เกิดชาตินี้ไม่เอาแล้วบุรุษไร้ใจ

ณ.งานเลี้ยงวันพระราชสมภพของหานกุ้ยเฟย พระสนมเอกแห่งฮ่องเต้ฉินมู่หรง ผู้คนมากมายต่างมาร่วมงานฉลองอวยพรวันเกิดให้แก่สตรีที่ผู้คนต่างรู้ดีว่าเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมากเพียงไร

รวมทั้งครอบครัวหานกุ้ยเฟยซึ่งบิดาเป็นเสนาบดีกรมคลังนามว่าหานตงจื่อ มารดาพระสนมนามว่ากู้ไห่ถังบุตรีพ่อค้าคหบดีผู้มั่งคั่งร่ำรวยแห่งเมืองหลวงและน้องสาวของนางหานจินเยว่มาร่วมงานด้วย

“ขอบใจพวกท่านทุกคนมากที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองอวยพรวันเกิดให้แก่กุ้ยเฟยของเรา” ฮ่องเต้มู่หรงทรงเกริ่นขึ้น

“วันนี้เป็นวันดี วันมงคลที่หานกุ้ยเฟยมีความสุขมากที่สุดวันหนึ่ง และเป็นวันที่นางร้องขอให้เราสร้างเรื่องมงคลชั้นที่สองให้แก่น้องสาวของนางหานจินเยว่ด้วย”

หลังฮ่องเต้มู่หรงตรัสจบก็มีเสียงผู้คนพูดคุยกันไปมา คิดคาดเดาได้ว่าต้องเป็นเรื่องการจับคู่สมรสให้แก่บุตรีคนรองของเสนาบดีหานเป็นแน่

“อาหาน เห็นทีแม่นางน้อยจินเยว่นั่นต้องขอร้องพระสนมกุ้ยเฟยพี่สาว ช่วยให้นางสมหวังในความรักแล้วกระมัง”

เฉินป๋อเหรินหรือเฉินซื่อจื่อ บุตรชายแม่ทัพใหญ่รักษาเมืองหลวงหรือเฉินหนานโหวที่ผู้คนให้ความเคารพนับถือ กล่าวกับสหายซึ่งเป็นพระอนุชาคนที่สองของฮ่องเต้มู่หรง

มีบรรดาศักดิ์เป็นจวิ้นอ๋อง นามฉินจื่อหาน องค์ชายองค์ที่สามแห่งราชวงศ์ฉินซึ่งเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย มากความสามารถทั้งด้านบุ๋นและบู๊

ที่สำคัญยังไม่เคยรับสนมนางในหรือมีสตรีใดมาใกล้ชิดเกี่ยวข้องด้วยมาก่อน ทำให้จวิ้นอ๋องหนุ่มเป็นที่หมายปองของสตรีมากมายในเมืองหลวง รวมทั้งหานจินเยว่น้องสาวของหานกุ้ยเฟยด้วย

จินเยว่หลงรักจวิ้นอ๋องหนุ่มมานานหลายปีแล้ว นับตั้งแต่พี่สาวของนางหานชิงหยูยังไม่ได้เข้าวังเป็นพระสนมของฝ่าบาท

เนื่องจากจินเยว่เคยมีโอกาสพบจวิ้นอ๋องที่สถานศึกษาเฉินจื่อของสกุลโจว ตระกูลฝั่งน้าเขยของนางที่มีตำแหน่งเป็นราชครูของฮ่องเต้และตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์

ยามนั้นจินเยว่กับพี่สาวของนางศึกษาอยู่ที่สถานศึกษาเฉินจื่อด้วยกัน ส่วนจวิ้นอ๋องเป็นสหายของลูกพี่ลูกน้องนางนามโจวจื่อหยาง ญาติผู้พี่ซึ่งสืบทอดสถานศึกษาแห่งนี้ต่อจากน้าเขยของนาง

จินเยว่ตกหลุมรักในรูปโฉมและท่วงท่าอันสง่าผ่าเผยของจวิ้นอ๋องทันทีที่ได้พบเจอกันครั้งแรก นางพยายามเสาะหาโอกาสทำทุกทางเพื่อให้ได้เข้าเฝ้าท่านอ๋องหนุ่ม

ไม่ว่าจะพยายามติดตามญาติผู้พี่เพื่อไปพบกับเขา หรืออาศัยข่าวจากจื่อหยางว่าจวิ้นอ๋องหนุ่มจะเสด็จไปที่ใดบ้าง ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับเขา

จนผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าคุณหนูสามสกุลหานรักใคร่ชอบพอจวิ้นอ๋องหนุ่มมากเพียงใด

แต่จวิ้นอ๋องกลับไม่ใส่ใจที่จะเหลียวมองดูนางเลยสักครั้ง ยิ่งจินเยว่พยายามเข้าใกล้ เอาตัวเข้าหาเขาก็ดูจะยิ่งหงุดหงิดรำคาญใจในตัวนางมากขึ้นเท่านั้น

“นางอยากหาคู่แล้วเกี่ยวอันใดกับข้า” จื่อหานหรือจวิ้นอ๋องเอ่ยกับเฉินซื่อจื่อสหายสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าเรียบเฉย

“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรกัน เจ้าไม่คิดว่าเสด็จพี่ของเจ้าจะทรงช่วยเหลือตามคำร้องขอของสนมรัก จับคู่ให้เจ้ากับนางหรืออย่างไรเล่า”

“ผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าคุณหนูสามสกุลหานหมายปองในตัวเจ้ามานานเพียงใดแล้ว อาหยางก็เคยบอกเจ้าแล้วนี่”

เฉินซื่อจื่อตอบกลับไปโดยเอ่ยอ้างถึงโจวจื่อหยางสหายบัณฑิตของพวกเขา ญาติผู้พี่ของจินเยว่

“แล้วอย่างไรล่ะ ข้าบอกไปชัดเจนแล้วว่าข้าไม่ชอบสตรีน่ารำคาญเช่นคุณหนูสามหานนั่น อาหยางเองก็มิได้เซ้าซี้หรือเอ่ยอะไรอีก”

“มีแต่เจ้านั่นแหละป๋อเหริน พูดมากอยู่ได้” จื่อหานเอ่ยอย่างไม่ใคร่พอใจนัก เพราะในใจลึกๆแล้วคิดไม่ต่างจากการคาดเดาของสหาย ซึ่งแน่ใจว่าฮ่องเต้มู่หรงเสด็จพี่ต้องจับคู่ให้เขากับจินเยว่แน่

“เจ้ามาทำดุดันใส่ข้าเช่นนี้ย่อมไม่มีประโยชน์อะไร ข้าว่ายามนี้เจ้าควรเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์เบื้องหน้าก่อนเถอะ”

“หากฝ่าบาททรงคิดจับคู่เจ้ากับคุณหนูสามหานจริง เจ้าจะทำอย่างไร” ป๋อเหรินถามกลับไป

“ฮึ ก็ให้รู้ไปสิว่าข้าจะปฏิเสธนางไม่ได้” จื่อหานเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สีหน้าแววตาดูดุดันยิ่งนักขณะจ้องมองไปยังหานจินเยว่ สตรีน่ารำคาญที่คอยตามตื๊อตอแยเขาตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้