All Chapters of เกิดชาตินี้ไม่เอาแล้วบุรุษไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจื่อหานพูดคุยกับฮ่องเต้มู่หรงเสร็จก็เดินทางไปพบกับจินเยว่ ซึ่งวันนี้นางไปตรวจดูแลเหลาสุราเฉียนจื่อ“ถวายบังคมจวิ้นอ๋องเพคะ เหตุใดวันนี้จึงทรงมาเยือนเหลาสุราเฉียนจื่อได้เล่า” จินเยว่เอ่ยปากทักทายจื่อหาน“ข้ามาขอให้เถ้าแก่เนี้ยเช่นเจ้าเลี้ยงมื้อเย็นสักมื้อได้หรือไม่” จื่อหานเอ่ยออกมาอย่างหน้าด้านๆ จนจินเยว่คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องเย็นชาจิตใจแน่วแน่ทำตัวสูงส่งเช่นเขา จู่ๆจะมาขอข้าวกินฟรีแบบนี้แม้นแต่องครักษ์คนสนิทอย่างกู่เสิ่นเองก็ประหลาดใจและตกตะลึงเช่นกันส่วนเจียลี่กับเสิ่นอินที่ตามดูแลจินเยว่อยู่ห่างๆ มองสบตากันและยกนิ้วชื่นชมในความเปลี่ยนแปลงของเจ้านายผู้สูงศักดิ์ ทำเพื่อสตรีที่ตนรักได้ทุกอย่างแม้นจะกลายเป็นบุรุษไร้ยางอายก็ตาม“ในเมื่อท่านอ๋องทรงกล้าร้องขอ หม่อมฉันก็ยินดีรับใช้เพคะ เชิญจวิ้นอ๋องที่ห้องพิเศษด้านบนเถอะ” จินเยว่กล่าวก่อนนำทางจื่อหานไปยังห้องรับรองด้านบน“เยว่เอ๋อ เจ้าร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันกับข้าเถอะนะ” จื่อหานเอ่ยปากชวนจินเยว่ ทำในสิ่งที่ผู้คนไม่คาดคิดอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะจื่อหาน ท่านหึงหวงข้าด้วยเรื่องที่กล่าวมางั้นหรือ” จินเยว่เอ่ยออกไป รู้สึกเอ็นดูพยัคฆ์ร้ายที่ยอมถอดเขี้ยวเล็บของตนออกมาให้นางเย้าแหย่เล่นเบื้องหน้า  “ใช่ข้าหวง ข้าหึง ข้าห่วง อยากครอบครองกลืนกินเจ้าทั้งใจกาย ทำให้เจ้าเป็นสตรีของข้าเพียงผู้เดียว”‘โอย..เปลี่ยนจากหมาเด็กเป็นประธานเผด็จการก็ไม่เลวเลย ถึงกับอยากกลืนกินนางเอาตัวเข้าแลกด้วย กรี๊ดดดด’ คำพูดและสีหน้าท่าทางของจื่อหานโดนใจจินเยว่เต็มๆ‘จินเยว่ เธอคงเก็บกดสินะ ใจเย็นไว้ ฮึบๆๆๆ’ จินเยว่พยายามเตือนสติตัวเอง‘นางรู้ว่าจวิ้นอ๋องผู้เคร่งขรึมหยิ่งผยองก่อนหน้านี้เปลี่ยนไปนานแล้ว เขาหลงรักนาง ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งองครักษ์เงามาคอยดูแลเคียงข้างนางเช่นนี้’‘ทั้งยังให้องครักษ์ทั้งสองนำข่าวของนางไปรายงานให้ตัวเองได้รับรู้ทุกวัน ระแวดระวังความปลอดภัยให้นางรอบด้าน ทำให้รั่วเหรินกับอี้เสิน หญิงร้ายชายเลวนั่นทำอะไรนางไม่ได้โดยง่าย’‘ทำให้นางสะดวกสบาย รู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะเลยทีเดียว’ จินเยว่คิดซาบซึ้งใน

“ท่านแม่เจ้าคะ อย่างไรข้าก็ไม่วางใจในตัวนังจินเยว่นั่นอยู่ดี มันเจ้าเล่ห์ร้ายกาจนักทำทุกทางเพื่อให้ได้ครอบครองท่านอ๋อง” รั่วเหรินเอ่ยกับมารดา“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรเล่า”“ข้าจะติดต่อร่วมมือกับตู้อี้เสินเล่นงานมัน เอาให้นังจินเยว่นั่นย่อยยับอับอายไม่อาจอยู่สู้หน้าผู้ใดได้อีก” รั่วเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าแววตาชั่วร้าย“เอาสิ..แม่เองก็หมั่นไส้มันมานานแล้ว พวกเรือนใหญ่ไม่เห็นหัวพวกเราอยู่ในสายตาเลย พ่อของเจ้าก็ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร ไม่มีความคิดทะเยอทะยานให้พวกเราได้ลืมตาอ้าปากบ้าง”“นั่นสิเจ้าคะ ท่านพ่อจึงเป็นได้เพียงรองเสนาบดีกรมโยธาไม่ก้าวหน้าไปไหนเสียที” รั่วเหรินส่งเสริมมารดา ว่ากล่าวดูถูกบิดาตัวเองนอกจากฝั่งรั่วเหรินแล้ว ทางสกุลตู้ก็ร้อนรนไม่แพ้กันกับข่าวการหมั้นหมายของจวิ้นอ๋องและจินเยว่“พี่หญิง จวิ้นอ๋องทรงหมั้นหมายกับนังคุณหนูสามหานนั่นแล้ว เราจะทำอย่างไรดีละเจ้าคะ” เมิ่งเหยาเอ่ยถามตู้ฮองเฮาพี่สาวด้วยสีหน้าท่าทางร้อนรนที่ผ่านมานางพยายามทำใจเย็น ไม่เสนอห

หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์จู่ๆรั่วเหรินที่พักหลังทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อย อ้างตนว่าสำนึกผิดที่เคยว่าร้ายจินเยว่มาก่อน บัดนี้คิดขอโทษและพานางไปเลี้ยงมื้อใหญ่ณ.หอสำราญเล่าเทียนสือ“เยว่เอ๋อ เจ้าช่างมีน้ำใจนักที่ยอมให้อภัยข้า ให้โอกาสได้ชดใช้ความผิดพามาเลี้ยงอาหารเช่นนี้” รั่วเหรินเอ่ยวาจาไพเราะอ่อนหวานเอาใจจินเยว่“ข้าไม่ใช่พวกคิดเล็กคิดน้อยอะไร หากท่านมีใจสำนึกผิดจริงข้าย่อมให้อภัย ถึงอย่างไรเราก็ใช้สกุลหานเช่นเดียวกันนี่” จินเยว่ตอบกลับไป“น้องสาวข้าช่างดียิ่งนัก ข้าจองห้องพิเศษด้านบนเอาไว้พวกเราขึ้นไปกันเถอะ หอสำราญเล่าเทียนสือนี้มีอาหารเลิศรสและสุราดีให้ลิ้มลองมากมาย”“ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าเจ้าหาสุราไปขายเพิ่มเติมในเหลาสุราเฉียนจื่อไม่ใช่หรือ ลองลิ้มรสสุราที่นี่ดู เผื่อเป็นแนวทางหรือช่วยอะไรเจ้าได้บ้างเถอะ”“ขอบใจพี่รั่วเหรินมาก เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ เชิญท่านสั่งอาหารรสเลิศกับสุราดีมาให้ข้าลองทีเถอะ” จินเยว่ตอบรับน้ำใจรั่วเหรินด้วยใบหน้าแย้มยิ้มยินดี“ได้เลย” รั่วเ

“เฮ้อ เรียบร้อยไปเรื่องหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี” จินเยว่เอ่ยกับจื่อหานหลังเกิดเรื่องที่หอสำราญเล่าเทียนสือ เมื่อกลับมาจวนเสนาบดีรั่วเหรินเข้ามาหาเรื่องจินเยว่ กล่าวหาว่านางเป็นคนวางแผนทำให้ตัวเองพลาดพลั้งได้เสียกับตู้อี้เสิน บุรุษเสเพลชั่วช้านั่นแต่สุดท้ายกลับโดนจินเยว่แฉกลับว่ารั่วเหรินเองนั่นแหละที่วางแผนร่วมมือกับอี้เสินคิดทำร้ายย่ำยีนาง โดยงานนี้เจียอีผู้เป็นมารดาก็รู้เห็นด้วยซึ่งจินเยว่มีพยานหลักฐานครบถ้วนเพราะหอสำราญเล่าเทียนสือมีเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังคือจวิ้นอ๋อง แน่ละว่าเถ้าแก่หอสำราญก็คือคนของเขาเสนาบดีหานกับหานฮูหยินพ่อแม่ของจินเยว่โกรธจัดคิดตัดญาติขาดมิตรกันไปเลย สุดท้ายอารองของจินเยว่จึงตัดสินใจหย่าขาดจากเจียอี ตัดขาดกับรั่วเหรินไม่ขอเกี่ยวข้องกันอีกรั่วเหรินแต่งออกไปอย่างไร้เกียรติในฐานะอนุของอี้เสิน ยิ่งถูกตัดขาดจากสกุลหานก็แทบไม่เหลือค่าเหลือราคาอะไรเลยเจียอีแม่ของนางต้องระเห็จออกไปอยู่นอกจวน ไม่มีสาวใช้สะดวกสบายเหมือนก่อน ดีที่ท่านอาของจินเยว่ยังมีใจมอบเงินทองทรัพย์สินให้นางไว้ใช้จ่ายสร้างเนื้อส