All Chapters of เกิดชาตินี้ไม่เอาแล้วบุรุษไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 50

‘ในที่สุดก็เจอตัวบุตรีคนรองสกุลตู้จนได้สินะ พบเจอยากราวกับตัวซีเคร็ต เสนาบดีตู้นั่นก็เหมือนกันเป็นลาสบอสแต่ดูแล้วก็ไม่เท่าไหร่ทั้งพ่อทั้งลูกนั่นแหละ’‘อ้อ..ยังมีตู้ฮองเฮาอีกคนที่นางยังไม่เคยได้เจอกับตัวเอง มีเพียงความทรงจำของคนเหล่านี้ที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้ให้เท่านั้น วันนี้คงได้เจอตัวร้ายครบทีม นับเป็นวันรวมญาติที่น่าสนใจไม่น้อย’ จินเยว่คิดในใจขณะเดินตามเมิ่งเหยาเข้าไปในงานเลี้ยง“พระชายาของข้าฝีปากดีเก่งกาจยิ่งนัก เอ่ยเพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้สองพ่อลูกนั่นหน้าตาเขียวคล้ำพูดอะไรแทบไม่ออกเลยทีเดียว” จื่อหานเอ่ยเย้าจินเยว่“ขอบพระทัยจวิ้นอ๋องที่ชื่นชมเพคะ เรื่องรับมือสองพ่อลูกคู่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก”“ท่านอ๋องแค่ยืนทำหน้าหล่อเหลาเย็นชานิ่งเฉยเงียบขรึมพูดน้อย เรียกแขกไปตามปกติก็พอ” จินเยว่กล่าวพร้อมรอยยิ้มหวาน‘เรียกแขกคืออะไร?’ จื่อหานฟังคำพูดของนางไม่เข้าใจทั้งหมด แต่จับใจความสำคัญได้จึงพยักหน้าตอบกลับไป“จวิ้นอ๋อง คุณหนูสามนี่คือที่รับรองของพว

จินเยว่ถูกพาตัวมายังห้องพักรับรองในเรือนเสนาบดีตู้ ส่วนจื่อหานก็ถูกเมิ่งเหยานำพามาอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ห่างกันทั้งจินเยว่และจื่อหานยามนี้อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นสติไม่แจ่มชัด ทำให้เมิ่งเหยากับอี้เสินและรั่วเหรินที่รอจัดการกับพวกเขายิ้มออกมาอย่างพอใจเลยทีเดียว“ท่านพี่ ท่านรีบจัดการนังจินเยว่นั่นเถอะ ส่วนคุณหนูรองก็ไปจัดการท่านอ๋องเสีย เดี๋ยวข้าจะคอยดูลาดเลาให้เอง” รั่วเหรินเอ่ย นางรอคอยเวลาตลบหลังเอาคืนจินเยว่มานานแล้วตั้งแต่นางแต่งเข้ามาเป็นอนุในเรือนสกุลตู้ ก็ถูกอี้เสินทุบตีทำร้าย ทั้งยังพบว่าเขามีสาวใช้อุ่นเตียงและเมียบ่าวอยู่เต็มเรือนไปหมด ทุกวันของนางเหมือนตกอยู่ในขุมนรก‘ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะจินเยว่นังสตรีชั่วช้านี่แหละ’ รั่วเหรินคิดอย่างแค้นเคืองใจ คิดร่วมมือกับอี้เสินเพื่อเอาคืนจินเยว่ให้สาสมอี้เสินกระหยิ่มยิ้มย่องเข้าไปในห้องที่จินเยว่ถูกพาตัวมารอแล้ว ส่วนเมิ่งเหยาก็แย้มยิ้มยินดีว่าในที่สุดนางก็จะได้ครอบครองจวิ้นอ๋องบุรุษที่หมายปอง ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งพระชายาจวิ้นอ๋องสมใจรั่วเหรินมองสองพี่น้องสกุลตู้ก้า

จื่อหานถาโถมลงไปจุมพิตร่างบาง พร้อมฝ่ามือร้อนหนาที่ลูบไล้คลึงเคล้นไปทั่วกายสาว เสียงลมหายใจหอบกระชั้นกับทุกสัมผัสที่มอบให้กันอย่างเร่าร้อนทำให้จินเยว่แทบหลอมละลายลงไปตรงนั้นเสียงบทเพลงพิณแว่วหวานถูกบรรเลงขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงร้องอย่างสุขสม ร่างงามของจินเยว่ยามนี้มีรอยจ้ำสีชมพูอมแดงขึ้นอยู่เต็มไปหมดจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างใดๆ‘โอย..แทบสำลักความสุขตายอยู่แล้ว สามีนางช่างอึดถึกทนยิ่งนัก อีกทั้งยังมีพละกำลังล้นเหลือไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆ’ จินเยว่คิดได้เพียงนั้นก็ถูกจื่อหานกลืนกินไปอีกรอบกว่าบทเพลงพิณเร่าร้อนจะสิ้นสุดลงได้ก็ผ่านไปกว่าครึ่งค่อนคืนแล้ว สองหนุ่มสาวหลับใหลอิงแอบแนบซบอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างเหนื่อยล้ายามเหม่า(05:00 – 07:00) จินเยว่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้าแต่สุขสมอิ่มเอมใจยิ่งนัก นางลืมตามองเห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างออกไปเพียงคืบส่วนร่างกายกำยำสมส่วนก็แนบชิด โอบกอดร่างบางของนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย จินเยว่ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาราวสวรรค์

ตู้ฮองเฮาได้รับพระราชทานสุราพิษ ส่วนสกุลตู้ถูกสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรรวมทั้งรั่วเหรินด้วยเสิ่นเจียอีมารดารั่วเหรินเมื่อรู้ข่าวก็รับไม่ไหวหมดสติขาดใจตายไปทั้งอย่างนั้น ซึ่งจินเยว่คาดเดาว่านางน่าจะเป็นโรคหัวใจอยู่ก่อนแล้วจึงได้เกิดเหตุน่าสลดเช่นนี้ตระกูลตู้ถูกกวาดล้างภายในชั่วเวลาเพียงหนึ่งเดือน เนื่องจากฮ่องเต้และจวิ้นอ๋องทยอยชะล้างกำจัดคนเลวมานานแล้ว เหลือเพียงตัวหลักๆที่เนื้อหนังหนาเก็บเอาไว้ประหารต่อหน้าชาวเมืองเพียงไม่กี่คนหลังจากเสร็จเรื่องกวาดล้างขุนนางชั่ว ก็มาถึงเรื่องมงคลเมื่อจวิ้นอ๋องขอเร่งเวลางานสมรสให้เร็วขึ้นจากที่เหลือเวลาสามเดือนเป็นเดือนหน้า“เหตุใดท่านจึงต้องเร่งรีบถึงเพียงนั้นเล่าเจ้าคะ ข้ายังไม่อยากรีบแต่งเสียหน่อย” จินเยว่ถามจื่อหานซึ่งหลังเสร็จเรื่องสกุลตู้กับเหล่าขุนนางชั่วก็ดูจะว่างงานขึ้นเยอะ วันนี้เลยตามมาเฝ้านางที่เรือนหลิงฮวา“จะให้ข้าไม่เร่งรีบได้อย่างไรกัน ไม่แน่ว่าในท้องเจ้ายามนี้อาจจะมีเชื้อสายราชวงศ์ตัวน้อยอยู่ในนั้นแล้วก็ได้” จื่อหานเอ่ยออกมาตามตรง“ทะท่าน นี่ท่านน..” จินเ

เพียงไม่นานหมอหลวงก็มาถึงพร้อมจับชีพจรจินเยว่โดยไม่รอช้า หมอหลวงนั่งนิ่งพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็เผยรอยยิ้มกว้างพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย“ว่าอย่างไรหมอหลวงถัง ครรภ์ของพระชายาข้าเป็นเช่นไร” จื่อหานถาม หลังหมอหลวงถังตรวจชีพจรให้จินเยว่เสร็จแล้ว“ยินดีกับจวิ้นอ๋องและพระชายาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“พระชายาทรงครรภ์มีซื่อจื่อหรือท่านหญิงน้อยถึงสองคนด้วยกัน” หมอหลวงถังกล่าวเรียกรอยยิ้มยินดีบนสีหน้าทุกคน โดยเฉพาะจวิ้นอ๋อง“จริงรึ น่ายินดียิ่งนัก น่ายินดีจริงๆ” จื่อหานเอ่ย ใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มมีความสุขไม่ต่างกับหานฮองเฮา ฮ่องเต้มู่หรง ในขณะที่จินเยว่เหงื่อตกเมื่อรู้ว่าตนเองได้ลูกแฝด‘ยุคโบราณลูกแฝดเช่นนี้ จะคลอดยากหรือไม่ จะอันตรายไหมนะ’ จินเยว่คิดกังวลสีหน้าซีดเซียวลง“เยว่เอ๋อ เป็นอะไรไปน่ะ” หานฮองเฮาเห็นสีหน้าซีดเผือดของน้องสาวจึงถามด้วยความห่วงใย“พี่หญิง..มีลูกแฝดเช่นนี้จะคลอดยากหรือไม่เจ้าคะ ลูกของข้าจะปลอดภัยใช่ไหม” จินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสี