างไร บุรุษเย็นชาไร้หัวใจ ร้ายกาจเ

คำกล่าวของจินเยว่ที่ไร้เยื่อใยต่อจวิ้นอ๋องทำให้หานกุ้ยเฟยกับฮ่องเต้มู่หรงประหลาดใจไม่น้อย แม้นแต่จื่อหานได้ฟังแล้วก็หยุดชะงักไปเช่นกัน“ไม่เป็นไร ข้าไม่ต้องการสิ่งใดจากเจ้าทั้งนั้นแหละ ให้เสด็จพี่ลองใช้ก็พอแล้ว” จื่อหานกล่าวสีหน้าเย็นชาดูเหมือนจะดุดันมากขึ้น“ตามที่ท่านอ๋องต้องการเลยเพคะ หม่อมฉันจะได้ไม่เสียเวลาจัดหามาให้ผู้ที่ไม่รู้คุณค่า”จินเยว่เอ่ยกลับไป กระตุกอารมณ์ขุ่นเคืองในใจจื่อหานได้ดีทีเดียว หากแต่เขาก็รักษาอาการ ควบคุมสติไม่โต้แย้งอะไรกลับไปส่วนฮ่องเต้มู่หรงได้แต่ลอบมองสบตาหานกุ้ยเฟยส่งสายตาสื่อความนัยกันไปมาอยู่เงียบๆหลังจากนั้นจินเยว่กับหานกุ้ยเฟย รวมทั้งฮ่องเต้มู่หรงก็สนทนาพูดคุยกันถึงสินค้าชนิดอื่นๆที่จินเยว่คิดค้นขึ้น รวมทั้งการเข้าไปบริหารกิจการร้านค้าทั้งส่วนของสกุลหานและสกุลกู้ฝั่งมารดาอย่างเพลิดเพลินขณะที่จื่อหานก้มหน้าก้มตาทานอาหาร โต้ตอบเมื่อเสด็จพี่ของเขาหรือหานกุ้ยเฟยหันมาสนทนาด้วยตามสมควร และนั่งฟังสามคนที่เหลือพูดคุยกันไปมาเสียส่วนใหญ่หลังทานมื้อเย็นเสร็จจื่อหานก็ไม่อยู่รอรับของว่

“พี่รั่วเหริน ข้าประกาศตัดขาดจากจวิ้นอ๋องไปนานแล้ว ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอีกท่านเองก็รู้เรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ”จินเยว่ตอบกลับไปเนื่องด้วยรั่วเหรินไม่ยอมเชื่อ ทั้งยังเซ้าซี้หาว่านางจะไปพบจวิ้นอ๋องที่สถานศึกษาอีก“โธ่ เยว่เอ๋อ ข้าเข้าใจเจ้าเป็นสตรีคงอยากรักษาหน้าตาเอาไว้บ้างจึงกล่าวออกไปต่อหน้าผู้คนเช่นนั้น แต่ความจริงแล้วเจ้ายังตัดใจจากจวิ้นอ๋องไม่ได้อยู่ดีสินะ”“เอาเถอะเจ้าจะไปพบท่านอ๋องละสิ ให้ข้าไปด้วยจะได้ไม่น่าเกลียดอย่างไรเล่า” รั่วเหรินยิ้มแย้มพูดจาหวังดี‘ชิ ยัยชาเขียวยุคห้าจียังอายเลยมั๊งเนี่ย เสแสร้งหลอกใช้คนอื่นเก่งจริงๆ แต่เสียใจนางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมที่โง่ให้คนอื่นหลอกใช้ประโยชน์อีกแล้ว’ จินเยว่คิดพลางมองพิจารณารั่วเหรินหัวจรดเท้า“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ได้ไปพบจวิ้นอ๋องไม่เชื่อก็ตามใจ ถอย..อย่ามาเกะกะขวางทางคนจะเดิน” จินเยว่ผลักรั่วเหรินออกไปให้พ้นทางก่อนขึ้นรถม้าไปกับถงเหยา ‘หน็อย นังจินเยว่เป็นบ้าอะไรเนี่ย เมื่อก่อนไม่เห็นมีท่าทีแข็งกร้าวกับนางขนาดนี

จินเยว่ปรึกษาหารือธุระเรื่องหาอาจารย์ไปสอนหนังสือผู้ยากไร้กับจื่อหยางราวครึ่งชั่วยาม เสร็จแล้วก็เตรียมตัวเดินทางไปดูเรือนฝึกฝนอาชีพและสถานศึกษาเล็กๆให้สตรีกับเด็กยากไร้ด้วยกันก่อนจะก้าวถึงประตูออกจากสถานศึกษา สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อจวิ้นอ๋องดันเสด็จมาเยือนสหายรักจริงตามความคาดหวังของรั่วเหริน“ถวายบังคมจวิ้นอ๋องเพคะ ยินดีนักที่ได้พบท่านอ๋องที่นี่” เสียงรั่วเหรินแว่วดังมาเข้าหูสองพี่น้อง“นี่รั่วเหรินยังไม่กลับไปอีกงั้นเหรอ แล้วเหตุใดจวิ้นอ๋องจึงเสด็จมาเยือนท่านได้เล่า” จินเยว่เอ่ยอย่างหงุดหงิดใจ“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” จื่อหยางตอบอย่างจนปัญญาด้วยไม่รู้ว่าสหายสูงศักดิ์จะมาเยี่ยมเยียนเขาถึงถิ่นในวันนี้ ก่อนที่สองพี่น้องจะพากันเดินออกไปต้อนรับแขกผู้สูงส่ง“เยว่เอ๋อ ไหนเจ้าบอกว่าไม่ได้มาดักรอพบท่านอ๋อง ตัดขาดกันไปแล้วอย่างไรเล่า ที่แท้เจ้าก็พูดจาหลอกลวงแสร้งปล่อยเพื่อจับสินะ”เสียงรั่วเหรินว่ากล่าวใส่ความจินเยว่ดังมาแต่ไกล ประจานนางให้ผู้คนได้รู้กันทั่วจินเยว่หันไปมองสบตาจื่อหยางอย่างรู้กัน ภายในใจนางยามนี้รู้สึกหงุดหงิดไม่น้